ทนไม่ไหวก็ทางใครทางมันสิ

เมื่อกู้หมิงไปแล้วจางอวี้ซินก็ให้ชุนเถาไปตามเสี่ยวเตี๋ยออกมา

"เขาทำอะไรเจ้าหรือเสี่ยวเตี๋ย บอกมาข้าจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด"

"เปล่าเจ้าค่ะเขาแค่เอ่ยวาจาถึงท่านไม่ดีเท่านั้น"

"นึกว่าอะไร งั้นช่างทีเถอะอย่าใส่ใจเลย ชุนเถาไปเอามีดมาหน่อยข้าจะแร่เนื้อ และก็เหลาไม้แหลมน่ะ"

ชุนเถาพยักหน้าจากนั้นสามคนนายบ่าวก็ช่วยกันทำงานจนกระทั่งชุนเถาเอ่ยกับเสี่ยวเตี๋ย

"พี่..ท่านว่าผีสาวชุดแดงที่มีเลือดเต็มหน้าตนนั้นจะมาอีกไหม"

"ชุนเถาเจ้าเด็กปากมอม ใครพูดถึงผีกันนี่ยามโหย่วแล้วนะ ตะวันจะตกดินแล้วเจ้านี่ปากเปราะเสียจริง"

จางอวี้ซินที่ได้ยินก็หูผึ่งก่อนจะเอ่ยถาม

"พี่สาวอะไร พวกเจ้าเจอผีหรือที่ไหนกัน"

"สี่วันก่อนเพคะ พวกเราไปเอาเสบียงแต่กลับถูกพวกซุนจื่อให้คนมารุมทำร้าย พวกเราเห็นนางมาทางเรือนหลังคิดว่านางคงมาหาเรื่องท่านจึงจะตามมา"

"ใช่เจ้าค่ะคุณหนู ข้ากับพี่สาวเจอผีตนนั้นขวางประตูไม่ให้พวกเราเข้ามาได้นางน่ากลัวมากเลยเจ้าค่ะ ซุนจื่อคงจะเล่นคุณไสย์เลี้ยงวิญญาณผีร้ายแน่ๆเจ้าค่ะ"

จางอวี้ซินถึงบางอ้อทันที บ่าวสามคนนั้นคนแขวนคอร่างนี้อย่างง่ายดายโดยไม่มีคนสงสัยสักนิด ที่แท้ยายผีเจ้าเล่ห์นั่นจงใจใช่ไหม ร่วมมือกับคนร้าย หึ..นี่มันผีหลอกของแท้เลย เพื่อจะใช้เลือดฉันปลดปล่อยวิญญาณตัวเอง เสแสร้งทำมาขอบคุณ จางอวี้ซินเท้าเอวเอามีดชูขึ้นชี้ฟ้า

"ขอบคุณที่ข้าปล่อยเจ้าหรือ ขอบคุณกับผีเจ้าน่ะสิ ที่แท้เป็นเจ้าที่ทำเรื่องทั้งหมด ก็ว่าอยู่ต่อให้ใจกล้าอย่างไรก็ไม่น่าจะกล้าสังหารเจ้านายตนเอง แล้วไอ้ที่เจ๊โดนส่องสามรูจนตายเนี่ย นางผีนิสัยเสียหล่อนมีส่วนด้วยใช่ไหม สมบัติราชวงศ์เซียวหยวนที่ขุดเจอมีมากมาย ไอ้แก่นั่นดันไม่อยากได้อย่างอื่น จำเป็นต้องเจาะจงไข่มุกเม็ดนี้ แหมแผนสูงจริงๆนะ ขอสาปแช่งให้ถูกกักขังอีกรอบชาติหน้าฉันจะไม่ขโมยไข่มุกแล้วโว้ย เอ้ย!! ไม่ใช่ชาติหน้าฉันจะเลิกเป็นขโมย เพ้ยๆๆ .. นางผีเจ้าเล่ห์"

ร่างระหงในอาภรณ์สีแดงที่นอนเอนตะแคงอยู่บนเตียงหยกสีขาวสะอาดตา สายตามองมายังอีกคนที่กำลังนั่งดีดฉินอยู่ด้านหน้า ยกยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยถาม

"นางเกรี้ยวกราดยิ่งนัก ว่าแต่เจ้าเถอะโกรธที่ข้าไปเอาวิญญาณเจ้ามาแบบนั้นหรือไม่น้องข้า"

"เฮ้อ..เดิมข้าใช้กรรมหมดนานแล้ว รอก็แต่นางหมดอายุขัยและมาแทนข้า ไม่คิดว่าเศษวิญญาณของข้าจะเกรี้ยวกราดเพียงนี้"

"เจ้าคงไม่ได้หลงรักบุรุษผู้นั้นนะ"

"ตอนเป็นมนุษย์ข้าไม่รู้หรอกพี่สาว แต่ทว่าครั้งนี้ข้าผ่านด่านเคราะห์นี้แล้วจะเวียนว่ายตายเกิดไปทำไมอีก เมื่อออกจากกายหยาบข้าก็ไร้ความรู้สึก ความรักใดๆฉันมนุษย์โลกข้าไม่ต้องการอีก ว่าแต่ท่านเถอะได้ตอบแทนนางอย่างไร"