บทที่ 1302 เกิดเรื่องแล้ว (3)

การเคลื่อนไหวของคนไข้คนนี้หยุดชะงักไป แต่ก็ไม่ได้หยุดนาน แล้วก็ไม่ได้เห็นชัดมากด้วยเช่นกัน

“ไม่ต้องแจ้งตำรวจแล้วล่ะ คุณไปได้แล้ว” เวินลั่วฉินเห็นอากัปกิริยาของเธอ ก็เข้าใจแล้วว่าคนไข้คนนี้ไม่ได้รู้อะไรเลยจริงๆ เป็นเพียงอุปกรณ์การแสดงที่ถูกหยวนหยูเลือกมาเป็นคนไข้ที่น่าอนาถคนหนึ่งเท่านั้น

ดังนั้นไม่ใช่คนไข้คนนี้ที่เป็นคนส่งข่าวให้กับหยวนหยู ในเมื่อไม่ได้ส่งผ่านทางคนไข้ ถ้าอย่างนั้นคนที่อยู่เบื้องหลังนั้นติดต่อกับหยวนหยูได้อย่างไรกัน? บีบบังคับหยวนหยูได้อย่างไร?

ถังหลินให้คนเฝ้าอยู่ด้านนอกของออฟฟิศหยวนหยูอยู่ตลอด ความสามารถที่ถังหลินเลือกมานั้นล้วนแต่มีความแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก ถ้าหากมีคนอยากจะปะปนเข้ามาในออฟฟิศของหยวนหยูนั้นเป็นไปไม่ได้เลย

ส่วนโทรศัพท์มือถือของหยวนหยูนั้น ถังหลินก็ถูก.....

ดวงตาของเวินลั่วฉิงเป็นประกายอย่างรวดเร็ว คนนั้นจะต้องไม่ได้ติดต่อโทรหามือถือของหยวนหยูโดยตรงอย่างแน่นอน แต่อาจจะใช้เบอร์มือถือชั่วคราวเบอร์อื่นก็ได้

วันนี้มีคนของถังหลินที่คอยเฝ้าอยู่ข้างนอก เป็นไปไม่ได้ที่คนนั้นจะเอาโทรศัพท์มือถือที่ใช้ชั่วคราวนั้นส่งเข้าไปให้หยวนหยูอย่างลึกลับได้ แต่คนที่อยู่เบื้องหลังคนนั้นติดต่อหยวนหยูได้เมื่อวาน ดังนั้นแล้ว เป็นไปได้มากว่าคนๆนั้นได้ส่งโทรศัพท์มือถือที่ใช้ชั่วคราวให้กับหยวนหยูแล้ว และวันนี้โทรศัพท์ที่ใช้ชั่วคราวเครื่องนั้นก็ยังอยู่ในออฟฟิศของหยวนหยูอีกด้วย

คิดมาถึงตรงนี้แล้ว เวินลั่วฉิงจึงหันหลังกลับเดินออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว

“พบอะไรแล้วอย่างนั้นหรือครับ?” เย่ซือเฉินเห็นปฏิกิริยาของเธอ ก็ตามหลังไปติดๆเช่นกัน

“นี่ พวกคุณจะไปแบบนี้เนี่ยนะ เรื่องนี้จะช่างมันไปแบบนี้รึยังไง คุณหมอของพวกคุณทำฉันสลบ ก็จะต้องอธิบายกับฉันหน่อยหรือเปล่า?” คนไข้คนนั้นเห็นเวินลั่วฉิงไปแบบนี้ ก็อยากจะขวางเอาไว้ เธอถูกทำให้สลบไปอย่างไร้เหตุผล เรื่องนี้จะปล่อยไปแบบนี้ไม่ได้อยู่แล้ว

“คุณไปต่อว่าผู้นำของโรงพยาบาลได้เลยค่ะ” เวลานี้เวินลั่วฉิงไม่มีเวลามาสนใจคนไข้คนนี้แล้ว แต่คนไข้คนนี้ก็ไม่ได้รับความเป็นธรรมจริงๆ

เวินลั่วฉิงรีบไปที่ออฟฟิศของหยวนหยูอย่างรวดเร็ว เวินลั่วฉิงหาในออฟฟิศหยวนหยูอย่างละเอียดรอบหนึ่ง แต่ก็หาอะไรไม่เจอ ไม่พบความผิดปกติใดๆทั้งสิ้น และแน่นอนว่าก็ไม่พบโทรศัพท์มือถือที่ใช้ชั่วคราวด้วยเช่นกัน

เวินลั่วฉิงหยุดการเคลื่อนไหวลง ดวงตาคู่นั้นมองไปรอบๆออฟฟิศอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นก็รีบเดินไปตรงด้านหน้าสระน้ำ

ในสระน้ำสะอาดมาก ไม่มีอะไรอยู่เลย

แต่จู่ๆเวินลั่วฉิงกลับย่อตัวลง หลังจากนั้นก็ดึงท่ออ่อนในน้ำออกมา ตรงรอยต่อของท่ออ่อนกับท่อนั้นเคลื่อนไหว

เนื่องจากว่ามีขยะและเศษตะกอน ตรงปลายปากด้านล่างท่ออ่อนนั้นสกปรกเป็นอย่างมาก เวินลั่วฉิงไม่ได้สนใจตรงนี้ อยากจะใช้มือขุดลงไป

“ผมเองครับ” เย่ซือเฉินย่อตัวลง แล้วหยิบเอาท่ออ่อนที่อยู่ในมือเวินลั่วฉิงไป จากนั้นก็ขุดเอาขยะที่ตกค้างอยู่ตรงปากท่อนั้นออกมา

หลังจากนั้นในขยะที่เป็นเศษๆเหล่านั้น เย่ซือเฉินก็หาเศษที่แตกของโทรศัพท์มือถือเจอ

ถึงแม้ว่าหยวนหยูจะทุบโทรศัพท์มือถือจนแตกแล้ว แต่ยังมีเศษที่เป็นชิ้นใหญ่อยู่บ้าง เนื่องจากปากท่อมีขยะที่เป็นเศษๆอยู่ ดังนั้นจึงขวางเศษที่แตกเป็นชิ้นใหญ่ๆเอาไว้

“ดูแล้ว คนๆนั้นคงใช้โทรศัพท์ชั่วคราวนี้ติดต่อกับหยวนหยู” เวินลั่วฉิงเห็นเศษโทรศัพท์มือถือแล้วก็ยิ่งมั่นใจในการคาดเดาของตัวเอง : “ต้องบอกว่า คนๆนั้นเก่งมากจริงๆเลยนะคะ ไม่คิดว่าจะสามารถบีบบังคับให้หยวนหยูทำลายโทรศัพท์ทิ้งไปได้”