ตอนที่ 30 คนรุ่นหลังปี 90 กับความยากจ...

ทะลุมิติทั้งครอบครัว ตอนที่ 30 คนรุ่นหลังปี 90 กับความยากจนที่ไม่คาดคิด ตอนที่ 30 คนรุ่นหลังปี 90 กับความยากจ…

ท่านย่าหม่าชี้ไปที่กระติกน้ำที่อยู่กับซ่งฝูหลิง ซึ่งวางอยู่ข้างกระเป๋าสะพายหลัง นางเห็นของสิ่งนี้บนรถก็รู้สึกแปลกตา “เจ้ารอก่อน ข้าขอถามเจ้าหน่อยว่าของพวกนี้เอามาจากที่ไหน”

ซ่งฝูหลิงไม่อยากเสียเวลาในการอธิบาย อันที่จริงคือนางอธิบายไม่ถูกมากกว่า

นอกจากนี้ นางเป็นคนที่ไม่ชอบโกหกคนต่อหน้า หากหลีกเลี่ยงได้นางก็จะไม่โกหกและบางครั้งก็ใช้วิธีหลีกเลี่ยงคําถามโดยการไม่ตอบ

ในยุคปัจจุบันนางก็คิดแบบนี้เหมือนกัน ไม่ตอบคำถาม คุณไม่สามารถบอกว่านางโกหกได้ อย่างเวลาผลคะแนนสอบออกมาไม่ดี เมื่อแม่ของนางถามเรื่องผลการเรียน นางก็จะไม่พูด ให้ไปเดาเอาเอง

นางคว้ามือของท่านย่าหม่าไว้และหันไปมองเฉียนหมี่โซ่ว แล้วจึงใช้นิ้วมือขีดเขียนบนฝ่ามือของท่านย่าหม่าเบาๆ จากนั้นก็จ้องหน้าท่านย่าของนางโดยไม่พูดจาอะไร

การใช้ท่าทางบอกใบ้ทางอ้อมนี้ ทำให้สมองของท่านย่าหม่ารีบคิดปรุงแต่งเองขึ้นมาทันที

สิ่งของพวกนี้คงเกี่ยวพันกับท่านเฉียน หลานสาวคงไม่อยากพูดเรื่องพวกนี้มากต่อหน้าเฉียนหมี่โซ่ว ดูท่าท่านเฉียนจะเก็บของดีมากมายมาให้กับลูกสะใภ้สามของนาง บางทีสิ่งของพวกนี้เฉียนหมี่โซ่วที่เป็นหลานชายเพียงคนเดียวของตระกูลอาจไม่รู้เรื่องนี้

ถ้าเช่นนั้นก็ไม่ต้องถามแล้ว อย่าปากมากไป ใครเป็นคนให้หรือให้อะไร มีของใช้ ดีกว่าไม่มี เพราะสุดท้ายมันก็เป็นของลูกสามของนาง

“ท่านย่า ถ้างั้นข้าสองคนจะลงไปเดินแล้วนะ? เออ ข้าต้องเอาวัสดุทำรองเท้าไว้ให้กับท่าน ตอนที่พวกเราออกมา ข้าเอาผ้ามาเพียงไม่กี่ผืน เป็นผ้าหนาและคงทน ตอนนั้นรีบร้อนออกมายังไม่ได้ทำความสะอาดเลย ผ้าชิ้นๆ พวกนี้น่าจะเป็นของที่แม่ข้าเก็บไว้”

ท่านย่าหม่าปฏิเสธ “เจ้าไม่ต้องสนใจ ผ้าของข้าก็มีหลายชิ้น ผ้าผืนนี้ของเจ้าเนื้อดี เฮ้อ กลัวว่าเจ้าจะหนาว ยิ่งเดินต่อไปอากาศก็ยิ่งหนาว เจ้าดูคนพวกนั้นที่เข็นรถอยู่ข้างนอกสิ และยังมีพวกคนขับรถ ไม่มีใครใส่เสื้อผ้าหนาๆ เลย ข้าจะไปเอาเสื้อผ้าที่อยู่บนรถออกมาให้”

“อืมนั่นสิ ไม่มีเสื้อผ้าฝ้ายเลย”

ท่านย่าหม่ากลอกตา “เจ้าเกิดมาก็อยู่บนกองเงินกองทองแล้ว ข้าจะมีเงินทองที่ไหนไปซื้อผ้าฝ้าย พูดออกมาเช่นนี้มีแต่จะทำให้คนโมโห จำไว้หลัง จากนั้นไปขับถ่ายให้เรียบร้อยและพักผ่อน ให้ต้ายาพาเจ้าไปเกี่ยวหญ้ากลับมาตากไว้บนหลังคารถด้วย”