บทที่ 1323 หลักฐาน (1)

ถึงแม้จะรู้ว่าเธอกำลังแสดงละครตบตาอยู่ แต่เขาชอบฟัง เขาไม่ถือสาที่เธอจะเรียกหลายๆคำ อยากให้ใช้น้ำเสียงแบบนี้เรียกสักหลายๆครั้ง！！

แน่นอน เขาคิดว่าหากเธอใช้น้ำเสียงแบบนี้เรียกเขาอีก เขาต้องควบคุมอารมณ์ใคร่ไม่อยู่แน่

“คุณถามกู้หวูดูว่าสืบเจ้าของหมายเลขโทรศัพท์หรือยังไง？”เวินลั่วฉิงเสริมประโยคของตนจบ เธอไม่ได้เรียกผัวจ๋าเปล่าๆ เมื่อเรียกแล้วต้องเกิดคุณค่าภายในตัวของมันอยู่แล้ว

เวินลั่วฉิงกลัวโจ๋วอันหนานได้สติแล้วจะจับพิรุธได้ จึงชิงก่อกวนจิตใจโจ๋วอันหนาน อีกฝ่ายจะได้ไม่มีเวลาไตร่ตรองให้ลึกซึ้ง

เย่ซือเฉินเข้าใจเจตนาของเธอ เอามือถือออกมาโทรหากู้หวูแต่โดยดี

ในใจโจ๋วอันหนานอดระส่ำระสายไม่ได้ เพราะตอนเธอซื้อหมายเลขมือถือไม่ได้จัดการอะไร

โจ๋วอันหนานเห็นเย่ซือเฉินที่กำลังโทรออก หัวใจก็อดหวาดหวั่นไม่ได้ เพียงแต่เมื่อเธอมองใบหน้าอันสมบูรณ์แบบจนไร้ที่ติของเย่ซือเฉินแล้วหัวใจก็อดหวั่นไหวไม่ได้ เขาสูงยาวเข่าดีโดยแท้

เย่ซือเฉินไม่ได้สนใจสายตาของโจ๋วอันหนาน เพื่อให้ความร่วมมือกับฉิงฉิงของเขา เขาได้แต่อดกลั้นไว้ชั่วคราว

เย่ซือเฉินโทรติดอย่างรวดเร็ว

“สืบไปถึงไหนแล้ว？”เย่ซือเฉินไม่ชักช้า เอ่ยปากถามทันที

โจ๋วอันหนานได้ยินเขาถาม หัวใจก็รู้สึกถูกยกขึ้นไปแขวนสูงกว่าเดิม

เย่ซือเฉินไม่ได้เปิดลำโพงมือถือและยืนห่างจากโจ๋วอันหนานพอสมควร โจ๋วอันหนานจึงไม่ได้ยินเสียงในสาย

“เจ้าของร้านยังจำหน้าตาของคนซื้อได้ไหม？”จากนั้นเย่ซือเฉินก็ถามอีกหนึ่งประโยค ฟังจากรูปประโยคแล้วก็คือสืบร้านขายหมายเลขโทรศัพท์ได้แล้ว

ร่างกายโจ๋วอันหนานแข็งค้าง ถึงแม้จะพยายามสุดความสามารถในการควบคุมอารมณ์ให้ตัวเองใจเย็นเข้าไว้ ทว่าสีหน้าก็ยังคงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่ได้เรียบเฉยและเย่อหยิ่งเฉกเช่นก่อนหน้านี้แล้ว

“ออ ผมรู้แล้ว”จากนั้นเย่ซือเฉินขานรับเสียงเบา

เวินลั่วฉิงเห็นท่าทางเย่ซือเฉินแล้วอดขำในใจไม่ได้ เห็นทีคุณชายสามเย่จะมีทักษะด้านการแสดงสูงไม่เบา

เวินลั่วฉิงรู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีการสืบเบอร์อะไรเจอทั้งนั้น เพราะพวกเธอไม่มีเบอร์ที่ติดต่อกับหยวนหยูจริงๆ ความจริงแล้วซิมการ์ดมือถือที่หยวนหยูใช้ติดต่อมันโดนทิ้งลงท่อน้ำเรียบร้อยแล้ว

พวกเธอทำเช่นนี้ก็เพื่อต้องการตบตาโจ๋วอันหนานเฉยๆ

เย่ซือเฉินวางสาย จากนั้นก็มองไปยังเวินลั่วฉิง“กู้หวูบอกว่าหาร้านขายเบอร์มือถือได้แล้ว เจ้าของร้านบอกว่ายังจำลูกค้าที่ซื้อหมายเลขนั้นได้ บอกว่าอีกฝ่ายหน้าตาดีมาก ดูแล้วหยิ่งยโสและมีความเป็นผู้ดีมาก เจ้าของร้านเลยจำได้ดี”เย่ซือเฉินเหมือนพูดให้เวินลั่วฉิงฟัง ทว่าอันที่จริงคือพูดให้โจ๋วอันหนานฟัง ซึ่งจุดนี้ก็เป็นหนึ่งในสิ่งที่พวกเขาวิเคราะห์แล้วร่วมกันวางแผนก่อนมายังห้องคนไข้แห่งนี้

โจ๋วอันหนานทำอะไรก็มักจะระมัดระวังและรอบคอบเสมอ และโจ๋วอันหนานก็ไม่เชื่อใจใครด้วย ไม่เช่นนั้นเธอก็จะไม่จัดการสามคนที่เกี่ยวข้องกับอุปกรณ์ดักฟังเมื่อวานเด็ดขาด ดังนั้นเรื่องที่ไม่ค่อยเสี่ยงมากนัก โจ๋วอันหนานต้องไปทำด้วยตัวเองแน่

เพราะหากมีคนรู้เพิ่มมากขึ้นหนึ่งคนก็จะยิ่งเสี่ยงเพิ่มขึ้นไปด้วย หากโจ๋วอันหนานให้คนอื่นไปลงทะเบียนซิมการ์ดมือถือ หากคนนั้นแพร่งพรายเรื่องนี้ ต้องนำซึ่งความสงสัยให้กับตัวเธอ ไม่สู้เธอไปทำเองเสียจะดีกว่า

เวินลั่วฉิงมั่นใจว่าโจ๋วอันหนานไม่แปลงโฉมก่อนซื้อแน่ เพราะหากปกปิดอำพราง จะยิ่งทำให้ผู้คนสงสัยหนักกว่าเดิม ดังนั้นเวินลั่วฉิงจึงกล้าให้เย่ซือเฉินพูดละเอียดมากขนาดนี้

ดังคาด เวินลั่วฉิงพบว่าเย่ซือเฉินยังไม่ทันพูดจบ แววตาโจ๋วอันหนานก็มีความกระวนกระวายเพิ่มขึ้นหลายส่วน

เห็นได้ชัดว่าที่เธอวิเคราะห์จัดแจงก่อนหน้านี้นั้นถูกต้องทุกประการ

“ตอนนี้กู้หวูยังอยู่ในร้าน”เย่ซือเฉินหยุดพูด จากนั้นก็หันไปมองโจ๋วอันหนาน“คุณโจ๋ว ยืมรูปถ่ายคุณใช้หน่อย”

ถึงแม้เย่ซือเฉินไม่ได้พูดกระจ่างแจ้ง ทว่าความหมายกลับชัดเจนมาก เขาจะเอารูปถ่ายให้เจ้าของร้านดูว่าใช่หรือไม่

สีหน้าโจ๋วอันหนานเปลี่ยนไป ทว่าโจ๋วอันหนานไม่ใช่คนธรรมดา เธอกลับมาใจเย็นอย่างรวดเร็ว อย่างน้อยก็มีความใจเย็นทางสีหน้าอยู่

เวลานี้โจ๋วอันหนานก็ไม่มีเวลาสนใจกับคำเรียกขานเธอของเย่ซือเฉินที่แสนจะห่างเหินยิ่งนัก ตอนนี้เธอคิดแต่ว่าจะทำอย่างไรให้กลบเกลื่อนเรื่องนี้