บทที่ 1135 ถังจื่อโม่ฟ้องคุณแม่ว่าถูกลักพาตัว (2)

“เย่ซือเฉิน คุณจับนายน้อยมาทำไมกันแน่？มีอะไรก็รีบพูดมา……”ถังจื่อโม่เห็นการตอบสนองของเย่ซือเฉิน หัวใจก็รู้สึกห่อเหี่ยว เกิดอะไรขึ้น？เย่ซือเฉินตอบสนองอย่างนี้หมายความว่ายังไง？

เย่ซือเฉินอยากทำอะไร？！

ทั้งๆที่เย่ซือเฉินเป็นคนให้ลูกพี่ลักพาตัวเขามา เย่ซือเฉินทำหน้าอย่างนี้ให้ใครดู？

กู้หวูได้ยินคำพูดของถังจื่อโม่ก็ตื่นตกใจมาก เขากลืนน้ำลายด้วยจิตใต้สำนึก อยากปิดปากถังจื่อโม่เหลือเกิน ปีศาจน้อยเรียกเชื่อลูกพี่ก็แล้วไป แต่ปีศาจน้อยอย่าได้พูดคำหยาบคายต่อหน้าลูกพี่เลย

ลูกพี่เกลียดคนพูดหยาบคายที่สุด！！

ยิ่งไปกว่านั้นปีศาจน้อยยังเป็นลูกแท้ๆของลูกพี่ด้วย

หากปีศาจน้อยพูดคำหยาบต่อหน้าลูกพี่จริงๆ ลูกพี่ต้องสั่งสอนปีศาจน้อยแน่ๆ ซึ่งพ่อสั่งสอนลูกมันเป็นเรื่องที่ถูกต้องอยู่แล้ว

โชคดีที่ปีศาจน้อยไม่ได้พูดประโยคหลังออกมา

กู้หวูโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด ทว่ากู้หวูกลับนึกอะไรบางอย่างออก เขายังไม่ได้บอกสถานะของปีศาจน้อยให้ลูกพี่ทราบเลย ลูกพี่ยังไม่รู้ว่าปีศาจน้อยคือลูกชายตัวเอง

กู้หวูคิดว่าเขาจำเป็นต้องบอกสถานะของถังจื่อโม่ให้ลูกพี่ทราบก่อนถึงจะได้！！

ถังจื่อโม่หยุดพูด ในห้องก็เงียบเชียบ เย่ซือเฉินหันไปมองกล้องวงจรปิด ซึ่งในภาพพวกนี้สามารถเห็นเหตุการณ์ตรงประตูทางเข้า ดังนั้นที่นี่เห็นทุกอย่างในประตูทางเข้าอย่างชัดเจน！！

และในภาพวงจรปิด เย่ซือเฉินก็ยิ่งแน่ใจถึงเรื่องหลุมพรางกับการดักซุ่ม

มุมปากเย่ซือเฉินยกโค้งขึ้น แต่รูปเรเดียนที่ยกขึ้นไม่พบอารมณ์ใดๆทั้งสิ้น

กู้หวูยืนอยู่ข้างกายเย่ซือเฉิน กู้หวูเห็นริมฝีปากของลูกพี่ที่ยกโค้งขึ้นเป็นรูปเรเดียนก็ตกใจจนสองขาอ่อนแรง

กู้หวูรู้ว่าลูกพี่คงรู้เรื่องหมดแล้ว ลูกพี่ก็ต้องรู้ว่าเขากับปีศาจน้อยมองภาพประตูทางเข้าผ่านกล้องวงจรปิดอยู่

“ลูกพี่ฟังผมอธิบายนะครับ”กู้หวูรู้สึกว่าเขาจำเป็นต้องช่วยเหลือตัวเองกับปีศาจน้อยสักหน่อย！！

“นายวางแผนจัดเตรียมพวกนี้ ไม่อยากพูดอะไรหน่อยเหรอ？”ทว่าเย่ซือเฉินกลับหันไปมองถังจื่อโม่ ในที่สุดเย่ซือเฉินก็ยอมเอ่ยปากพูดกับถังจื่อโม่แล้ว

ทว่าน้ำเสียงของเย่ซือเฉินไม่เหมือนคุยกับเด็กห้าขวบเลย มันเหมือนคุยกับผู้ใหญ่มากกว่า

อีกอย่างตอนที่เย่ซือเฉินพูดประโยคพวกนี้ออกมา ไม่ได้มีท่าทีโกรธเลยสักนิด แต่กลับมีความยอมรับหลายส่วน

เดิมทีถังจื่อโม่รู้สึกหดหู่ใจมากๆอยู่แล้ว ตอนนี้ได้ยินน้ำเสียงของเย่ซือเฉิน ถังจื่อโม่ก็สบายใจขึ้น ราวกับเมฆหมอกที่บดบังอยู่ถูกเปิดออกเสียแล้ว

แถมท่าทางเย่ซือเฉินขนาดนี้ทำให้เขาพอใจมาก ไม่เหมือนก่อนหน้านี้ที่กู้หวูกล่อมเขาราวกับเขาเป็นเด็กอายุสามขวบ！！

“คุณรู้ว่าผมเป็นใครไหม？”ถังจื่อโม่สบายใจขึ้นก็จริง แต่เขากลับไม่ตอบคำถามของเย่ซือเฉินโดยตรง ทั้งยังถามกลับอีกหนึ่งประโยค

“ลูกพี่ชายของฉัน”ดวงตาเย่ซือเฉินมองไปยังถังจื่อโม่ มุมปากขยับเอ่ยออกมาทีละคำอย่างชัดเจน ซึ่งน้ำเสียงของคุณชายสามเย่แน่ใจมาก แน่ใจจนราวกับเป็นอย่างนั้นโดยไม่ต้องสงสัย！！