บทที่ 1327 มีสีสันยิ่งนัก (1)

นึกถึงสิ่งนี้ มุมปากโจ๋วอันหนานอดยกโค้งขึ้นไม่ได้ ต่อจากนี้ เธอจะรอดูความสนุกหรรษา รอดูดอกเตอร์กู่จะตบหน้าตัวเองยังไง！！

คาดว่าคงจะมีสีสันหนักมาก！！

เวินลั่วฉิงเห็นท่าทางของโจ๋วอันหนานก็หมดคำจะพูด อีกฝ่ายทำให้เธอไร้คำคุณศัพท์มาพรรณนาจริงๆ

เวลานี้เวินลั่วคร้านจะสนใจโจ๋วอันหนานเหลือเกิน

ซึ่งคนอื่นก็ไม่ได้สนใจโจ๋วอันหนานด้วย เห็นอีกฝ่ายเป็นอากาศธาตุไปแล้ว

ตอนนี้โจ๋วชิงผิดหวังในตัวโจ๋วอันหนานถึงขั้นสุดแล้ว ในสายตาโจ๋วชิง โจ๋วอันหนานไม่ใช่คนในครอบครัวอีกต่อไป หากแต่เป็นศัตรูคนหนึ่ง

เพราะต้องให้ดอกเตอร์กู่มา ดังนั้นเมื่อรถโรงพยาบาลมาถึง โจ๋วชิงก็ไม่ได้ให้มาเคลื่อนย้ายหยวนหยู แต่ให้รออยู่ชั้นล่าง

ดอกเตอร์กู่มาถึงอย่างเร็วไว ไม่ปล่อยให้ทุกคนรอนาน

“ดอกเตอร์กู่”ถังหลินเห็นเขาก็กล่าวทักทาย

ดอกเตอร์กู่ขานรับเสียงเบาหนึ่งคำ จากนั้นก็รีบเข้ามายังห้องคนไข้ “คนไข้ล่ะ？”โจ๋วชิงรีบหลีกทางให้“ทางนี้ครับ รบกวนดอกเตอร์กู่ด้วยครับ ผมกำลังคิดจะย้ายเธอไปโรงพยาบาลตระกูลโจ๋วครับ ตรงนั่นมีอุปกรณ์ครบครันครับ ถ้าถึงเวลาตรวจเมื่อไหร่ รบกวนดอกเตอร์กู่ช่วยให้คำชี้แนะด้วยครับ”

โจ๋วชิงไม่ได้ตั้งความหวังทั้งหมดไว้ที่ตัวดอกเตอร์กู่ เพราะสถานการณ์ตอนนี้ หากไม่มีอุปกรณ์คงตรวจอะไรไม่เจอ ต่อจากนี้เขาจำเป็นต้องตรวจหลายๆเครื่องมือหลายๆวิธี ซึ่งแต่ละอย่างล้วนแม่นยำมาก

ดอกเตอร์กู่ไม่ได้แยแสเขา ตรงเข้าไปด้านหน้า ดอกเตอร์กู่ตรวจดูใบหน้าของหยวนหยู ต่อด้วยดวงตา ลิ้น จากนั้นก็เริ่มจับชีพจรเธอ

บุคลากรทางการแพทย์ที่โจ๋วชิงจัดเตรียมไว้ยืนอยู่ด้านข้าง หลังจากดอกเตอร์กู่ตรวจอาการเสร็จ เขาก็จะย้ายโรงพยาบาลให้หยวนหยู จากนั้นก็จะตรวจร่างกายด้วยวิธีต่างๆ แล้วจะได้พบเจอสาเหตุโดยเร็ว

โจ๋วอันหนานมอง‘ขั้นตอนการรักษา’ของด็อกเตอร์กู่ มุมปากเธอก็เจือความเย้ยหยันหลายส่วน ด็อกเตอร์กู่คนนี้เก๊กเก่งจริงๆ เธอไม่เชื่อว่าแค่ดูสุ่มๆอย่างนี้จะตรวจพบสาเหตุได้ มันเป็นการเสแสร้งทั้งเพ

ตอนนี้โจ๋วอันหนานไม่ได้เห็นดอกเตอร์กู่อยู่ในสายตา เธอไม่เชื่อเทคนิคแพทย์แผนจีนอยู่แล้ว เธอคิดว่าแพทย์แผนจีนสามารถปรับเปลี่ยนสภาพร่างกายได้เล็กน้อยเท่านั้น ไม่อาจช่วยชีวิตผู้คนได้ หากอาการโคม่า แพทย์แผนจีนจะไม่มีทางรักษาได้เด็ดขาด

เธอรู้สึกว่าวิชาแพทย์ของดอกเตอร์กู่นั้นเป็นการโอ้อวด เธอคิดว่าฝีมือดอกเตอร์กู่สู้เธอไม่ได้

แน่นอน โจ๋วอันหนานไม่ได้กล่าวความในใจออกมา เธอรอดูกู่หยูตบหน้าตัวเอง รอดูสีสันอยู่

นาทีนี้ ไม่มีใครพูดคุยกันเลยสักคน บรรยากาศจึงเงียบกริบเป็นพิเศษ ระหว่างที่ดอกเตอร์กู่จับชีพจร ไม่ได้มีสีหน้าไปทางใด

ทว่า ตอนนี้ดอกเตอร์กู่ใช้เวลาจับชีพจรนานเล็กน้อย เพราะความนาน จึงทำให้บรรยากาศเข้มขรึมและหนักอึ้งเป็นพิเศษ

สีหน้าโจ๋วชิงมีความตึงเครียดระคนความกังวลใจหลายส่วน

ตอนนี้โจ๋วอันหนานเกือบหัวเราะออกมาแล้ว บอกตรงๆก็ได้ว่าตรวจไม่เจอ เก๊กอยู่ได้ กู่หยูคิดว่าทำอย่างนี้แล้วจะทำให้ตัวเองวิเศษวิโสขึ้นมาหรือไง？

แค่วางมาดไปวันๆจริงๆ！！

ในที่สุดดอกเตอร์กู่ก็จับชีพจรเสร็จ จากนั้นก็ยืนตัวตรง

“ดอกเตอร์กู่ครับ มีอะไรต้องใส่ใจไหมครับ？ถ้าไม่มี ผมจะย้ายโรงพยาบาลเลยครับ จากนั้นก็ ……”เวลานี้โจ๋วชิงรู้สึกร้อนรุ่มกลุ้มใจมาก อยากตรวจอาการให้หยวนหยูโดยเร็ว

“ไม่ต้องแล้ว”ดอกเตอร์กู่ยกมือ ตัดบทพูดของโจ๋วชิง

“หา？ทำไมเหรอครับ？”โจ๋วชิงตะลึง หัวใจหล่นวูบอย่างรุนแรง ทำไมถึงไม่ต้องแล้ว ไม่ต้องแล้ว แปลว่าอะไร？หรือว่าหยวนหยูจะ……

โจ๋วชิงรีบไปดูอาการหยวนหยู พบว่าเธอยังหายใจปกติ จึงโล่งอกไปเปราะหนึ่ง เมื่อครู่ดอกเตอร์กู่บอกว่าไม่ต้องแล้ว เขาคิดว่าไม่มีทางช่วยหยวนหยูแล้วเสียอีก

“นายไม่ต้องเครียดขนาดนั้น”ด็อกเตอร์กู่เห็นการกระทำของโจ๋วชิง จึงรู้ว่าโจ๋วชิงเข้าใจคำพูดเขาผิดไป

โจ๋วชิงหันไปมองด็อกเตอร์กู่ด้วยสีหน้ามึนงง หมายความว่ายังไง？

ไม่ต้องเครียด？

ตอนนี้หยวนหยูเป็นขนาดนี้แล้ว เขาจะไม่เครียดได้ยังไง？

“อาการซับซ้อนหน่อย แต่ไม่ได้รุนแรง”ด็อกเตอร์กู่อธิบายด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย คล้ายกับไม่ได้รุนแรงจริงๆ