พวกเขาต้องการอะไรจากนางกันแน่

จ้าวเหวยเจิ้นที่ยามนี้นั่งอ่านรายงานที่หยุนเหิงส่งมาให้ ใบหน้าของเขามีแววโกรธและไอสังหารส่งออกมา หยุนเหิงรอฟังคำสั่งจากนายเหนือหัว ดูเหมือนว่าพระชายามิใช่แค่ภรรยาที่ท่านอ๋องรังเกียจอย่างที่คนภายนอกเห็นสินะ แต่ไม่เข้าใจเหตุใดทรงเฉยชากับพระนางจนคนอื่นๆดูหมิ่นได้ เสียงของจ้าวเหวยเจิ้นทำให้สติขององครักษ์หนุ่มที่กำลังคิดไปไกลกลับมา

"พวกมันต้องการรายชื่อนั่น..แปลว่ามันคิดว่าอยู่กับนางมาตลอด"

"ท่านอ๋อง ทรงให้พระนางไปอยู่ส่วนลึกของจวนคนนอกเข้าออกไม่ได้ แต่ยามนี้ทรงให้พระนางออกจากจวนจะไม่เป็นการเปิดช่องหรือพ่ะย่ะค่ะ"

หยุนเหิงยังคงไม่เข้าใจท่านอ๋องของตน วิธีปกป้องเมียของพระองค์ช่างเข้าใจยากยิ่งนัก จ้าวเหวยเจิ้นไม่ได้อยากอธิบายมากความเขาเอ่ยถามเรื่องบ้านที่นางต้องไปอยู่เท่านั้น

"เรื่องที่ซ่อนนางจัดการไปถึงไหนแล้ว"

"คนนอกหาไม่เจอแน่พ่ะย่ะค่ะ "

"ที่ข้าให้นางออกจากเมืองหลวงเพราะนางไม่เอาไหน สองปีมานี้ถูกสาวใช้จนเองยั่วยุจนทำเรื่องไร้ประโยชน์ไปเท่าไหร่ หากให้นางอยู่ที่นี่ต่อไป ตอนข้าไปทัพคงตายตั้งแต่เจ็ดวันแรกที่ข้าสาวเท้าออกจากเมืองหลวง"

"แต่ยามนี้เหมือนพระนางฉลาดขึ้น"

"ฉลาดหรือ..นางฉลาดรีดไถข้าน่ะสิไม่ว่า ศัตรูของนางไม่ใช่ขุนนางปลายแถว ตราบใดที่พวกมันเชื่อว่ารายชื่อการซื้อขายตำแหน่งและบัญชีทุจริตอยู่ที่นางพวกมันไม่ปล่อยนางไปหรอก"

"กระหม่อมได้ยินมาว่าพวกเขาจะลงมือทันทีที่นางออกจากเมืองหลวง"

จ้าวเหวยเจิ้นกำมือจนเห็นกระดูกข้อนิ้วขาวซีด ดูเหมือนอาจมีบางอย่างมากกว่ารายชื่อซื้อขายตำแหน่ง เสียงอาฝูดังเข้ามาทั้งคู่จึงหยุดพูดคุย อาฝูเป็นคนซื่อสัตย์แต่บางครั้งก็ซื่อจนเกินไป เรื่องสำคัญไม่อาจไว้ใจได้เพราะยังเด็กอยู่

"ท่านอ๋องกระหม่อมซุนไหลฝูพ่ะย่ะค่ะ"

"เข้ามา"

ชายหนุ่มเดินเข้ามาพร้อมกับห่อยาห่อหนึ่ง เป็นสิ่งที่ค้นได้จากห้องของซุนจื่อเขายื่นให้จ้าวเหวยเจิ้นดู

"ทูลท่านอ๋อง ยาต้องห้ามนี้ค้นได้จากห้องนอนของสาวใช้ที่ซื่อซุนจื่อพ่ะย่ะค่ะ"

"อืมแล้วทำตามที่สั่งหรือไม่"