บทที่ 1349 คุณชายถัง ภรรยาของคุณถูกคนรังแกแล้ว (1)

ถังหลินยังเคยเตือนเธอเรื่องที่อาจจะตั้งครรภ์ แต่ตอนนั้นเธอบอกกับถังหลินไปว่าเธอกินยาคุมฉุกเฉิน ซึ่งตอนนั้นก็ดูเหมือนถังหลินจะเชื่อเธอ แต่ถ้าหากอาการแพ้ท้องของเธอถูกถังหลินสังเกตเห็นเข้าล่ะ......

“นายไม่สบาย ฉันจะให้หมอรีบไปตรวจอาการนายเดี๋ยวนี้ ตรวจรักษาเสร็จแล้ว จะได้ไม่กระทบต่องานเลี้ยงที่จะจัดขึ้นในคืนพรุ่งนี้” องค์ชายใหญ่ไม่คิดอะไรมาก ในเมื่อไม่สบายก็ต้องรักษา หลินเป้ยยังหนุ่ม คงไม่มีทางเป็นโรคอะไรร้ายแรงอย่างกะทันหันแน่นอน เขาคุยโทรศัพท์กับหลินเป้ยมานานขนาดนี้ ถึงแม้เสียงของหลินเป้ยจะฟังดูอ่อนแรงไปบ้าง แต่ก็ไม่รู้สึกถึงความผิดปกติอื่นใด และไม่ได้ยินเสียงของหลินเป้ยคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดทรมาน แสดงให้เห็นว่าอาการไม่ร้ายแรง

“พี่ใหญ่ ไม่ต้องหรอกครับ ผมไม่ต้องหาหมอจริง ๆ” ไม่ง่ายเลยที่หลินเป้ยจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนาได้ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าตนเองกลับเป็นผู้ย้อนกลับมาพูดอีก

ตอนนี้ หลินเป้ยอยากจะเขกหัวของตัวเองเสียจริง ๆ ทำไมเธอถึงได้โง่เขลาเช่นนี้ ทำไมถึงได้โง่เขลาขนาดนี้ ? !

หรือการตั้งครรภ์ทำให้เธอโง่เขลาขึ้น ? !

“ไม่สบายจะไม่พบหมอได้อย่างไรกัน พูดจาไร้สาระ เดี๋ยวฉันจะติดต่อกับหมอและให้หมอรีบไปเดี๋ยวนี้” องค์ชายใหญ่ไม่สนใจคำพูดของหลินเป้ย แน่นอนว่าองค์ชายใหญ่เป็นห่วงสุขภาพของหลินเป้ยจริง ๆ ถึงแม้จะไม่ใช่โรคร้ายแรง แต่ก็ควรจะตรวจดูสักหน่อย

องค์ชายใหญ่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดเสริมขึ้นอีกว่า : “ฉันจะให้หมอทำการตรวจสุขภาพอย่างละเอียดให้กับนาย ปกติแล้วนายไม่เคยไปตรวจที่โรงพยาบาล และไม่มีหมอประจำตัว ถึงแม้นายอายุยังน้อย แต่ก็ควรจะตรวจสุขภาพประจำปีบ้าง”

คำพูดนี้ขององค์ชายใหญ่ทำให้หลินเป้ยตกใจจนเหงื่อกาฬไหล จะตรวจร่างกายด้วยหรือ ?

เสียสติไปแล้วหรืออย่างไร ?

หากปล่อยให้หมอตรวจร่างกายเธอ ก็เท่ากับว่าเธอต้องถูกเปิดโปงนะสิ ?

หลินเป้ยรู้ดีว่าจะให้เรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด

“พี่ใหญ่ ผมไม่เป็นไรจริง ๆ อันที่จริงแล้วผมแค่ขี้เกียจเท่านั้น พี่ใหญ่บอกว่าอันที่จริงแล้วเตรียมตัวจะไปต่างประเทศไม่ใช่หรือ ? แล้วพี่ใหญ่ตั้งใจจะเดินทางไปประเทศอะไรหรือครับ ? หลินเป้ยรีบร่ายยาวเพื่อเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที แน่นอนว่าตอนที่หลินเป้ยพูดถึงเรื่องนี้ ได้มีแผนการบางอย่างอยู่ในใจเรียบร้อยแล้ว

หลินเป้ยใจสั่นเล็กน้อย : “พี่ใหญ่ หรือจะให้ผมไปแทนพี่ดีล่ะครับ ผมมีวิธีจัดการกับคนอย่างพวกเขา”

หลินเป้ยไม่อยากอยู่เป็นเพื่อนถังหลินในวันพรุ่งนี้ อีกทั้งเธอต้องหลบหน้าถังหลิน ประจวบเหมาะกับการที่ไปต่างประเทศ เธอจะได้ทำแท้งได้อย่างสะดวกยิ่งขึ้น

นี่ทำกับว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

“นายจะไปแทนฉัน ?” องค์ชายใหญ่ผงะไป อาจเป็นเพราะเขากำลังคิดถึงความเป็นไปได้อย่างจริงจัง จึงเงียบไปครู่หนึ่ง

หลินเป้ยเองก็ไม่ได้รบเร้าอีก เพราะเธอรู้ดีว่า หากเธอแสดงออกถึงความกระตือรือร้นอย่างชัดเจนเกินไป อาจทำให้ถูกสงสัยเอาได้ ดังนั้นจึงควรปล่อยให้องค์ชายใหญ่ตัดสินใจด้วยตัวเอง

หลินเป้ยแน่ใจว่าองค์ชายใหญ่จะต้องรับปาก

“นายไปแทนฉันก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้” ผ่านไปไม่นานนัก องค์ชายใหญ่ก็ถอนหายใจออกมา : “ครั้งนี้พวกเขาเชิญพวกเรา เป็นเพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์อันดีของทั้งสองประเทศ เสด็จพ่อจึงยากที่จะปฏิเสธ อันที่จริงแล้วเสด็จพ่อก็เข้าใจจุดประสงค์ของสิ่งที่พวกเขาทำทั้งหมด ดังนั้นเสด็จพ่อจึงไม่ได้เห็นความสำคัญของการเดินทางในครั้งนี้มากนัก หากนายจะไปแทนฉันก็ย่อมได้

“อันที่จริงแล้ว ฉันเองก็ไม่อยากเห็นใบหน้าที่น่ารังเกียจของพวกเขาเหมือนกัน” องค์ชายใหญ่เป็นคนตรงไปตรงมา เวลาอยู่ต่อหน้าหลินเป้ยเขาจึงพูดทุกอย่างออกมาหมด

“ถ้าอย่างนั้นผมจะไปแทนพี่ใหญ่เอง พี่ใหญ่วางใจเถอะครับ ผมรู้ว่าควรทำอย่างไร ผมขอรับรองว่าจะต้องทำภารกิจให้เสร็จสมบูรณ์อย่างแน่นอน” หลินเป้ยแอบรู้สึกโล่งใจ ดูเหมือนว่าแผนการในครั้งนี้จะเป็นไปอย่างราบรื่น ขอแค่ออกจากประเทศR หลุดพ้นจากการจับตามองของคนพวกนี้ เธอก็จะทำเรื่องต่าง ๆ ได้อย่างสะดวกสบายขึ้นมาก

“ฉันไว้ใจนายอย่างแน่นอน” องค์ชายใหญ่พูดออกมาพร้อมเสียงหัวเราะ : “ได้ ถ้าอย่างนั้นฉันจะคุยกับเสด็จพ่อก่อน ว่าครั้งนี้จะส่งนายไป”

เห็นได้ชัดว่าองค์ชายใหญ่พึงพอใจกับข้อเสนอของหลินเป้ยในครั้งนี้

“แต่ว่า สุขภาพของนายไม่เป็นอะไรมากแน่นะ ?” เมื่อองค์ชายใหญ่คิดถึงสุขภาพของหลินเป้ย ก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา : “ฉันส่งหมอส่วนตัวไปตรวจนายดูสักหน่อยจะดีกว่า”

“พี่ใหญ่ ไม่ต้องจริง ๆ ครับ ผมไม่เป็นอะไรแล้วจริง ๆ อันที่จริงแล้วผมแข็งแรงมาก ตอนนี้จะให้ผมเดินทางไปประเทศLก็ไม่เป็นปัญหา ตอนนี้พี่ใหญ่ควรจะลองไปถามความเห็นของเสด็จพ่อดูก่อนนะครับ หากเสด็จพ่อยอมรับปาก ผมก็จะรีบออกเดินทางทันที” หลินเป้ยอยากเดินทางออกนอกประเทศเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ตอนนี้เมื่อรู้ว่าถังหลินจะเดินทางมา เธอจึงต้องรีบไปโดยเร็ว

“ได้ ในเมื่อนายพูดเช่นนี้ ฉันก็คงไม่ต้องเป็นห่วงอีก ฉันจะรีบไปถามความเห็นจากเสด็จพ่อเดี๋ยวนี้ นายรอฟังข่าวจากฉันก็แล้วกัน”

เมื่อองค์ชายใหญ่ได้ยินหลินเป้ยยืนยันหนักแน่นอีกครั้งว่าตนเองไม่เป็นอะไร เขาจึงยอมเชื่อ เขารู้ดีว่าหลายปีมานี้หลินเป้ยคอยอยู่เคียงข้างเขามาตลอด และคอยเป็นห่วงเป็นใยเขาในทุก ๆ เรื่อง จึงย่อมรู้สึกเหนื่อยเป็นธรรมดา ก็ถือเสียว่าให้หลินเป้ยได้หยุดพักผ่อนสักสองสามวันก็แล้วกัน

เพียงแต่ครั้งนี้หลินเป้ยเอ่ยปากขอไปประเทศLตนเอง ถือว่าน่าประหลาดใจเล็กน้อย แต่ไหนแต่ไรมา ไม่ว่าเขาไปไหน หลินเป้ยก็จะคอยติดตามไปด้วย