ตอนที่ 31 อาหาร 50 กิโลกรัมต่อหนึ่งวัน

ทะลุมิติทั้งครอบครัว ตอนที่ 31 อาหาร 50 กิโลกรัมต่อหนึ่งวัน ตอนที่ 31 อาหาร 50 กิโลกรัมต่อหนึ่งวัน

เฉียนเพ่ยอิงจับแขนบุตรสาวเอ่ยถาม “ทำไมถึงลงมาล่ะ”

ซ่งฝูหลิงยังไม่ทันได้ตอบ ท่านย่าหม่าก็เปิดผ้าม่านออกมาสั่งงาน “สะใภ้ใหญ่ สะใภ้รอง เอาตะกร้าเข็มกับด้ายของพวกเจ้าขึ้นมาบนรถให้ข้า แล้วก็นําเชือกป่านมาด้วย ลูกสอง มีห่อผ้าสีฟ้าวางอยู่บนรถของเจ้า เจ้าส่งมันมาให้ข้าที แล้วก็เอาบุ้งกี๋มาให้ข้าด้วย”

แล้วนางก็เรียกหลานคนโต “ต้าหลัง เจ้ากับป้าไปที่รถคันด้านหลัง ข้าวางตะกร้าข้าวโพดไว้อยู่ด้านบน พวกเจ้าไปเอามาให้ข้าที”

เฉียนเพ่ยอิงก้าวเดินไปข้างหน้าเพื่อจะไปช่วย ซ่งฝูหลิงรีบดึงนางไว้

“เจ้าดึงข้าทำไม ย่าของเจ้าไม่รู้ว่าป้าอยู่ตรงไหน นางอยู่บนหลังรถ กำลังเย็บถุงมือให้ทุกคนอยู่น่ะ…

…เจ้าเห็นแม่สามีของป้าหรือยัง? อยู่ไกลออกไปตรงโน้น นางอายุก็เยอะแล้วยังต้องเดินเท้า…

…นางให้พื้นที่นี้กับป้าของเจ้า ให้นางรีบทำถุงมือหลายคู่ออกมาเพื่อที่จะให้คนที่เข็นรถ มือของพวกเขาที่ถูกเสียดสีจนพอง มือของพ่อเจ้าก็เหมือนกัน ข้าจะไปช่วยต้าหลังเก็บข้าวโพด”

“ท่านแม่ ท่านก็อย่าไปช่วย อยู่ห่างจากข้าวโพดหน่อย อย่าให้ย่าของข้าเห็นท่านได้ ไม่งั้นท่านจะต้องขึ้นรถไปนั่งถูเม็ดข้าวโพดแน่ๆ”

ซ่งฝูหลิงผู้น่าสงสารยื่นมือออกไปให้เฉียนเพ่ยอิงดู “ท่านดูมือทั้งสองข้างของข้าสิ”

เฉียนหมี่โซ่วได้ยิน ก็รีบผลักเฉียนเพ่ยอิง “ท่านป้า ท่านรีบไปหลบอยู่ด้านหลังข้า อย่าให้คนอื่นเห็น”

เฉียนเพ่ยอิงแทบจะยิ้มไม่ออก นางมองความสูงของเจ้าตัวเล็ก ที่สูงแค่เอวของนาง ซ่งฝูเซิงเดินมาได้ยินคำพูดนี้พอดี เขาดึงมือบุตรสาวมาดูก็รู้สึกสงสารจับใจ นี่มันมือที่ไหนกัน บวมเป่งจนจะเป็นขาหมูแล้ว

ลูกถูเม็ดข้าวโพดเป็นที่ไหนเล่า ทุ่งนาก็ไม่เคยไป แม้แต่ข้าวเปลือก ข้าวสาลีกับหญ้าทั่วไปก็ยังแยกไม่ออก

ซ่งฝูเซิงรู้ดีว่าตอนไหนควรพูดกับนาง ตอนนี้คงไม่สามารถตามใจได้อีกแล้ว