บทที่ 29 ค้นหาความจริง 1.2

ฟิลิปโปตัดสินใจไปคอนโดของวิตโตริโอ หลังจากเขาได้ยินลูกน้องของหลานรักพูดกันว่า สงสารหญิงสาวคนหนึ่งที่ถูกหลานรักจับมาทรมาน ทำให้คำถามมากมายอยู่ในสมองของเขา มีทางเดียวที่จะไขข้อข้องใจนี้ได้ คือพิสูจน์ด้วยตาของตัวเอง

“ลุงลิปโป้มาได้ยังไงครับ ทำไมไม่บอกผมก่อนล่ะครับ”

วิตโตริโอตกใจเล็กน้อยที่เห็นฟิลิปโปที่นี่ ซึ่งตอนนี้เขาไม่อยากให้ใครมาคอนโดของเขา ก่อนจะปรับสีหน้าและแววตาให้เป็นปกติเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต

“ลุงคิดถึงหลานมาหาไม่ได้หรือไง” ฟิลิปโปทำท่าทางให้เป็นปกติ “ครั้งก่อนๆ ลุงก็มาโดยไม่บอกหลานล่วงหน้า หลานก็ไม่เห็นจะพูดแบบนี้เลย หรือว่ามีอะไรปิดบังลุง ถึงได้ไม่อยากให้ลุงมาเงียบๆ”

“เปล่าครับ ไม่ใช่อย่างนั้น ผมไม่มีอะไรปิดบังคุณลุงเลยครับ” เจ้าของห้องแก้ตัว

“ลุงเป็นคนตรงๆ พูดและทำอะไรตรงๆ ที่ลุงมาวันนี้เพราะอยากจะพิสูจน์อะไรบางอย่าง เกี่ยวกับเรื่องที่ได้ยินมา” เขาเริ่มเข้าเรื่อง

“พิสูจน์อะไรครับ” วิตโตริโอยังคงทำสีหน้าและแววตาเป็นปกติ ทว่าในใจกลับรู้สึกไม่ดีกับคำพูดของผู้เป็นลุง

“พิสูจน์ว่าหลานของลุงพาผู้หญิงคนหนึ่งมาทรมานที่นี่ ตามที่ลูกน้องของหลานพูดกันหรือเปล่า อย่าปิดลุงเลยถ้าคิดว่าลุงเป็นคนในครอบครัว” วิตโตริโอมองใบหน้าของผู้พูด เขาไม่เคยคิดว่าฟิลิปโปเป็นคนอื่นคนไกล นึกทุกลมหายใจว่าฟิลิปโปเป็นลุงและคนในครอบครัวของเขา ไม่มีเรื่องอะไรที่เขาจะปิดบังผู้เป็นลุงได้

“ถ้าผมเล่าให้ลุงฟัง ลุงต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่บอกใคร”

“เรื่องของหลานลุงจะไม่พูดต่อ วิโตก็รู้” ฟิลิปโปรักวิตโตริโอเหมือนลูกคนหนึ่ง เขาดูแลและเลี้ยงดูมาตั้งแต่เกิด มีหลายเรื่องที่หลานรักปิดบังผู้เป็นพ่อและแม่ ซึ่งเขาเองไม่เคยแพร่งพรายให้ทั้งสองรู้ เพราะกลัวว่าหลานสุดที่รักจะถูกลงโทษ นี่กระมังที่ทำให้วิตโตริโอนิสัยเอาแต่ใจ เหลิง เพราะเขาเป็นคนให้ท้าย คอยอุ้มร่างเด็กน้อยหนีทุกครั้งที่จะถูกทิพย์ธาราจะลงโทษ

ฟิลิปโปฟังเรื่องราวต่างๆ ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก สำหรับเขา เขาคิดว่า ความผิดของปรางค์รวียังไม่แน่ชัด วิตโตริโอฟังความข้างเดียว ไม่ให้โอกาสปรางค์รวีได้อธิบาย หรือถ้าอธิบายก็คงไม่ฟัง เพราะอยู่ในอารมณ์โกรธแค้นที่ฝังลึกในใจ จึงโยนความผิดทุกสิ่งอย่างให้กับเธอเพียงผู้เดียว หากเรื่องนี้เข้าหูทิพย์ธารามีหวังระเบิดลูกใหญ่ลงใส่ศีรษะของหลานสุดที่รักเป็นแน่

“ถ้าทาร่ารู้ หลานโดนหนักแน่” เขาพูดอย่างอ่อนใจกับการกระทำของวิตโตริโอ

“คุณแม่ไม่รู้หรอกครับถ้าลุงไม่บอก”

“วิโตก็รู้ว่าลุงไม่บอกแม่ของหลานแน่นอน” ทุกเรื่องของหลานรักที่เป็นความลับ มันก็จะเป็นความลับตลอดไป “ว่าแต่หลานแน่ใจนะว่าผู้หญิงคนนี้ทำแท้งจริงๆ อาจจะมีสาเหตุอื่นก็ได้ ภาพที่หลานเห็นอาจจะไม่ใช่ตามที่เพื่อนของโซเฟียบอก”

“ไม่ผิดหรอกครับ ผมคิดถูก ปรางค์ใจไม้ไส้ระกำทำแท้งลูกของผม เพียงเพื่อไปหาชายอื่น ยิ่งคิดผมยิ่งแค้น” เขายังคงย้ำคิดย้ำจำกับคำบอกเล่าของมาลี รวมทั้งภาพที่มาลีถ่ายไว้ด้วย ทุกอย่างมันบอกให้เขารู้ว่า มันคือเรื่องจริง