บทที่ 1170 ลงชื่อหนังสือแต่งงาน (1)

แต่งงานกับองค์หญิงที่มีอุปนิสัยใจคอเช่นนี้ องค์กรโกสต์ซิตี้ต้องเป็นของตระกูลเย่ในอนาคตแน่！！

“วันนี้พวกเรามาด้วยความจริงใจนะคะ เดิมทีไม่ควรรีบร้อนต่อเรื่องนี้ โดยเฉพาะด้วยตำแหน่งและสถานะขององค์หญิงยิ่งไม่ต้องรีบร้อนอะไร”ไป๋หยิงรู้เทคนิคการพูด พวกเธอมาคุยเรื่องแต่งงานอย่างนี้ มันโฉ่งฉ่างอยู่แล้ว หากไม่มีคำอธิบายที่เหมาะสมก็จะดูไม่งาม

“ใช่ ใช่ คุณสมบัติขององค์หญิงไม่จำเป็นต้องรีบร้อน”คุณย่าเย่พูดจาไพเราะเป็นพิเศษ รีบเห็นด้วยกับคำพูดของไป๋หยิงทันที

“อันที่จริงหัวหน้าพวกเราพึ่งตามหาตัวองค์หญิงกลับมาได้ ไม่อยากให้องค์หญิงแต่งงานเร็วอย่างนี้”เวลานี้ไป๋หยิงจงใจเอ่ยถึงหัวหน้า ประเด็นหลักๆก็คือสื่อให้รู้ว่าหัวหน้ามีความรักใคร่และให้ความสำคัญกับองค์หญิงขนาดไหน

ภายในองค์กรโกสต์ซิตี้รู้ดีว่าองค์หญิงไม่ได้รับความโปรดปรานเลยสักนิด ทว่าคนขององค์กรโกสต์ซิตี้ไม่มีทางรั่วไหลข่าวนี้กับคนนอกเด็ดขาด ถึงแม้ด้านนอกจะมีการคาดเดาต่างๆนาๆ แต่ก็ไม่มีทางรู้ความจริงอย่างแน่นอน

ดังนั้นไป๋หยิงจึงกล้าพูดเช่นนี้

“แน่นอนอยู่แล้ว”คุณย่าเย่พยักหน้าคล้อยตามอีกครั้ง

ไป๋หยิงแอบผ่อนลมหายใจ คล้ายกับกำลังลำบากใจอยู่ จนปัญญาเล็กน้อย เธอหยุดพูดชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อว่า “แต่เช้าวันนี้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น ดังนั้นฉันคิดว่ากำหนดงานแต่งงานของทั้งสองบ้านขึ้นมา จากนั้นก็ประกาศสู่สาธารณชน ถ้าเป็นแบบนั้น เรื่องวันนี้ก็จะคลี่คลายได้แล้วค่ะ”

“เรื่องนี้ซือเฉินเป็นคนก่อขึ้น เดิมทีพวกเราก็ควรรับผิดชอบอยู่แล้ว ดังนั้นพวกเราต้องให้ความร่วมมือในการกู้ภาพลักษณ์ขององค์หญิงกลับมาเต็มที่อยู่แล้ว”คุณย่าเย่ได้ยินไป๋หยิงพูดถึงเรื่องแต่งงานสักที พลางรู้สึกพอใจมาก ทว่าก็ยังคงต้องพูดอ้อมหน่อย แน่นอนคุณย่าเย่ไม่ได้หมายความว่าปฏิเสธ เนื่องด้วยคำนึกถึงภาพลักษณ์ของตน

ให้คนอื่นดูออกว่าเธอรีบร้อนอยากเกี่ยวดองกับองค์กรโกสต์ซิตี้ไม่ได้ ให้คนอื่นรู้ว่าเธอใฝ่สูงอยากปีนป่ายองค์กรโกสต์ซิตี้ไม่ได้

“ใช่ ใช่ พวกเราต้องทำได้อยู่แล้ว”ในใจคุณปู่เย่ก็ต้องพอใจแน่นอน ทว่าคุณปู่เย่ยังคงเก๊กกว่าคุณย่าเย่มาก

“พูดแบบนี้ คุณปู่เย่กับคุณย่าเย่เห็นด้วยกับการแต่งงานของพวกเขา และเห็นด้วยที่จะประกาศสู่ภายนอกใช่ไหมคะ？”ไป๋หยิงรู้กลยุทธ์การพูดดี อะไรที่คุณปู่เย่กับคุณย่าเย่ไม่สะดวกพูดตรงๆ งั้นเธอก็จะเป็นฝ่ายพูดเอง

“หากองค์หญิงไม่รังเกียจ พวกเราก็เห็นด้วยแน่นอน”ไป๋หยิงพูดชัดเจนขนาดนี้แล้ว คุณย่าเย่ก็ไม่อาจพูดอ้อมค้อมได้แล้ว

คู่แต่งงานที่ดีพร้อมอย่างนี้ เธอไม่มีทางบอกปฏิเสธแน่นอน

“จำเป็นต้องถามเรื่องนี้กับประธานเย่ไหมคะ？”ไป๋หยิงมองไปยังคุณย่าเย่ ทั้งยังจงใจถามหนึ่งประโยค ซึ่งในใจไป๋หยิงรู้ดีว่าเย่ซือเฉินไม่อยากแต่งงานกับเฉิงโหรวโหรว และคุณปู่เย่กับคุณย่าเย่ก็ต้องรู้อยู่แล้ว ดังนั้นไป๋หยิงรู้ว่าเวลานี้คุณปู่เย่กับคุณย่าเย่จะไม่ถามความคิดเห็นของเย่ซือเฉินเด็ดขาด

คุณปู่เย่กับคุณย่าเย่ไม่ถามก็ยังพอเข้าใจอยู่ แต่ถ้าพวกเธอไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้ งั้นก็จะไม่เข้าท่าเอาซะเลย

ดังนั้น บัดนี้ไป๋หยิงจงใจถามเช่นนี้ แน่นอนไป๋หยิงก็มั่นใจมากว่าคุณปู่เย่กับคุณย่าเย่จะไม่ถามเย่ซือเฉินแน่นอน

งานแต่งงานของเย่ซือเฉินกับกู่หยิงหยิงครั้งก่อน คุณปู่เย่กับคุณย่าเย่กำหนดขึ้นโดยที่ปิดบังคุณเย่ซือเฉินไว้

หลังจากกลับมาจากเมืองจิ่น เธอก็สั่งให้คนสืบเรื่องตระกูลเย่มาพอสังเขปแล้ว จึงรู้สึกคุณปู่เย่กับคุณย่าเย่เล็กน้อย

“พวกเราเป็นผู้ใหญ่ของเขา พวกเราตัดสินใจแทนเรื่องนี้ได้อยู่แล้ว ซือเฉินฟังพวกเราแน่นอน”ดวงตาคุณย่าเย่กะพริบปริบๆ ใบหน้าเผยรอยยิ้มอีกครั้ง เธอพูดอย่างเป็นธรรมชาติสุดๆ มั่นใจสุดๆ

“ใช่ ซือเฉินต้องฟังพวกเราอยู่แล้ว”คุณปู่เย่ก็รีบเสริมอีกหนึ่งประโยค

“งั้นก็ดีค่ะ”รอยยิ้มบนใบหน้าไป๋หยิงค่อนข้างสวยสดรุ่งโรจน์มาก เป็นดังที่เธอคาดเดาไม่มีผิดเพี้ยน เมื่อเป็นแบบนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

“นายท่านครับ นายหญิงครับ คุณชายชอบคุณ……”พ่อบ้านได้ยินว่าองค์หญิงท่านนี้ชอบคุณชายก็เริ่มอกสั่นขวัญแขวนแล้ว ตอนนี้ได้ยินว่าพวกเขาตอบตกลงงานแต่งงานโดยไม่ซักถามคุณชายเลยสักคำ เขาก็เป็นเดือดเป็นร้อนแทน