บทที่ 1086 เชิญเทพมามันง่ายนะ แต่จะเชิญเทพออกไปจากบ้านมันยาก เขาจะแต่งงานแล้ว (2)

ใครก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าเย่ซือเฉินจะไม่ถูกความสามารถอันยิ่งใหญ่ขององค์กรโกสต์ซิตี้ดึงดูด

แน่นอนว่าไป๋หยิงยิ่งหวังว่าจะเย่ซือเฉินจะถูกดึงดูด เมื่อเป็นแบบนี้ ก็จะสามารถทำให้เวินลั่วฉิงอึดอัดใจ ทำให้เวินลั่วฉิงทรมาน ยิ่งทำให้เวินลั่วฉิงขาดความช่วยเหลือที่ยิ่งใหญ่

"ฉันมีไอเดียที่ดีมากแล้ว หลังจากกลับไป ฉันจะบอกเธอว่าจะทำยังไง" ทีแรกไป๋หยิงดูหมิ่นเฉิงโหรวโหรวในใจ เวลานี้จู่ๆก็คิดบวกมากกว่าเฉิงโหรวโหรว อีกอย่างเธอยังมีไอเดียดีๆอย่างหนึ่งแล้วด้วย

ไป๋หยิงนึกถึงแผนการของตัวเอง จึงเผยหน้าขึ้นแล้วมองไปที่เวินลั่วฉิง พร้อมทั้งมองเวินลั่วฉิงด้วยยิ้มอันเลือดเย็น

เธอต้องทำให้เวินลั่วฉิงไม่เหลืออะไร ต้องทำให้เวินลั่วฉิงทรมานให้ถึงที่สุด

เวินลั่วฉิงสัมผัสได้ว่าไป๋หยิงกำลังมองมาที่เธออยู่แล้ว แต่ว่านี่เป็นครั้งแรก เวินลั่วฉิงไม่ได้สนใจไป๋หยิง แม้แต่แวบตาเดียวยังไม่มองไป๋หยิง ยังคงคุยเล่นกับฉู่หลิงเอ๋อเหมือนเดิม

ไป๋หยิงเกลียดจนกัดฟันกรอด ทว่าอยู่กลางงานเลี้ยงของตระกูลเว้ย ตอนนี้เธอไม่กล้าทำตัวเหลวไหลไม่ยั้งคิดอยู่แล้ว ดังนั้นไม่ว่าไป๋หยิงจะโกรธแค่ไหน ทำได้เพียงอดทนไว้

"ได้ ได้" เฉิงโหรวโหรวกลับไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติอื่น แค่ได้ยินไป๋หยิงบอกว่ามีวิธีที่ดี ก็รู้สึกดีใจเป็นพิเศษแล้ว

"ใช่แล้ว เธอสามารถรับประกันได้ไหมว่าแผนการครั้งต่อไปต้องสำเร็จ?" ไป๋หยิงนึกถึงแผนการครั้งนี้ที่พ่ายแพ้ ถึงแม้จะไม่ได้ดึงเธอเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย แต่กลับทำอะไรเวินลั่วฉิงไม่ได้ เฉิงโหรวโหรวจึงยิ่งคิดยิ่งรู้สึกไม่พอใจ

"วางใจเถอะ ครั้งหน้าต้องประสบความสำเร็จแน่" ไป๋หยิงรู้สึกมั่นใจแผนการในใจของเธอมาก เธอเชื่อว่าครั้งหน้าต้องประสบความสำเร็จ

"ได้ ฉันเชื่อเธออ" เฉิงโหรวโหรวพยักหน้า จึงเลือกที่จะเชื่อไป๋หยิง แน่นอนว่าตอนนี้ถึงแม้เธอจะเป็นเจ้าหญิงแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้ นอกจากไป๋หยิง ก็ไม่มีคนช่วยเธอจริงๆ

เธอได้ทำเพียงเลือกเชื่อไป๋หยิง

ไป๋หยิงก็ไม่ได้พูดอะไรอีก แค่ยกมุมปากเล็กน้อยแล้วคลี่ยิ้มเย็นชาออกมา

"เอ๊ะ นั่นไม่ใช่ซือถูมู่หรงเหรอ? ซือถููมู่หรงกลับมาร่วมงานเลี้ยงตระกูลเว้ยเหมือนกันเหรอ?" ตอนนี้ไป๋หยูหนิงที่ยืนอยู่ข้างกายเวินลั่วฉิงก็แค่นเสียงแผ่วเบาขึ้นกะทันหัน ไป๋หยูหนิงและซือถูมู่หรงรู้จักกัน และมีความสัมพันธ์ที่ไม่เลว

เวินลั่วฉิงได้ยินเสียงของไป๋หยูหนิง ก็มองไปตามสายตาของไป๋หยูหนิง เวินลั่วฉิงและซือถูมู่หรงไม่ถือว่าสนิทกัน ทว่าเพราะว่าหลิวหยิงและซือถูมู่หรงมีความสัมพันธ์กัน ทำให้เธอต้องสนใจมากขึ้น

ตอนที่เวินลั่วฉิงมองไป บังเอิญเห็นซือถูมู่หรงเพิ่งจะเดินเข้ามาพอดี

ซือมู่ถูหรงไม่ได้มาคนเดียว และข้างกายเขายังควงสาวมาหนึ่งคน ทว่าสาวคนนั้นไม่ใช่หลิวหยิง

ห่างคิ้วของเวินลั่วฉิงอดไม่ได้ที่จะเลิกขึ้นเล็กน้อย ถึงแม้พูดว่าเหมือนงานเลี้ยงแบบนี้ ฐานะของซือถูมู่หรงจะควงสาวออกงานเป็นเรื่องปกติ ทว่าเวินลั่วฉิงนึกถึงหลิวหยิง ภายในใจก็รู้สึกค่อนข้างไม่สบายใจ

และอีกด้านของซือถูมู่หรงยังมีหญิงวัยกลางคนที่ดูสูงสง่าคนหนึ่งอยู่

"ซือถูมู่หรงกลับพามู่ฉู่ฉู่มาร่วมงานเลี้ยงด้วยเหรอ?" ไป๋หยูหนิงรู้จักสาวที่ซือถูมู่หรงควงออกงาน จากน้ำเสียงของไป๋หยูหนิง เวินลั่วฉิงฟังออกว่ามรความค่อนข้างแปลก

"มีปัญหาอะไรเหรอ?" เวินลั่วฉิงไม่เคยเป็นคนที่ขี้สงสัย ทว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับหลิวหยิง เธอจึงไม่ถามไม่ได้

"ก็ไม่มีปัญหาอะไร คือว่าความสัมพันธ์ของมู่ฉู่ฉู่และซือถูมู่หรงค่อนข้างพิเศษ ตระกูลมู่และตระกูลซือถูถือว่ามีสัญญางานสมรส ถึงแม้จะไม่ได้หมั้นหมายกันอย่างเป็นทางการ ก็ไม่ได้แพร่งพรายให้โลภภายนอกรู้ ทว่าพวกเราที่มีความสัมพันธ์ที่ไม่เลวกับซือถูมู่หรงต่างก็รู้"

ไป๋หยูหนิงทำนัยน์ตาเป็นประกาย "ทว่า แต่ก่อนซือถูมู่หรงเหมือนจะหลบเลี่ยงมู่ฉู่ฉู่มาตลอด เหมือนงานสาธารณะแบบนี้ ก่อนหน้านี้ซือถูมู่หรงไม่เคยพามู่ฉู่ฉู่มาออกงานแบบนี้ หรือว่าตอนนี้ซือถูมู่หรงจะสู่ขอมู่ฉู่ฉู่แล้ว?"

เวินลั่วฉิงได้ยินคำพูดของไป๋หยูหนิง นัยน์ตาคู่นี้หรี่ลงเล็กน้อย ซือถูมู่หรงจะสู่ขอมู่ฉู่ฉู่?

แล้วหลิวหยิงล่ะ?

ตั้งแต่งานเลี้ยงตระกูลถังครั้งที่แล้ว เวินลั่วฉิงดูออกว่าความสัมพันธ์ของซือถูมู่หรงและหลิวหยิงไม่ธรรมดา เธอก็เคยถามหลิวหยิง ทว่าหลิวหยิงก็ไม่อยากพูด เธอก็ไม่อยากบังคับ

และหลิวหยิงยิ่งไม่พูด ทว่าก็หมายความว่าหลิวหยิงและซือถูมู่หรงยิ่งซับซ้อน

ตอนนั้นในงานเลี้ยงตระกูลถัง แม้กระทั่งซือถูมู่หรงยังจูบหลิวหยิงต่อหน้าสาธารณชน ทันทีที่เห็นก็รู้ว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิด

"หญิงวัยกลางคนที่สูงสง่าที่อยู่อีกข้างของซือถูมู่หรงนั่นคือแม่ของซือถูมู่หรง คุณหญิงซือถู" ไป๋หยูหนิงเห็นคุณหญิงซือถู จึงแนะนำขึ้นคร่าวๆ

ขณะที่ไป๋หยูหนิงพูด ได้หันไปมองเวินลั่วฉิง พอเห็นสีหน้าของเวินลั่วฉิงดูผิดปกติ เธอจึงนิ่งงันไปอย่างเห็นได้ชัด "ฉิงฉิง เธอเป็นอะไร?"

"ไม่เป็นไร" เวินลั่วฉิงได้สติกลับมา แล้วยิ้มบางๆ

และเวลานี้ซือถูมู่หรงก็เดินเข้ามาใกล้แล้ว และเดินมาตรงหน้าพวกเธอแล้ว