บทที่ 1343 ความอัปยศขั้นสูงสุด (1)

“โจ๋วชิง ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน ? เกิดอะไรขึ้น ? นายไปเตรียมยาให้หยวนหยูไม่ใช่หรือ ? แล้วทำไมไปแล้วถึงไม่กลับมาอีก หยวนหยูฟื้นแล้วนายรู้หรือยัง ?” ทันทีที่รับสาย เสียงของโจ๋วอันหนานที่ดังขึ้น กลับเป็นธรรมชาติอย่างมาก ! !

น้ำเสียงที่ฟังดูสงบ ราวกับไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น ราวกับว่าเธอยังคงเป็นพี่สาวที่แสนดีผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก

ตอนนี้โจ๋วชิงเปิดลำโพงโทรศัพท์ ทำให้ทุกคนได้ยินเสียงของโจ๋วอันหนานที่ดังออกมาอย่างชัดเจน

“ให้ตายเถอะ วันนี้ถือว่าฉันได้เปิดโลกทัศน์จริง ๆ” กู้หวูตกใจจนอ้าปากค้าง เขาเคยพบกับคนไร้ยางอายมาก่อน แต่ไม่เคยมีใครที่ไร้ยางอายถึงขั้นนี้ หากไม่ใช่เพราะตอนที่อยู่ในคฤหาสน์ พวกเราได้ยินโจ๋วอันหนานพูดว่าจะระเบิดพวกเขาให้เป็นจุณด้วยหูของตัวเองแล้วล่ะก็ กู้หวูคงยังนึกสงสัยว่าพวกเขาเข้าใจจ็วอันหนานผิดไป

กู้หวูรู้ดีว่ามีคนบางประเภทที่ชอบเสแสร้ง แต่การเสแสร้งระดับโจ๋วอันหนาน ยากที่จะลอกเลียนแบบได้จริง ๆ

ตอนนี้กู้หวูเข้าไปนั่งในรถพอดี และใบหน้าของเขาก็สอดเข้าไปในตัวรถพอดี ดังนั้นเสียงของกู้หวูจึงไม่ดังออกมา ทำให้โจ๋วอันหนานที่อยู่ปลายสายนั้นไม่ได้ยิน

มุมปากของเวินลั่วฉินกระตุกอย่างอดไม่ได้ คนอย่างโจ๋วอันหนานช่างไร้ยางอายเสียจริง ๆ

“พี่มีเรื่องอะไร ? ว่ามาสิ” ตอนนี้ใบหน้าของโจ๋วชิงบูดเบี้ยว เดิมทีเขาคิดว่าโจ๋วอันหนานจะโทรศัพท์มาหาเขาเพื่อเอ่ยคำขอโทษ หากโจ๋วอันหนานกล่าวขอโทษกับเขาตามตรง เขายังคิดว่าโจ๋วอันหนานคงรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่โจ๋วชิงกลับคิดไม่ถึงว่าโจ๋วอันหนานจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ราวกับเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เธอไม่ได้เป็นคนทำ

หรือโจ๋วอันหนานคิดว่าเรื่องเหล่านั้นที่เธอทำ เขาอาจจะยังไม่รู้ ? โจ๋วอันหนานคงไม่คิดว่าเขาโง่หรอกนะ ?

ตอนนี้น้ำเสียงของโจ๋วชิงเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด และเริ่มหมดความอดทน หากจะว่ากันตามตรง เมื่อต้องเผชิญหน้ากันคนเสแสร้งอย่างโจ๋วอันหนาน โจ๋วชิงเองก็พูดไม่ออกเช่นเดียวกัน

“ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน ? ! จะกลับมาเมื่อไหร่ ? นายเป็นห่วงหยวนหยูมากไม่ใช่หรือ ? ตอนนี้หยวนหยูฟื้นแล้ว นาย......” ไม่รู้ว่าโจ๋วอันหนานกำลังคิดอะไรอยู่ เธอยังคงพูดพร่ำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ราวกับว่าคนอื่นล้วนเป็นคนโง่ ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

“โจ๋วอันหนาน มีอะไรก็รีบพูดมาตรง ๆ พี่คิดจะทำอะไรกันแน่ ?” โจ๋วชิงไม่อาจทนฟังได้อีกต่อไป เขาตัดบทสนทนาของจ๋วอันหนาน เขารู้สึกว่าหากทนฟังต่อไป เขาอาจรู้สึกกระอักกระอ่วนจนต้องอาเจียน เขาไม่คิดเลยว่าโจ๋วอันหนานจะไร้ยางอายได้ถึงขนาดนี้

“ฉันจะคิดทำอะไรได้ ? ! ฉันก็แค่ถามสถานการณ์ของนายด้วยความเป็นห่วง......” โจ๋วอันหนานพอจะฟังน้ำเสียงของโจ๋วชิงออก ว่าเขานั้นเริ่มจะหมดความอดทน จนอาจถึงขั้นรังเกียจ อันที่จริงแล้วเมื่อได้ยินน้ำเสียงเช่นนี้ของโจ๋วชิง โจ๋วอันหนานย่อมจะต้องรู้สึกโกรธอย่างแน่นอน แต่เธอยังไม่ลืมจุดประสงค์ในการต่อสายโทรศัพท์ครั้งนี้ เธออยากจะรู้ความเคลื่อนไหวของเวินลั่วฉิง เธออยากรู้ว่าเวินลั่วฉินตายแล้วหรือยัง ? !

แน่นอนว่า ตอนที่เธอต่อสายโทรศัพท์ติดและรู้ว่าโจ๋วชิงนั้นยังไม่ตาย เธอก็มีลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีนักเกิดขึ้นในใจ ถึงแม้เธอจะโทรศัพท์หาโจ๋วชิง แต่อันที่จริงแล้วเธอคาดหวังว่าโทรศัพทะต่อสายไม่ติด หรือไม่ก็ไม่มีคนรับ เพราะหากเป็นเช่นนั้น อาจมีความเป็นไปได้อย่างมากว่าเกิดเรื่องขึ้นกับโจ๋วชิง

เวินลั่วฉิงอยู่กับโจ๋วชิง หากโจ๋วชิงเกิดเรื่องขึ้น ความน่าจะเป็นที่เวินลั่วฉิงจะเกิดเรื่องขึ้น ก็มีมากตามไปด้วยเช่นกัน แต่เธอคิดไม่ถึงเลยว่าสายโทรศัพท์จะต่อติดเร็วเช่นนี้ ทันทีที่ต่อสายติด อารมณ์ของเธอก็หม่นหมองลงทันที

ถึงแม้จะรู้สึกไม่พอใจและโมโหเป็นอย่างมาก แต่โจ๋วอันหนานก็ยังคงใช้คำพูดหลอกล่อโจ๋วชิงด้วยความอดทน

“ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจจริง ๆ ! !” ยังไม่ทันจะเข้าไปนั่งในรถอย่างมั่นคง กู้หวูก็รู้สึกเหมือนตัวของเขาแทบจะหลุดออกจากที่นั่ง ตอนนี้เขารู้สึกตกใจจนอ้าปากค้างจริง ๆ เขาไม่รู้เลยว่าโจ๋วอันหนานสามารถเอ่ยคำพูดพวกนี้ออกมาได้อย่างไร

“พี่เป็นห่วงฉัน ? โจ๋วอันหนาน พี่พูดเช่นนี้ไม่รู้สึกน่าขำไปหน่อยหรือ ? ก่อนหน้านี้ตอนที่พี่อยู่ในคฤหาสน์ พี่สั่งให้คนวางระเบิดเพื่อฆ่าฉัน หลังจากที่ฉันหนีออกมาจากคฤหาสน์ พี่ยังสั่งให้คนตามฆ่าฉันอีก ทุบตีฉันจนน่วมไปทั้งตัว ตอนนี้บนร่างกายของฉันถูกกระสุนยิงเข้าหลายนัด ล้วนแล้วแต่เป็นฝีมือของพี่ทั้งนั้น แล้วตอนนี้พี่กลับพูดว่าเป็นห่วงอย่างนั้นหรือ ? พี่เป็นห่วงฉันแบบนี้นะหรือ ? โจ๋วอันหนาน พี่กล้าพูดคำคำนี้ออกมาได้อย่างไร ?” เมื่อโจ๋วชิงได้ยินโจ๋วอันหนานเป็นห่วงเขาก็หลุดขำออกมา เขาคิดไม่ถึงเลยว่า มาถึงขั้นนี้แล้ว โจ๋วอันหนานยังจะกล้าพูดคำพูดที่ไร้ยางอายเช่นนี้ออกมาอีก

ตอนนี้เขารู้สึกสมเพชเธอเป็นอย่างยิ่ง

“โจ๋วอันหนาน ฉันเป็นน้องชายแท้ ๆ ของพี่นะ ตอนที่พี่ให้คนมาวางระเบิดฉัน ให้คนมาตามฆ่าฉัน พี่เคยคิดถึงฉันบ้างไหม” ตอนนี้น้ำเสียงของโจ๋วชิงสูงขึ้นอย่างชัดเจน เขาไม่ได้รู้สึกโกรธ เพียงแต่รู้สึกคาดไม่ถึงเท่านั้น โจ๋วอันหนานไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกผิด แต่กลับกล้าพูดคำว่าเป็นห่วงออกมาอีก ทำให้เขารู้สึกตาสว่างแล้วจริง ๆ

“นายก็ยังสบายดีอยู่ไม่ใช่หรือ ? จะมัวพูดเรื่องไร้สาระอะไรกัน ?” โจ๋วอันหนานหรี่ตาลง น้ำเสียงของเธอเย็นชาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเริ่มหมดความอดทน เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้อยู่เหนือการควบคุมของเธอ ดังนั้นเธอจึงกังวลใจ ร้อนใจ จนถึงขั้นรู้สึกหวาดกลัว ตอนนี้เธอจึงไม่อาจควบคุมอารมณ์ให้สงบได้อีกต่อไป

โจ๋วชิง : “......”

โจ๋วชิงหัวเราะออกมาด้วยความโมโห ดังนั้น ในความรู้สึกของโจ๋วอันหนาน เขายังคงอยู่ดีมีสุข ดังนั้นทุกเรื่องที่โจ๋วอันหนานเคยก่อเอาไว้ก่อนหน้านี้ จึงถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น ?