บทที่ 28 ค้นหาความจริง 1.1

คอนโดสูงใหญ่ตั้งตะหง่านอยู่ตรงหน้าภัทรา ความสูงของมันทำให้เธอต้องแหงนหน้ามอง เธอก้าวลงจากรถแท็กซี่เมื่อเห็น รังสรรค์เลี้ยวรถเข้าไปในคอนโดแห่งนี้ ครั้นจะคิดว่า เขาพักอยู่ที่นี่ก็ไม่น่าจะใช่ เพราะราคาค่าห้องต่อหนึ่งห้อง เริ่มต้นที่สิบล้านบาท เธอมีความคิดว่า หากรังสรรค์ซื้อคอนโดชุดแห่งนี้ สู้ไปซื้อบ้านพร้อมที่ดินในหมู่บ้านมีระดับไม่ดีกว่าหรือ ด้วยความอยากรู้และคิดว่า ต้องมีบางอย่างซุกซ่อนไว้ เธอจึงก้าวเข้าไปในตัวอาคาร หวังจะเข้าไปภายใจ

“เข้าไม่ได้ครับ คนภายนอกห้ามเข้าครับ” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรุ่นคราวพ่อเข้ามาขวางทางภัทรา ไม่ให้เธอเข้าไปภายในซึ่งก็เข้าไม่ได้ง่ายๆ อยู่แล้ว เนื่องจากทางเข้าออกใช้ระบบคีย์การ์ด

“คือว่าหนูเป็นแฟนของคุณเสก ที่เพิ่งเข้าไปเมื้อกี้นี้ หนูตามมาดูเขาว่าเขาซุกกิ๊กไว้ที่นี่หรือเปล่า เห็นมาทุกวันเลย” เธอหาข้อแก้ตัว

“คุณเป็นแฟนคุณเสก แล้วคุณไม่รู้เหรอคุณเสกพักอยู่ที่นี่กับคุณเสือเจ้านายของเขาน่ะ” คำพูดของชายสูงวัยทำให้เธอนึกขึ้นได้ และหมดข้อสงสัยเรื่องที่ รังสรรค์มาทำอะไรที่นี่ แต่ก็ยังสงสัยต่อไปว่า แล้วเสื้อผ้าผู้หญิงที่รังสรรค์ซื้อมานั้น เขาซื้อให้ใคร

“หนูรู้ค่ะว่าคุณเสกพักอยู่ที่นี่ ลุงไม่รู้หรอกว่า หนูตามคุณเสกมาตั้งแต่อยู่ในห้าง เขาเลือกซื้อชุดผู้หญิงมาหลายถุง หนูก็เลยตามมาดูว่า เขาซื้อให้ใคร จะว่าซื้อให้หนูก็ไม่น่าใช่ เพราะเขาไม่เห็นบอกหนูเลย หนูก็เลยสะกดรอยตามเขามาค่ะ หนูก็เลยคิดว่า เขาต้องซุกกิ๊กไว้ที่นี่แน่ๆ ค่ะ” ภัทราตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ แสดงละครให้สมบทบาทคนกำลังถูกทิ้ง หวังให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเห็นใจ และก็ได้ผล

“ผมบอกคุณ แต่คุณอย่าไปบอกใครนะ” อีกฝ่ายพูดเสียงเบา หันรีหันขวางเมื่อกลัวมีใครจะเห็น

“หนูไม่บอกหรอกพูดมาเลย”

“คุณเสือต่างหากล่ะมีผู้หญิงซุกไว้ในห้อง ไม่เคยได้ออกมาข้างนอกเกือบเดือนแล้ว ห้องอาหารที่คอนโดจะทำอาหารไปให้สามเวลา แต่ไม่เคยได้เข้าไปถึงในห้อง เพราะมีคนเฝ้าอยู่ตลอดเวลา นอกจากแม่บ้านที่เข้าไปทำความสะอาดเท่านั้น”

“แล้วมีใครเคยเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่าคะลุง” เธอถามด้วยความอยากรู้และสนใจ

“ไม่มีหรอก ไม่มีใครเคยเห็น เพราะห้องที่ซุกผู้หญิงไว้นั้นถูกล็อคเอาไว้แน่นหนา ขนาดแม่บ้านขึ้นไปทำความสะอาด ก็ไม่ได้เข้าไปทำห้องนั้นเลยนะ สงสัยจะหวงน่าดู”