บทที่ 1283 ฐานะตัวตนของเจ้าหญิง (2)

ดังนั้นเรื่องนี้ไม่ผิดแน่นอน เวินลั่วฉิงคือลูกของบ้านเวิน!!

ไม่ใช่ลูกขององค์กรโกสต์ซิตี้

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้?” ผู้ดูแลจ้งก็ยังรับเรื่องนี้ไม่ได้ หัวหน้าชอบคุณหนูใหญ่ตระกูลถังขนาดนั้น หัวหน้าให้ความสำคัญกับคุณหนูใหญ่ตระกูลถังขนาดนั้น ในใจของหัวหน้าต้องหวังว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลถังเป็นลูกสาวของตัวเองแน่นอน

ทำไมจู่ๆถึงเปลี่ยนไปล่ะ?

“ครั้งนี้นายแน่ใจเหรอว่าไม่ได้เข้าใจผิด?” ผู้ดูแลจ้งมองไปทางอะเหลียง ไถ่ถามไปตรงๆเลย ผู้ดูแลจ้งนั้นก็หวังว่าครั้งนี้จะผิด

“ครั้งนี้ไม่ผิดแน่นอนครับ ผมไปสืบเรื่องเมื่อแปดปีที่แล้ว ผลตรวจดีเอ็นเอในตอนนั้นของเวินลั่วฉิงและคุณปู่เวินผมก็หาเจอแล้วครับ สามารถแน่ใจได้ครับ” ครั้งที่แล้วอะเหลียงทำผิดพลาด ครั้งนี้แน่นอนว่าจะระมัดระวังกว่าเดิม ดังนั้นสิ่งที่จำเป็นต้องสืบเขาก็สืบหมดแล้ว หลักฐานที่ต้องการเขาก็หามาแล้ว

ผู้ดูแลจ้งรีบหยิบผลตรวจดีเอ็นเอมา หลังจากเห็นผลการตรวจสอบแล้ว เม้มปากขึ้น อยู่ต่อหน้าหลักฐานแบบนี้ ผู้ดูแลจ้งก็ไม่ดีที่จะพูดต่อ

“ผลตรวจดีเอ็นเอ ผลตรวจดีเอ็นเออีกแล้ว” ในใจของผู้ดูแลจ้งในขณะนี้เครียดมาก โยนผลตรวจดีเอ็นเอกลับไปให้อะเหลียง

ทว่า แรงการโยนของผู้ดูแลจ้งไม่เบาเลย ปลิวไปยังตรงหน้าของซ่างกวนหงเลย ซ่างกวนหงยื่นมือออกไปหยิบผลตรวจดีเอ็นเอใบนั้นมา นัยน์ตาคู่หนึ่งมองผ่านมา

ซ่างกวนหงมองดูผลตรวจดีเอ็นเอ ระหว่างนั้นไม่ได้พูดอะไร และไม่มีการตอบสนองใดๆ ทว่าเวลาที่ซ่างกวนหงมองนั้นค่อนข้างนาน

ไม่รู้ว่ากำลังทดสองความแน่ใจ หรือว่าเพราะผิดหวังในใจ ไม่อยากยอมรับผลแบบนี้

ผู้ดูแลจ้งเห็นสภาพของหัวหน้าบ้านตัวเองตอนดูผลตรวจดีเอ็นเอแล้ว ก็แอบถอนหายใจยาว ผลการตรวจดีเอ็นเอนั้นเขาดูเพียงแวบเดียวก็ดูหมดแล้ว หัวหน้าฉลาดขนาดนั้น เก่งขนาดนั้น ต้องดูนานขนาดนี้เลยเหรอ?

ผลตรวจดีเอ็นเอนั้นอะเหลียงเป็นคนเอามา อะเหลียงเองก็ต้องมั่นใจแล้วว่าผลการตรวจดีเอ็นเอไม่มีปัญหาถึงได้นำมาให้หัวหน้าดู

ครั้งที่แล้วอะเหลียงทำผิดพลาดไป ครั้งนี้ต้องระมัดระวังเป็นอย่างมากแน่นอน ดังนั้นครั้งนี้ไม่ผิดพลาดอีกแน่นอน

หัวหน้าดูไปนานขนาดนี้ ระหว่างนั้นอารมณ์ของผู้ดูแลจ้งซับซ้อนมาก หัวหน้าต้องไม่ยอมเชื่อแน่นอน ไม่สามารถรับกับผลแบบนี้ได้

ไม่ง่ายเลยกว่าหัวหน้าจะดูมีสีสันในชีวิตมากขึ้น ผู้ดูแลจ้งรู้ดี นี่ต่างก็เพราะว่ามีความเกี่ยวข้องกับคุณหนูใหญ่ตระกูลถัง ในใจของหัวหน้ามีความหวัง มีการรอคอย ดังนั้นจึงได้มีความโมโห

ตอนนี้หัวหน้ารู้แล้วว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลถังไม่ใช่ลูกสาวของตัวเอง ทั้งหมดต่างก็เป็นเพราะอะเหลียงทำผิดพลาด หัวหน้าจะได้รับการโจมตีหรือเปล่า จะทรุดลงไปอีกหรือเปล่า จะหมดหวังอีกครั้งหรือเปล่า

พอผู้ดูแลจ้งนึกถึงเรื่องพวกนี้แล้วก็อดกลัวไม่ได้ เขากลัวจริงๆว่าหัวหน้าจะกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน

อีกอย่าง หลังจากผ่านเรื่องนี้ไปแล้ว หัวหน้าอาจจะเสียใจกว่าเดิม ท้อแท้กว่าเดิม อาการของหัวหน้าอาจจะหนักกว่าเดิม

ไม่ว่ายังไงแล้วพอมีความหวังแล้ว การผิดหวังแบบนี้ทำให้รู้สึกหมดหวังยิ่งกว่า

ผู้ดูแลจ้งเข้าใจอารมณ์แบบนี้มากๆ เพราะว่าตอนนี้เขาเองก็มีอารมณ์แบบนี้ เมื่อกี้เขายังคิดอยู่ว่าลูกสองคนนั้นของคุณหนูใหญ่ตระกูลถังอาจจะเป็นหลานของหัวหน้า

แต่ว่าตอนนี้อะไรก็ไม่มีแล้ว อะไรก็ไม่มีแล้ว!!

จะไม่ให้รู้สึกผิดหวังได้ยังไงล่ะ?!

“หัวหน้า ความผิดของผมเองครับ เชิญหัวหน้าทำโทษเลยครับ” อะเหลียงรู้สึกผิดมาก ยิ่งไปกว่านั้นคือเป็นห่วงหัวหน้า เขาช่วยหัวหน้าตามหาคุณหญิงมาตลอดหลายปีนี้ เข้าใจสถานการณ์ดีที่สุดแล้ว หัวหน้าใบ้ความหวังน้อยๆ นี้ยึดเอาไว้ เวลายิ่งนานความหวังของหัวหน้าก็ยิ่งน้อยลง