บทที่ 1123 เชิญเทพง่าย ส่งเทพนั้นยาก ทีนี้ก็สนุกแล้วสิ (2)

กู้หวูไม่ได้ตอบ เพราะไม่สะดวกตอบเอาเสียเลย ทว่าการกระทำของกู้หวูไม่ได้หยุดนิ่ง เขาเตรียมอุ้มถังจื่อโม่ขึ้นรถแล้ว

“ได้ รอให้คุณส่งผมกลับบ้านแล้ว ผมจะบอกแม่ว่า กู้หวูลักพาตัวผม แถมกู้หวูยังตีผม ทารุณผม ผมจะบอกแม่ว่ากู้หวูใช้มือหยิกผม ใช้เท้าแตะผม ใช้แส้เฆี่ยนผม”มุมปากถังจื่อโม่ยกขึ้น ทุกคำส่งเข้าหูกู้หวู น้ำเสียงเบาบาง ยังเจือรอยยิ้มไว้ในที แต่การข่มขู่นั้นชัดแจ้งมาก

เท้าของกู้หวูแข็งทื่อ อุ้มที่อุ้มถังจื่อโม่สั่นเทิ้มจนเกือบโยนถังจื่อโม่ลง

กู้หวูมองหน้าถังจื่อโม่ พลางกลืนน้ำลายแรงๆ“คุณชายน้อย พูดมั่วๆไม่ได้นะครับ”

ตั้งแต่เริ่มจนถึงตอนนี้ เขาไม่เคยแตะต้องคุณชายน้อยแม้แต่ปลายเล็บ แค่เริ่มอุ้มตอนนี้เฉยๆ

บอกว่าใช้มือหยิก？ใช้เท้าถีบ？ใช้แส้เฆี่ยน？นี่มันอะไรกันเนี่ย！

จินตนาการของคุณชายน้อยล้ำเลิศเสียจริง ไม่ ควรบอกว่าคุณชายน้อยถนัดกรรโชกมากกว่า มิน่าล่ะ เมื่อกี้ลูกน้องถึงได้ตกใจกลัวขนาดนั้น รู้สึกกลัวจะถูกปีศาจน้อยกรรโชกเสียงอย่างนั้น

กำลังสู้รบของปีศาจน้อยแข็งแกร่งจริงๆ！

หากลูกพี่ต้องการตัวถังจื่อโม่ที่เป็นผู้ใหญ่ ไม่ว่าจะจับตัวหรือลักพาตัว สำหรับพวกเขาแล้วไม่ใช่เรื่องยากเลย แต่ตอนนี้ยากตรงเป็นเด็กอายุเพียงห้าขวบองค์กรยมบาลของพวกเขาเจออะไรก็มิอะไรมาถมเถ แต่กลับไม่มีประสบการณ์รับมือเด็กมาก่อน

ยิ่งไปกว่านั้นเด็กอายุห้าขวบในตอนนี้ยังเป็นคุณชายน้อยของพวกเขาด้วย

ถึงตอนนี้ กู้หวูรับรู้ได้ว่า ถึงแม้คุณชายน้อยจะอายุเพียงห้าขวบ แต่กลับหลอกไม่ง่ายเลย

คุณชายน้อยไม่เพียงแต่หลอกยาก ยังเฉียบแหลม แถมคุณชายน้อยยังเป็นปีศาจน้อยอีกต่างหาก

“ใช่เหรอ？ผมพูดมั่วๆเหรอ ผมพูดความจริงทั้งนั้น ผมกลับไปถึงก็จะบอกคุณแม่อย่างนี้ คุณแม่ต้องเชื่อแน่ๆ เพราะพวกคุณลักพาตัวผมเป็นเรื่องจริง พวกคุณจับผมมาที่องค์กรยมบาล”ถังจื่อโม่ใช้น้ำเสียงเด็กอ่อนดำเนินการต่อไปให้ถึงที่สุด

ดวงตากู้หวูจ้องเด็กน้อยถังจื่อโม่ไม่หยุด กู้หวูกระตุกริมฝีปากแรงๆ เขาเคยเห็นคนโหด แต่เป็นครั้งแรกที่เห็นโหดขนาดนี้

คุณชายน้อยเป็นคนโหด โหดว่าลูกพี่เขาอีก

สามคนที่โดนบรรพบุรุษน้อยถังจื่อโม่ขู่เข็ญ บัดนี้รู้สึกว่าตัวเองยังโชคดีมาก ท่านกู้ต่างหากที่อนาถมาก อนาถที่สุด！！

ใช้มือหยิก？ใช้เท้าถีบ？อย่างนี้ก็พอแล้ว ยังมีการใช้แส้เฆี่ยนเสริมอีกด้วย？

คุณชายน้อยยังฟ้องท่านกู้กับแม่ตัวเองด้วย

คุณชายน้อยเป็นคนโหดชั้นดีเลยละ！！

“กู้หวู ยื่นบื่ออยู่ทำไม？ไม่ใช่จะส่งผมกลับไปหรอกเหรอ？”ถังจื่อโม่เห็นกู้หวูตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ จงใจเร่งกู้หวูว่า“ไม่แน่ว่าผมของผมอาจจะกลับบ้านตระกูลถังแล้ว แน่นอนถึงแม้คุณแม่ยังไม่กลับก็ไม่เป็นอะไร ผมโทรไปบอกได้”

ริมฝีปากของกู้หวูกระตุกแรงๆอีกครั้ง จะว่าไปกู้หวูอย่างเขาก็เป็นที่น่าเกรงขาม วันนี้กลับตกอยู่ในเงื้อมมือของเด็กอายุห้าขวบไปได้

ไม่ นี่ไม่ใช่เด็กอายุห้าขวบ นี่มันปีศาจน้อยชัดๆ！！

“นายน้อยครับ บรรพบุรุษน้อยครับ มา พวกเราคุยกันดีๆก่อนครับ”กู้หวูสูดลมหายใจเข้าลึกๆหนึ่งเฮือก พยายามสุดความสามารถเพื่อให้ตัวเองสงบจิตสงบใจ บรรพบุรุษน้อยถังจื่อโม่พูดกระจ่างขนาดนี้แล้ว เขายังกล้าพากลับบ้านที่ไหน

กู้หวูเชื่อเหลือเกิน หากเขาส่งปีศาจน้อยกลับบ้านตอนนี้ คาดว่าเขาคงไม่มีชีวิตออกจากบ้านตระกูลถังแล้วละ