บทที่ 1083 พ่อลูกเจอหน้ากัน อิจฉาตาร้อนเป็นพิเศษ (3)

เขาเห็นส่งเอกสารบางอย่างเกี่ยวกับถังจื่อโม่ที่กู้หวูส่งมาให้เขา นัยน์ตาคู่นั้นค่อยๆหรี่ลง......

ในเอกสารที่กู้หวูส่งมาไม่มีข่าวอะไรที่มีประโยชน์มาก แม้แต่อายุและฐานะของถังจื่อโม่ยังไม่มีเลย แน่นอนว่ายิ่งไม่ต้องพูดถึงรูปถ่ายหน้าตาอะไร

สามารถบอกได้ว่า เอกสารพวกนี้ที่กู้หวูส่งมาให้เขา ไม่ได้แตกต่างไปจากกระดาษแผ่นเปล่าเลย

ความสามารถของกู้หวู เขาก็รู้ดี เรื่องที่กู้หวูอยากจะสืบ น้อยมากที่จะสืบไม่เจอ แต่ว่าตอนนี้กู้หวูสืบหามาสองวัน กลับให้แค่เอกสารพวกนี้ ซ้ำยังเป็นข้อมูลที่ไม่มีประโยชน์อะไรเลย?

แล้วถังจื่อโม่เป็นคนอะไรกันแน่? กลับซุกซ่อนได้ลึกขนาดนี้เลยเหรอ?

แม้กระทั่งกู้หวูยังสืบหาไม่เจอ?

นัยน์ตาที่หรี่ตาเล็กน้อยของเย่ซือเฉินเป็นประกายแสงอันเลือดเย็นออกมาเล็กน้อย เขาหยิลมือถือขึ้น แล้วโทรหากู้หวูโดยตรง

"คุณชาย......" ทีแรกเป็นเพราะกู้หวูสืบหาอะไรที่มีประโยชน์ไม่เจอ จึงรู้สึกผิดเล็กน้อย ดังนั้นจึงแค่ส่งข้อมูลให้เย่ซือเฉิน ไม่ได้โทรหา กู้หวูนึกไม่ถึงว่าเย่ซือเฉินจะโทรมาโดยตรงแบบนี้

"เกิดอะไรขึ้น?" เย่ซือเฉินโทรมาไม่ได้ที่จะต่อว่ากู้หวู แค่อยากจะทำความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ตามความสามารถของกู้หวู ทำไมสืบมาสองวัน กลับไม่ได้ข้อมูลที่มีประโยชน์เลย

เรื่องนี้ไม่ปกติอย่างเห็นชัดเจน!!

"คุณชาย เรื่องนี้มาค่อนข้างน่าแปลกจริงๆ ผมสืบหามาสองวัน กลับไม่ได้อะไรที่มีประโยชน์เลย สองวันมานี้ผมไม่ได้แอบขี้เกียจเลยแม้แต่น้อย อีกอย่างเส้นสายที่สามารถใช้ได้ วิธีที่สามารถใช้ได้ ผมใช้มาหมดแล้ว" กู้หวูแสดงท่าทีออกมาอย่างชัดเจน "คุณชาย ผมทำสุดสามารถจริงๆ ไม่สิ ผมทำสุดความสามารถทั้งหมดที่มีแล้วจริงๆครับ"

กู้หวูก็ทำอะไรไม่ได้ อีกอย่างเขาก็รู้สึกหดหู่ใจ นี่ยังเป็นวันแรกเลยที่เขาพ่ายแพ้ขนาดนี้

เย่ซือเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ทีแรกเย่ซือเฉินรู้สึกสงสัยในใจ วันนี้พอได้ยินคำพูดของกู้หวู ก็ยิ่งทำให้สงสัยมากขึ้น "มีปัญหาอะไรหรือ"

สืบหาไม่เจอแสดงว่าต้องมีเหตุผลแน่นอน คนเป็นๆคนหนึ่งไม่มีทางไม่มีข่าวคราวแม้แต่นิดแน่นอน ต้องถูกคนตั้งใจปิดซ่อนไว้แน่ๆ

"สืบมาได้หรือยังว่าใครเป็นคนสร้างกลอุบาย?" ตอนนี้เย่ซือเฉินอยากรู้ว่าใครกันแน่ที่ตั้งใจปิดบังข้อมูลและข่าวคราวเกี่ยวกับถังจื่อโม่

"คุณชาย เรื่องนี้มันค่อนข้างซับซ้อน อีกอย่างผมรู้สึกว่ามันซับซ้อนเกินไป ตอนนี้ผมยังคงสืบอยู่ และยังไม่แน่ใจ ดังนั้นเลยไม่ได้รายงานกับคุณชาย" พอพูดถึงเรื่องนี้ ในน้ำเสียงของกู้หวูเหมือนจะค่อนข้างแปลกไปเล็กน้อย

"พูดประเด็นสำคัญ" แววตาของเย่ซือเฉินหรี่ลงอีกครั้ง ดูๆแล้วแค่กลัวว่าเรื่องนี้จะยากยิ่งกว่าที่เขาคิดไว้

"ในนี้ต้องมีลายมือถังไป๋เชียนแน่นอน" กู้หวูเห็นว่าเย่ซือเฉินยังคงถามไถ่ต่อ ก็ไม่อยากปิดบังอะไรอีก เพียงแต่ว่าตอนที่กู้หวูพูดถึงถังไป๋เชียน น้ำเสียงของเขาฟังเหมือนจะระมัดระวังขึ้นมา ถังไป๋เชียนเคยเป็นศัตรูทางหัวใจที่หนึ่งของคุณชาย ตอนนั้นคุณชายทำเพื่อคุณหญิงถึงกับขังถังไป๋เชียนไว้ในเมือง A เป็นเวลานาน

"ถังไป๋เชียนช่วยถังจื่อโม่ปิดบังฐานะไว้หรือเปล่า" เย่ซือเฉินเลิกหางคิ้วขึ้นเล็กน้อย ทำให้เห็นอย่างชัดเจนว่าสถานการณ์นี้ค่อนข้างคาดคิดไม่ถึง

ตอนนั้นเวินลั่วฉิงเรียกถังจื่อโม่ตอนกึ่งฝันกึ่งตื่น ตอนนั้นเขาหาเบอร์โทรของถังจื่อโม่ในมือถือของเวินลั่วฉิง จากนั้นก็โทรไป ตอนนั้นถังไป๋เชียนรับสาย ดังนั้นถังไป๋เชียนต้องรู้จักคนที่ชื่อถังจื่อโม่คนนี้แน่นอน

ทีแรกเขายังสงสัยว่าถังจื่อโม่กับถังไป๋เชียนน่าจะเป็นคนเดียวกัน ทว่าภายหลังท่าทีของเวินลั่วฉิงที่มีต่อถังไป๋เชียนกลับชัดเจนโจ่งแจ้งมากแล้ว เวินลั่วฉิงเห็นถังไป๋เชียนเป็นเพียงรุ่นพี่เท่านั้น ไม่ได้มีความรู้สึกอื่น

อีกอย่างหลังจากที่ที่เวินลั่วฉิงรู้ว่าถังไป๋เชียนทำเรื่องพวกนั้นกับเธอ เวินลั่วฉิงเป็นฝ่ายเลือกที่จะรักษาระยะห่างกับถังไป๋เชียนก่อน

ทว่าเวินลั่วฉิงกลับ 'ไม่เคยลืม' ถังจื่อโม่มาโดยตลอด

ดังนั้น ถังไป๋เชียนกับถังจื่อโม่ต้องไม่ใช่คนเดียวกันแน่นอน

ถังไป๋เชียนและถังจื่อโม่ไม่ใช่คนเดียวกัน ทว่าต้องรู้จักกันแน่นอน ถังไป๋เชียนยังช่วยถังจื่อโม่ปิดบังฐานะ?

ถังไป๋เชียนก็ชอบเวินลั่วฉิง ตามหลักแล้วถังไป๋เชียนกับถังจื่อโม่ควรเป็นศัตรูหัวใจกันหรือเปล่า?

ถังไป๋เชียนต้องการควบคุมเวินลั่วฉิงขนาดนั้น แทบอยากจะจับกุมตัวของเวินลั่วฉิงคอยอยู่ข้างกายของเขาเอง ถังไป๋เชียนเพื่อที่จะเก็บเวินลั่วฉิงไว้ข้างกาย ถึงขั้นขัดขวางเวินลั่วฉิงกลับบ้านถัง

ถังไป๋เชียนในแบบนี้ แล้วจะช่วยศัตรูหัวใจของตัวเองได้อย่างไร?

จุดๆนี้ทำให้เย่ซือเฉินค่อนข้างคาดคิดไม่ถึงจริงๆ

"ใช่ เรื่องนี้ถังไป๋เชียนน่าจะลงแรงไปมาก สืบหาประวัติถังจื่อโม่ไม่เจอ ความดีความชอบครึ่งหนึ่งถือว่ายกให้ถังไป๋เชียน" กู้หวูที่อยู่ในสายหายใจอย่างลับๆไปหนึ่งที พอฟังแล้วก็ทำให้เห็นอย่างชัดเจนว่าค่อนข้างลังเล และความรู้สึกเหมือนอยากพูดอะไรออกมา ทว่ากลับพูดไม่ออก