บทที่ 1060 ศัตรูหัวใจตามมาแล้ว ชักสนุกแล้วสิ (3)

“ยอมสิ ยอมอยู่แล้ว” ไป๋หยูหนิงเม้มปากเล็กน้อย ถึงแม้ตอนนี้เธอพูดว่ายอม แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่

เพราะไป๋หยูหนิงรู้ดีกว่าใครว่าสไตล์การทำงานของรุ่นพี่เป็นยังไง องค์กรของพวกเขามีกฎว่าทุกครั้งที่รับภารกิจจำเป็นต้องรับค่าตอบแทน และค่าตอบแทนไม่น้อยเลย ต่อให้ช่วยเพื่อนหรือคนรู้จักก็ต้องเก็บเงิน

เหมือนครั้งก่อนที่เวินลั่วฉิงขอให้เธอช่วยเรื่องถังหยุนเฉิง

ที่จริงครั้งนั้นไป๋หยูหนิงไม่อยากเก็บเงินจากเวินลั่วฉิง เธอไปหารุ่นพี่ อยากพูดกับรุ่นพี่ว่าไม่ต้องเก็บค่าตอบแทนครั้งนี้

แต่รุ่นพี่บอกว่าจะแหกกฎไม่ได้

ตอนนั้นรุ่นพี่พูดมาประโยคหนึ่ง ทำให้เธอพูดปฏิเสธไม่ออกอีกเลย

ตอนนั้นรุ่นพี่พูดว่า เขากับเธอสนิทสนมกัน ยิ่งไม่สามารถแหกกฎได้ ไม่อย่างนั้นคนอื่นจะเอาไปนินทาได้

ตอนนั้นรุ่นพี่พูดว่าพวกเขาสนิทสนมกัน ทำให้เธอตื้นตันใจมาก และดีใจมากอีกด้วย

เธอชอบรุ่นพี่มาตั้งหลายปีขนาดนั้น แม้ว่าไม่เคยสารภาพรักไปตรง ๆ แต่เรื่องที่เธอทำไปมากมายที่จริงก็แสดงให้เห็นชัดเจนอยู่แล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่รุ่นพี่พูดแบบนี้ออกมา เธอรู้สึกว่าน่าจะเป็นการตอบตกลงของรุ่นพี่แล้ว

เดิมทีเธอคิดว่าหลังจากทำภารกิจครั้งนี้เสร็จจะกลับไปถามรุ่นพี่ให้แน่ชัดสักหน่อย

แต่คิดไม่ถึงว่าจู่ ๆ จะถูกผู้ชายหน้าไม่อายคนหนึ่งตามตื้อขนาดนี้

ไป๋หยูหนิงกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ จนเหม่อลอยเล็กน้อย

“เรื่องของฉันไม่ได้รีบร้อนเท่าไหร่ มานี่ มาดื่มไวน์กันสักแก้ว พวกเราค่อย ๆ คุยกัน” เวินลั่วฉิงบอกว่าต้องการให้ไป๋หยูหนิงช่วยเหลือที่จริงก็แค่ข้ออ้างเท่านั้น เธอทำเพื่อรั้งไม่ให้ไป๋หยูหนิงเป็นฝ่ายเข้าไปหารุ่นพี่คนนั้นก่อน

แน่นอน เธอไม่เพียงแต่ขัดขวางไม่ให้ไป๋หยูหนิงเป็นฝ่ายเข้าไปหารุ่นพี่คนนั้นก่อนเท่านั้น แต่ต้องการให้รุ่นพี่คนนั้นเห็นว่าไป๋หยูหนิงในตอนนี้กำลังดื่มไวน์ พูดคุยสนุกสนาน เป็นตัวของตัวเองสุด ๆ

ฉู่หลิงเอ๋อเข้าใจเจตนาของเวินลั่วฉิงทันที ฉู่หลิงเอ๋อนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับไป๋หยูหนิง : “มา พวกเรามาเล่นเกมกัน ใครแพ้คนนั้นต้องดื่ม”

ในเมื่อต้องเล่น ก็ต้องเล่นใหญ่หน่อย ฉู่หลิงเอ๋อชำนาญเรื่องแบบนี้ที่สุดแล้ว

“คุณฟู่ มานั่งเล่นกับพวกเราสิคะ” ฉู่หลิงเอ๋อกวักมือเรียกคุณฟู่ ท่าทางแบบนั้นเหมือนกวักมือเรียกสัตว์เลี้ยงไม่มีผิด

แต่คุณฟู่กลับนั่งลงอย่างว่านอนสอนง่าย เขานั่งลงข้าง ๆ ไป๋หยูหนิง

ไป๋หยูหนิงมองคุณฟู่ ด้วยสายตาที่ไม่ค่อยพอใจนัก : “ทำไมต้องให้เขามาเล่นด้วย?”

หลายวันมานี้ เธอใกล้จะถูกผู้ชายคนนี้ทรมานจนเป็นบ้าแล้ว ตอนนี้เธออยากอยู่ให้ห่างจากผู้ชายคนนี้หน่อย

“เกมนี้อย่างน้อยต้องเล่นกันสามคนขึ้นไปถึงจะได้ เธอก็รู้นี่ว่าฉิงฉิงดื่มเหล้าไม่เป็น” ฉู่หลิงเอ๋อไม่มีทางยอมให้ไป๋หยูหนิงทำลายแผนการของเธอหรอก จากนั้นก็ยกแก้วไวน์หลายใบมาวางบนโต๊ะ

“ใครแพ้คนนั้ต้องดื่ม แล้วถ้าหากใครชนะล่ะ?” ไป๋หยูหนิงไม่ได้ปฏิเสธอีกต่อไปแล้ว เพียงแต่ไป๋หยูหนิงยังสงสัยกฎของเกมนี้อยู่เล็กน้อย

“คนที่ชนะสามารถขอร้องให้คนอื่นอื่น ๆ ทำอะไรก็ได้” ฉู่หลิงเอ๋อตาเป็นประกายขึ้นมา มุมปากมีรอยยิ้มอย่างเห็นได้ชัด

เวินลั่วฉิงก็ยิ้มออกมาเหมือนกัน ฉู่หลิงเอ๋อไหวพริบดีมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว มีฉู่หลิงเอ๋ออยู่ด้วย เรื่องนี้คงยิ่งสนุกมากขึ้น

“ตกลง” ไป๋หยูหนิงตาเป็นประกายขึ้นมา ครั้งนี้ตอบตกลงด้วยความสนุกสุด ๆ ถ้าหากเธอชนะล่ะก็ จะให้ผู้ชายคนนี้อยู่ให้ห่าง ๆ จากเธอ

“ตกลงครับ” คุณฟู่เองก็ตอบตกลงอย่างน่าสนุกเช่นกัน ขณะที่เขาพูด ดวงตาคู่นั้นหันไปมองไป๋หยูหนิง ความคิดของไป๋หยูหนิงเขาดูออกอยู่แล้ว เพียงแต่ ไป๋หยูหนิงไม่มีโอกาสชนะแน่นอน

ฉู่หลิงเอ๋อให้คนหยิบไพ่ป๊อกมาให้

“เกมนี้ง่ายมาก นี่คือไพ่ป๊อก พวกเราสามคนทุกคนหยิบไปคนละใบ คนที่ถือไพ่ใหญ่สุดถือว่าชนะ คนที่ชนะสามารถสั่งให้อีกคนทำอะไรก็ได้” คราวนี้ฉู่หลิงเอ๋ออธิบายอย่างละเอียด แน่นอน รอยยิ้มที่มุมปากของเธอก็ยิ่งเห็นชัดมากขึ้นด้วย

“ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?” ฉู่หลิงเอ๋อสับไพ่สักครู่ จากนั้นก็หันไปมองอีกสองคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม

“ฉันโอเค” ไป๋หยูหนิงตอนนี้คิดแค่ว่าหลังจากชนะแล้วสามารถสั่งให้ผู้ชายตรงหน้าไสหัวไปให้ไกลหน่อย ดังนั้นเธอจึงไม่มีปัญหาอะไร

ไป๋หยูหนิงคิดแค่ว่าทั้งหมดนี้ก็แค่อาศัยดวงเท่านั้น เล่นหลาย ๆ ครั้งเข้า เธอก็จะมีโอกาสชนะเอง ขอแค่เธอสามารถชนะสักครั้ง เธอก็บรรลุเป้าหมายได้แล้ว