บทที่ 1324 หลักฐาน (2)

โจ๋วอันหนานเพียงแค่มองโจ๋วชิงอย่างราบเรียบปราดหนึ่ง ทั้งน้ำเสียงและใบหน้าของเธอเฉยเมยคล้ายกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับตน

โจ๋วอันหนานพูดจบก็ก้าวเท้าเตรียมจะจากไป

“ในเมื่อคุณโจ๋วไม่ให้ความร่วมมือ งั้นพวกเราก็ต้องแจ้งความให้ตำรวจจัดการเรื่องนี้”เย่ซือเฉินเอ่ยปากพูดเมื่อโจ๋วอันหนานก้าวเท้าแรก เย่ซือเฉินคิดไว้แล้วว่าโจ๋วอันหนานจะไม่ยอมรับและไม่ยอมให้ความร่วมมือในการพิสูจน์ความจริง

เดิมทีเขายังเห็นแก่หน้าโจ๋วชิง ยังให้โอกาสโจ๋วอันหนานสักครั้ง ทว่าตอนนี้ดูแล้วคงไม่มีความจำเป็นนั้นอีก

โจ๋วอันหนานได้ยินเย่ซือเฉินบอกว่าจะแจ้งความ เท้าของเธอก็แข็งทื่อ เธอรู้ว่าเรื่องเมื่อวานมีผู้เสียชีวิต ซึ่งเธอก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น เธอแค่อยากให้คนผู้นั้นกลายเป็นคนบ้าเท่านั้น ใครจะไปรู้ว่าหลังจากคนนั้นสติวิปลาสก็กระโดดตึกตาย

เมื่อมีคนเสียชีวิต หากเย่ซือเฉินแจ้งความ ตำรวจก็ต้องรับทำคดีทันทีทันใดแน่นอน ถึงเวลานั้นเธอไม่ให้ความร่วมมือก็เห็นจะไม่ได้อีกต่อไป

เมื่อเย่ซือเฉินแจ้งความ ถึงเวลานั้นฉิงถิงก็ต้องมีส่วนร่วมแน่ โจ๋วอันหนานรู้ว่าฉิงถิงต้องช่วยเย่ซือเฉินแน่

“ซือเฉิน คุณจะทำอย่างนี้กับฉันจริงๆเหรอ？”โจ๋วอันหนานหยุดเดิน พลางมองไปยังเย่ซือเฉินอย่างไม่คลาดสายตา น้ำเสียงของเธอมีความเรียกร้องและเจือความน้อยเนื้อต่ำใจหลายส่วน เธอไม่เคยคิดเลยว่าสักวันหนึ่งเย่ซือเฉินจะปฏิบัติต่อเธอเช่นนี้

“ตอนคุณทำเรื่องพวกนั้นก็ควรนึกถึงผลลัพธ์ที่ตามมาด้วย”เย่ซือเฉินกวาดสายตามองเธออย่างเฉยเมยแวบหนึ่ง แวบหนึ่งนี้นอกจากความเย็นชาแล้วก็ไม่มีสิ่งอื่นเลยสักนิด

“ฉันทำอะไร？คุณว่าฉันทำอะไร？ไม่มีหลักฐานอะไรเลย ทำไมคุณถึงใส่ร้ายฉันได”โจ๋วอันหนานเห็นท่าทีที่เย่ซือเฉินมีต่อเธอก็รู้สึกทั้งเคียดแค้นและชิงชัง ทำไมเย่ซือเฉินถึงทำกับเธอเช่นนนี้ ทำไม？！

“คุณทำอะไรไว้คุณย่อมรู้ดี”เย่ซือเฉินไม่อยากพูดมาก ตอนนี้เขาเห็นโจ๋วอันหนานก็รู้สึกเอือมระอา เขาไม่รู้เลยว่าบุคคลที่เขาไว้วางใจมาโดยตลอดจะเป็นงูพิษซ่อนเร้น

“โจ๋วอันหนาน ไปมอบตัวเถอะ”ตอนนี้โจ๋วชิงรู้กระจ่างแล้ว เขารู้ว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือโจ๋วอันหนาน โจ๋วอันหนานถกเถียงเช่นไรก็ไร้ประโยชน์

ตอนนี้เรื่องบานปลายใหญ่โตเพียงนี้ ถึงขั้นมีคนเสียชีวิต การจะทำให้เรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็กนั้นคงเป็นไปไม่ได้แล้ว

“โจ๋วชิง นายหมายความว่ายังไง？อะไร นายให้ฉันไปมอบตัวทำไม？”โจ๋วอันหนานเป็นคนที่เห็นโลงศพแล้วยังไม่หลั่งน้ำตา ทั้งๆที่เป็นฝีมือเธอ ถึงตอนนี้ยังทำปฏิเสธแบบไม่รู้จักละอายใจอีก

“โจ๋วอันหนาน กล้าพูดไหมว่าไม่ได้ขู่หยวนหยู？กล้าบอกไหมว่าไม่ได้ทำร้ายหยวนหยูจนเป็นแบบนี้？”น้ำเสียงที่สั่นระริกของโจ๋วชิงไม่มีว่ามาจากอารมณ์ฉุนเฉียวหรือมาจากความเจ็บปวดเสียใจ เขามองโจ๋วอันหนาน พลางพูดเย็นเยียบว่า “โจ๋วอันหนาน พี่กล้ามองตาผมแล้วบอกว่าทุกอย่างไม่เกี่ยวกับพี่ไหม？”

โจ๋วอันหนานรีบกะพริบตา ทว่าเธอไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย หันไปมองโจ๋วชิงพร้อมกับกล่าวเสียชัดถ้อยชัดคำว่า“เกี่ยวอะไรกับพี่？”

เวินลั่วฉิงเห็นท่าทางของโจ๋วอันหนานแล้วก็ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพรรณนาโจ๋วอันหนาน

โจ๋วชิงคาดไม่ถึงว่า เขาถามขั้นนี้แล้ว โจ๋วอันหนานยังปฏิเสธหน้าซื่อได้เพียงนี้อีก โจ๋วชิงเหยียดยิ้มเย้ยหยัน แววตามีความ แหลกสลายหลายส่วน “ผมเคยบอกแล้ว ไม่ว่าใครที่ทำร้ายหยวนหยูจนเป็นแบบนี้ ผมจะไม่ปล่อยไปแน่”

เมื่อนึกถึงผู้หญิงที่ตนรักกำลังสลบไสล และผู้ร้ายก็คือพี่สาวแท้ๆของเขา หัวใจโจ๋วชิงก็รู้สึกเจ็บปวดยิ่งนัก

“ซือเฉิน แจ้งความเถอะ”โจ๋วชิงหลุบตาลงเพื่อปกปิดอารมณ์ไว้ เพียงแต่น้ำเสียงเจ็บปวดของเขาที่คิดจะปกปิดอย่างไรก็ปิดไม่มิด

ในเมื่อโจ๋วอันหนานไม่ยอมรับ งั้นก็ต้องแจ้งความ ซือเฉินก็น่าจะสืบได้เบาะแสแล้ว หลังจากนั้นเมื่อทางตำรวจให้ผลตัดสินรูปคดีแล้ว โจ๋วอันหนานก็ไม่อาจบ่ายเบี่ยงได้อีก

“โจ๋วชิง นายแน่มาก แค่คำพูดของเวินลั่วฉิงที่คิดจะยุแยงพวกเรา นายก็จะแจ้งความจับพี่สาวแท้ๆของตัวเองเชียว？”โจ๋วอันหนานรู้สึกโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ นี่เป็นน้องชายแท้ๆของเธอ สถานการณ์แบบนี้ไม่คิดจะช่วยเธอก็แล้วไป เขายังมีหน้าแจ้งความจับเธออีก ช่างเป็นน้องชายที่แสนดีจริงๆ

เวลานี้เห็นได้ชัดว่าโจ๋วอันหนานลืมเสียสนิทว่าตัวเองปฏิบัติกับน้องชายแท้ๆอย่างไร เธอไม่เพียงแต่ทำลายความรักของน้องชายเท่านั้น ยังทำให้คนรักของน้องชายสลบไสลอีกด้วย

โจ๋วอันหนานไม่มีทางนึกถึงเรื่องพวกนี้หรอก พูดให้ถูกก็คือ เธอไม่คิดว่าตัวเองทำผิด ไม่ว่าตัวเธอจะทำอะไรก็รู้สึกถูกทั้งนั้น

“พี่ ผมไม่อยากฟังพี่เถียงอีก มีอะไรไว้คุยกับตำรวจแล้วกัน”เวลานี้โจ๋วชิงไม่อยากพูดไร้สาระกับโจ๋วอันหนานอีก เพราะไม่ว่าเขาจะพูดอย่างไร โจ๋วอันหนานก็ไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด

“โจ๋วชิง นายมีสิทธิ์อะไรมาสงสัยพี่？”สายตาโจ๋วอันหนานมืดครึ้ม“ทำไมพี่ต้องทำแบบนี้ด้วย？พี่มีเหตุผลอะไรต้องทำแบบนี้？”