บทที่ 1050 ความเกรงขามของคุณนายเหว้ย ข่มเหงเศษเดนสะใจกว่า (2)

“คุณหมายถึงเธองั้นเหรอ?” นิ้วมือของ คุณนายเหว้ยยังคงชี้ไปที่เวินลั่วฉิง ยังไม่วางลง ด้วยความตกใจสุดขีด จนลืมวางมือลง

“ใช่แล้ว ฉันหมายถึงเธอ” คุณนายเจ้าพยักหน้ารัว เกรงว่าจะไม่มีน้ำหนักมากพอ จึงกล่าวเสริมสมทบ

“คุณเวินคนนี้ใช้วิธีสกปรกเพื่อจับผู้ชาย ต่ำช้า……”

คุณนายเหว้ยหรี่สายตา ก่อนที่จะขยับกาย หันไปทาง คุณนายเจ้า มือที่ชี้ไปทางเวินลั่วฉิงถูกยกขึ้นกะทันหัน ก่อนที่จะร่วงลงอย่างรวดเร็ว

“เปี๊ยะ” เสียงคมชัดหนึ่งดังขึ้นกะทันหัน ทุกคนที่อยู่ในสถานการณ์ต่างตกตะลึงไปตามๆ กัน

ไม่มีใครคาดคิดว่า คุณนายเหว้ยจะลงไม้ลงมือ แถมยังเป็น คุณนายเจ้าอีก นี่มันตั้งใจล่วงเกินเห็นๆ

ริมฝีปากของมู่หรงดัวหยางฉีกออก เป็นไปตามที่เขาคาดเอาไว้ไม่ผิด เรื่องที่เกี่ยวกับฉิงฉิง คุณแม่ของเธอออกหน้าทั้งที ไม่มีทางที่จะจบอย่างเรียบง่ายแน่!

เวินลั่วฉิงที่นิ่งเงียบมาตลอดดวงตาสั่นไหวอย่างหักห้ามไม่อยู่ เมื่อสักครู่นี้ฉาดนั้นแค่ได้ยินเสียงก็รู้แล้วว่าต้องเจ็บมากแน่

ฉู่หลิงเอ๋อกะพริบตาปริบ เธอแทบจะหลุดอุทานให้ตายออกมา คุณนายเหว้ยคนนี้เหี้ยมโหดเกินไปแล้ว? เพียงแต่ประโยคเดียวไม่เข้าหูก็ลงไม้ลงมือทันที?

นี่มันงานเลี้ยงของตระกูลเว้ยนะ?

ฉู่หลิงเอ๋อรู้ดีว่า คุณนายเหว้ยให้ความสำคัญกับเวินลั่วฉิงมาก แต่ฉู่หลิงเอ่อไม่คิดเลยว่า คุณนายเหว้ยจะลงไม้ลงมือกลางงานเลี้ยงของเธอเองเพราะประโยคที่ไม่เข้าหูเพียงประโยคเดียว แถมคนที่ลงมือทำร้ายยังเป็นภรรยาของผู้นำของสำนักงานการก่อสร้างใหญ่อีกต่างหาก!!

ฉู่หลิงเอ๋อตกใจจนอ้าปากค้างอยู่ครึ่งค่อนวัน!

“คุณ? คุณ? ทำไมคุณถึงได้ทำร้ายคนอื่น?” คุณนายเจ้าถูกทำร้ายจนอึ้งฉงน ผ่านไปนานกว่าจะดึงสติกลับมาได้ พลันถลึงตาโตจับจ้อง คุณนายเหว้ยอย่างเหลือเชื่อ

คุณนายเหว้ยสะบัดมือ ดวงตาคู่นั้นเพ่งพินิจไปที่คุณนายเจ้า พลันกล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ฉันตั้งใจจัดการเธอ”

ประโยคของเธอทั้งมีอำนาจและยโส

“ตระกูลเว้ยของพวกคุณจะโอหังเกินไปแล้ว เรื่องอะไรที่พวกแกลงมือลงไม้กับคนอื่นตามใจชอบงั้นเหรอ? ตระกูลเว้ย ของพวกคุณไร้กฎระเบียบแล้วงั้นเหรอ?” ทีแรก คุณนายเจ้าคิดที่จะให้ คุณนายเหว้ยขอโทษเธอ เมื่อได้ยินประโยคของ คุณนายเหว้ยเธอโมโหขึ้นมาทันที “ตระกูลเว้ยเอาเปรียบกันมากไปแล้ว”

“ตระกูลเว้ยเอาเปรียบงั้นเหรอ? คุณนายเจ้ายืนว่าร้ายลูกหลานตระกูลเราในที่ของตระกูลของเรา หรือว่าฉันควรที่จะปล่อยให้ คุณนายเจ้าว่าร้าย โดยไม่ทำอะไรอย่างนั้นเหรอ?” มุมปากของ คุณนายเหว้ยเผยรอยยิ้มอย่างเย็นชา ด้วยประโยคที่ชัดถ้อยชัดคำมากกว่าเก่า

เมื่อทุกคนได้ยินประโยคของ คุณนายเหว้ยต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน

ว่าร้ายลูกหลานของตระกูลเว้ยงั้นเหรอ?

ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าตระกูลเว้ยมีทายาทแค่คนเดียวเท่านั้น นั่นก็คือมู่หรงดัวหยาง

เมื่อสักครู่คนที่ คุณนายเจ้าพูดถึงคือเวินลั่วฉิงเห็นๆ ไม่ได้ว่าร้ายมู่หรงดัวหยางแม้แต่น้อย คุณนายเหว้ยได้ยินผิดไปงั้นเหรอ?

“คุณนายเหว้ย เมื่อสักครู่คุณฟังผิดไปหรือเปล่า ฉันไม่ได้ว่ากล่าวมู่หรงดัวหยางเลยแม้แต่น้อย ที่ฉันว่าคือเวินลั่วฉิง” คุณนายเจ้าเองก็นิ่งค้างไป ก่อนที่จะได้สติรีบอธิบาย

ไม่ว่าอย่างไร เธอก็ไม่ต้องการให้เกิดการเข้าใจผิดกันแบบนี้

“ฉันหมายถึงเวินลั่วฉิง” คุณนายเหว้ยยกยิ้มมุมปาก ก่อนที่จะเอื้อมมือจับมือของเวินลั่วฉิงเอาไว้