บทที่ 1149 คนไร้ยางอายเยอะเกินไป ถูกคุณชายสามเย่ตอกหน้าเต็มๆ （2）

เขาว่าแล้ว ถ้าไม่มีเรื่องอะไร พี่สามจะโทรหาพวกเขาโดยเฉพาะได้ยังไง ทั้งยังเรียกให้พวกเขาดื่มเหล้า?

มีเรื่องจริงๆด้วย ทั้งยังเป็นเรื่องที่ใหญ่ขนาดนี้!!

เวลานี้ทุกคนเข้าใจทันที สายตาที่มองไปทางเย่ซือเฉินไม่นิ่งเฉยแล้ว นี่เป็นการโอ้อวด เป็นการโอ้อวดอย่างเห็นได้ชัด!!

"พี่สาม พี่ทำเกินไปแล้ว พี่เรียกพวกเราออกมากลางดึก มาอวดพวกเรา ทำเกินไปแล้วจริงๆ" คุณชายห้าฉิงรู้สึกว่าพี่สามของพวกเขาทำเรื่องตื่นเต้นเก่งจริงๆ เป็นพ่อคนแล้วสูงส่งนักเหรอ?

"ทำเกินไปเหรอ?" เย่ซือเฉินเลิกคิ้วขึ้น กวาดตามองไปที่คุณชายห้าฉิง

คุณชายห้าฉิงถึงกับเงียบกริบ พูดไปแล้ว ก็ไม่ได้ทำเกินไป เพราะถึงอย่างไรก็เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้

"พี่สาม เมื่อไหร่ผมถึงจะได้เจอหลานชายกับหลานสาวครับ?" ความสนใจของเสี่ยวชีในตอนนี้อยู่ที่เด็กทั้งสองคน เมื่อก่อนเขาเด็กสุด ในที่สุดตอนนี้ก็มีคนเด็กกว่าเขาแล้ว และเขาก็เป็นอาวุโสอีกด้วย

"เสี่ยวชีพูดถูก พวกเราต้องเจอหลานชายกับหลานสาวแน่นอน พี่สาม ตอนนี้พวกหลานๆอยู่ที่ไหน?" คุณชายห้าฉิงเองก็อยากจะรีบเห็นหลานทั้งสองคน ลูกของพี่สามกับพี่สะใภ้สาม ต้องดูดีมากแน่ๆ ต้องน่ารักมาก

"อยู่ตระกูลถัง" เย่ซือเฉินตอบตามจริง ตอนนี้เขากับถังจื่อโม่ยอมรับเป็นพ่อลูกกันแล้ว เวินลั่วฉิงเองก็รู้แล้ว แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป

"พี่สาม เด็กที่พี่หมายถึงคงไม่ใช่ถังจื่อโม่กับถังจื่อซีใช่ไหม?" ก่อนหน้านี้สีจี้เงียบมาโดยตลอด ตอนที่พี่สามบอกว่าเป็นลูกแฝด ความคิดหนึ่งก็แล่นขึ้นมาในหัวของเขา ตอนนี้พี่สามบอกว่าเด็กทั้งสองอยู่ที่บ้านตระกูลถัง สีจี้คิดถึงเรื่องที่พี่ใหญ่ถามเขาเกี่ยวกับถังจื่อโม่และถังจื่อซี

ดังนั้น ลูกของพี่สามก็คือถังจื่อโม่กับถังจื่อซีรึเปล่า?

สีจี้คิดถึงตอนนั้นที่เขาเข้าใจผิดคิดว่าเด็กทั้งสองเป็นลูกของเขา ทั้งยังโทรไปอวดพี่สาม สุดท้ายคิดไม่ถึงว่าเด็กทั้งสองจะเป็นลูกของพี่สามเนี่ยนะ!!

"พี่สี่ พี่รู้? พี่เคยเจอมาก่อน?" ดวงตาของเสี่ยวชีเป็นประกาย：“หลานชายกับหลานสาวหน้าตาน่ารักไหม? เล่นด้วยสนุกรึเปล่า?"

"น่ารักนิน่ารักจริงๆ สำหรับเรื่องที่ว่าเล่นสนุกรึเปล่า?" สีจี้นึกถึงความฉลาดของถังจื่อซี คิดถึงถังจื่อโม่ที่ ‘เจ้าแผนการ’ตั้งแต่เด็ก อดไม่ได้ที่จะหัวเรา：“แค่ไม่รู้ว่าถึงเวลาใครกันแน่ที่จะถูกใครแกล้ง?"

สีจี้มองไปที่เสี่ยวชี มองอย่างพิจาณาพักหนึ่ง จากนั้นพูดด้วยความจริงจัง：“นายไม่ใช่คู่ปรับของถังจื่อโม่แน่นอน"

"พี่สี่ พี่พูดแบบนี้หมายความว่าอะไร? พี่บอกว่าผมไม่ใช่คู่ปรับของเด็กอายุห้าขวบ?" เสี่ยวชีไม่พอใจ ไม่พอใจอย่างมาก：“ผมยอมรับว่าผมสู้พวกพี่ไม่ได้ แต่ผมก็ไม่ถึงขั้นแพ้ให้กับเด็กอายุห้าขวบคนหนึ่ง"

"นายไม่ต้องใจร้อน สำหรับความสามารถของถังจื่อโม่ พี่สี่ของนายก็ยังเทียบไม่ได้เลย" สีจี้พูดจากใจจริง ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะถังจื่อโม่ช่วยเขา เขาคงไม่สามารถจัดการเห่อถงถงได้

"พี่สี่ ไม่ใช่รึเปล่า? พี่โอเวอร์เกินไปแล้วรึเปล่า?" เสี่ยวชีเบิกตากว้าง เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ เขาจะไม่รู้ความสามารถของพี่สี่ได้ยังไง

"ฉันไม่ได้โอเวอร์แม้แต่น้อย ถึงเวลานายก็รู้เอง" สีจี้ไม่ได้พูดอะไรอีก รอให้ทุกคนได้เจอกันแล้ว ถึงเวลาก็จะรู้เอง

"ได้ยินพี่สี่พูดแบบนี้ ผมอยากจะเจอพวกหลานๆตอนนี้เลย" เสี่ยวชีสงสัยเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอได้ยินสีจี้พูดแบบนี้ ก็ยิ่งนั่งไม่นิ่ง：“ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้พวกเราไปตระกูลถังกันเถอะ ไปหาหลานชายกับหลานสาว"

"เสี่ยวชี นายไม่ดูหน่อยว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว หลานๆหลับไปแล้วแน่นอน พวกหลานๆยังเป็นเด็ก ต้องเข้านอนแต่หัวค่ำ" สีจี้ทำลายความคิดของเสี่ยวชีทันที

"ผมเองก็เป็นเด็ก พวกพี่ยังเรียกผมออกมากลางดึกเลยหนิ" เสี่ยวชีเบ้ปากเล็กน้อย ไม่พอใจอย่างมาก