บทที่ 1136 ถังจื่อโม่ฟ้องคุณแม่ว่าถูกลักพาตัว (3)

ความหมายของคุณชายสามเย่คือ ถังจื่อโม่จะยอมรับหรือไม่นั้นไม่สำคัญ เพราะถึงถังจื่อโม่จะไม่ยอมรับก็ยังเป็นลูกชายเขาอยู่ดี

ทว่าคุณชายสามเย่พูดลักษณะนี้ในสถานการณ์เช่นนี้ มันทำให้คนเข้าใจผิดได้！！

“ลูกพี่……”กู้หวูก็เข้าใจผิด ถังจื่อโม่ไม่ได้กล่าวอะไร กู้หวูก็ร้องอุทานออกมาก่อนแล้ว ลูกพี่รู้สถานะของถังจื่อโม่แล้ว ไม่กล่อมปีศาจน้อยหน่อยเหรอ？ทำไมลูกพี่จึงพูดเช่นนี้

ลูกพี่ทำอย่างนี้จะสูญเสียลูกได้นะ？

ลูกชายยอดเยี่ยมขนาดนี้ ลูกพี่ทำได้ลงคอ？

กู้หวูรู้ว่าปีศาจน้อยต้องโกรธที่ลูกพี่ทำแบบนี้แน่

ผลลัพธ์ที่ปีศาจน้อยโกรธนั้น……

“ได้ ผมไม่ยอมรับ”เห็นได้ชัดว่าเย่ซือเฉินไม่เข้าใจต่อสิ่งที่เย่ซือเฉินต้องการสื่อ ถังจื่อโม่ตะเบ็งเสียงออกมา เมื่อกี้ยังรู้สึกสบายใจอยู่เลย ตอนนี้กลับห่อเหี่ยวใจเสียแล้ว

เย่ซือเฉินหมายความว่ายังไง？อะไรที่เรียกว่าไม่สำคัญว่าเขาจะยอมรับหรือไม่？

ในเมื่อเย่ซือเฉินบอกว่าเขายอมหรือไม่ยอมรับก็ไม่สำคัญ งั้นเขาก็ไม่ยอมรับเสียเลย

ให้เย่ซือเฉินคุยกับแม่เรื่องลักพาตัวเขาเองเถอะ

ดวงตาเย่ซือเฉินหันไปมองถังจื่อโม่อีกครั้ง เห็นถังจื่อโม่หน้าบูดเบี้ยว เย่ซือเฉินไม่ได้พูดอไร ละสายตาจากไปอีกครั้ง

ถังจื่อโม่เห็นเย่ซือเฉินมีปฏิกิริยาตอบสนองเช่นนี้ก็ไม่สบอารมณ์ เขาตะเบ็งเสียงอีกครั้ง จากนั้นก็หันหน้าไม่มองเย่ซือเฉินอย่างจงใจ

“นายยังคิดจะให้พวกเขาดักซุ่มถึงเมื่อไหร่？”ดวงตาเย่ซือเฉินกลับมาหยุดที่ภาพในกล้องวงจรปิดอีกครั้ง พลางมองจุดดักซุ่มพวกนั้น

“ลูกพี่ ผมจะให้พวกเขาถอยมาเดี๋ยวนี้ครับ”กู้หวูสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพราะเป็นแผนการของปีศาจน้อย ถึงลูกพี่จะเข้ามาแล้ว แต่ปีศาจน้อยไม่ได้ออกคำสั่ง เขาจึงไม่กล้ารีบพวกที่ดักซุ่มกลับมา？

กู้หวูรู้สึกว่าเขาคงโดนยาพิษของปีศาจน้อยเข้าให้แล้ว？

กู้หวูรีบเอามือถือออกมาโทรหาหัวหน้ากลุ่ม บอกให้ทุกคนเลิกงาน

“เหอะ”ถังจื่อโม่ได้ยินเย่ซือเฉินให้คนถอยออกไปก็หันไปมองเย่ซือเฉินแวบหนึ่ง พลางตวาดเสียงดังใส่เย่ซือเฉินหนึ่งคำ

“เหอะอะไร？มีอะไรก็ว่ามา”เย่ซือเฉินมองถังจื่อโม่ด้วยใบหน้าที่ยังคงเย็นชา น้ำเสียงเย็นเยียบเหมือนเดิม ฟังอารมณ์ใดๆไม่ค่อยออก มีความเข้มงวดอย่างฉายชัด

“ผมไม่มีอะไรคุยกับคุณ คุณลักพาตัวผมมา พวกเรามีอะไรให้น่าคุยกัน？”บัดนี้ถังจื่อโม่อารมณ์เสียมาก เย่ซือเฉินลักพาตัวเขา ตอนแรกเขาไม่คิดจะถือสาเย่ซือเฉิน

เพราะเย่ซือเฉินไม่รู้สถานะของเขา ทว่าตอนนี้เย่ซือเฉินรู้แล้ว แต่ยังแสดงท่าทีเช่นนี้กับเขาอีก？

ให้อภัยไม่ได้ เขาก็ไม่มีทางให้อภัยเย่ซือเฉินเด็ดขาด

“ลูกพี่ เรื่องนี้โทษคุณชายน้อยไม่ได้นะครับ พวกเราลักพาตัวคุณชายน้อยก่อน และเรื่องกับดักเป็นความคิดของผมเองครับ คุณดูจุดดักซุ่มสิครับ คนอื่นไม่รู้เลย มีเพียงผมที่รู้ ดังนั้นเป็นความคิดผมเองครับ”กู้หวูเห็นท่าทางแข็งข้อของสองพ่อลูกก็ใจหายใจคว่ำ เวลานี้กู้หวูอยากรับทุกอย่างไว้เอง