บทที่ 1368 แบบนี้เรียกว่าขอโทษหรือ (2)

เมื่อผู้ดูแลได้ยินคำว่าขอโทษ สีหน้าของเขาจึงอ่อนลง แต่เมื่อเขาคิดถึงเรื่องเมื่อเข้า เขาจึงตัดสินใจว่าไม่สามารถปล่อยพวกเขาเข้าไปได้ “อย่างนั้นพวกคุณรอก่อนนะครับ ผมจะไปถามนายท่าน”

“ดี ดี” เวลานี้ท่าทางของคุณพ่อโจว๋ดีมากเป็นพิเศษ เขาไม่กล้าแสดงอาการไม่พอใจอะไรออกมา คราวนี้เขามาเพื่อขอความช่วยเหลือ อีกอย่างถ้าเขาไม่ทำตัวดี คงไม่มีโอกาสได้เข้าไปด้านใน

“ท่านปู่ ท่านย่าครับ คนสองคนจากตระกูลโจ๋วกลับมาอีกแล้วครับ” ผู้ดูแลเดินเข้าไปในห้องโถงจึงเห็นท่านปู่ถังกับท่านย่าถังกำลังอยู่ในนั้นพอดี

“พวกเขากลับมาทำอะไรอีก เมื่อเช้าพวกเขายังอาละวาดกันไม่พออีกเหรอ” ท่านย่าถังเพิ่งจะอารมณ์เย็นลง ตอนนี้พอได้ยินว่าคุณพ่อโจว๋กับคุณแม่โจว๋กลับมาอีก อารมณ์ก็เดือดพล่านขึ้นมาอีก “เรื่องนี้ไม่จบไม่สิ้นอีกหรือ โจ๋วอันหนานก็ถูกส่งตัวเข้าไปในคุกแล้วนี่”

“พวกเขาบอกว่าคราวนี้พวกเขามาเพื่อขอโทษ พวกเขารู้ความจริงของเรื่องราวทั้งหมดแล้ว”ผู้ดูแลรู้ว่าท่านย่าถังจะต้องโกรธ เพราะอันที่จริงแล้วเขาก็โกรธเช่นกัน แต่เห็นแก่พวกเขาที่บอกว่าจะมาขอโทษ แถมท่าทางยังดูเป็นมิตร เขาคงไม่สามารถไล่พวกเขาไปได้ทันที

“พวกเขาได้เจอโจ๋วอันหนานแล้วหรือ ได้ถามเธอทุกอย่างเรียบร้อยแล้วใช่ไหมถึงเข้าใจว่ามองพวกเราผิดไป”ท่านปู่ถังชะงักงัน อารมณ์หัวเสียค่อยๆ บรรเทาลง “เอาล่ะ ไปบอกพวกเขาว่าไม่ต้องมาขอโทษ ฉันไม่อยากเห็นหน้าพวกเขา”

ท่านย่าถังนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้าที่คุณแม่โจว๋เข้ามาต่อว่าและตัดสินผิดให้เป็นถูกแล้ว แต่พวกเขายิ่งโวยวายก็ยิ่งบานปลาย เธอจึงไม่อยากพบพวกเขาและถึงขั้นไม่อยากรับคำขอโทษจากพวกเขา

“ครับ งั้นตอนนี้ผมจะกลับไปถามพวกเขา” เมื่อผู้ดูแลได้รับคำสั่งจากท่านย่าถังก็เดินกลับออกไปข้างนอกอีกโดยไม่ลังเล จากท่าทีของเขาเองก็แสดงให้เห็นชัดเจนว่าไม่อยากให้คนอย่างคุณพ่อโจว๋คุณแม่โจว๋กลับเข้ามาอีกเช่นกัน

สิ่งที่คุณพ่อโจว๋กับคุณแม่โจว๋ ทำเอาไว้น่าเกลียดเกินไป

แต่เมื่อผู้ดูแลอธิบายเหตุการณ์ให้ฟัง คุณพ่อโจว๋กับคุณแม่โจว๋กลับไม่ยอมกลับไป

“พวกเรามาขอโทษจากใจจริงๆ” คุณพ่อโจว๋อ้ำอึ้ง เขาไม่คิดว่าแม้แต่จะมาขอโทษยังคงไม่ได้รับอนุญาตเข้าไป

“ท่านย่าของพวกเราบอกว่าไม่ต้องขอโทษ พวกเราเป็นคนใจกว้างมีเมตตา ไม่คิดแค้นกับพวกคุณ”

“ผมรู้ว่าก่อนหน้านี้พวกเราทำผิด ผมทำให้ท่านปู่ถังกับท่านย่าถังโกรธ ผมเลยอยากจะมาขอโทษต่อหน้าท่านปู่ถังกับท่านย่าถังเอง ไม่อย่างนั้นผมคงไม่สบายใจ” คุณพ่อโจว๋ตระหนักดีว่าหากต้องการให้ตระกูลถังถอนฟ้อง ต้องทำให้ท่านปู่ถังตอบตกลงให้ได้ ดังนั้นเขาต้องพบท่านปู่ถังให้ได้

“บอกแล้วไงว่าไม่ต้องขอโทษ ท่านปู่กับท่านย่าไม่ได้คิดแค้นอะไรกับพวกคุณ พวกคุณกลับไปเถะ” ผู้ดูแลเริ่มรู้สึกลำบากใจ หากต้องการจะมาขอโทษด้วยใจจริงก็ไม่ควรจะมีท่าทีดื้อรั้นขนาดนี้

อารมณ์ของคุณแม่โจว๋เดือดปุดๆ เตรียมจะต่อว่าแต่คุณพ่อโจว๋รีบห้ามเอาไว้ก่อน จากนั้นจึงดึงเธอให้นั่งคุกเข่าไปด้วยกัน “ผู้ดูแล ช่วยไปบอกอีกสักครั้งเถอะนะ พวกเรามาขอโทษด้วยใจจริง ถ้าท่านปู่ถังกับท่านย่าถังไม่ให้อภัยพวกเรา พวกเราจะไม่ลุกขึ้นมา”

ผู้ดูแลตกใจที่เห็นทั้งสองทำแบบนี้ เขาไม่คิดว่าคุณพ่อโจว๋กับคุณแม่โจว๋จะนั่งคุกเข่าลง แม้ว่าการกระทำแบบนี้จะดูจริงใจดี แต่การคุกเข่าทำให้พ่อบ้านรู้สึกไม่สบายใจ

เพราะนี่เท่ากับเป็นการบังคับท่านปู่ถังให้ยอมพบพวกเขา

แม้ว่าคุณพ่อโจว๋กับคุณแม่โจว๋จะคุกเข่ารออยู่ด้านนอกก็ยังไม่เป็นปัญหาใหญ่อะไร ผู้ดูแลคิดทบทวนแล้วจึงกลับเข้าไปห้องโถงด้านในอีก “ท่านปู่ ท่านย่าครับ พวกเขาคุกเข่ารออยู่ด้านนอกไม่ยอมกลับครับ”

“ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ต้องขอโทษ ทำไมพวกเขายังไม่ยอมไปอีก เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เธอว่ายังไงนะ คุกเข่าอยู่ด้านนอก?” ท่านย่าถังตะลึง “เกิดขึ้นได้ยังไง”

“พวกเขาบอกว่าต้องการขอโทษต่อหน้าท่านปู่ท่านย่า ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะไม่สบายใจ ผมบอกไปแล้วว่าท่านปู่ ท่านย่าไม่ต้องการให้เขามาขอโทษ และไม่ได้คิดแค้นกับพวกเขา แต่พวกเขาก็ยังคุกเข่าลง” ผู้ดูแลหมดคำพูด พวกเขาเป็นคนอย่างไรกันแน่

“นี่พวกเขาคิดจะทำอะไร มีอะไรต้องขอโทษ ถ้าคิดจะมาขอโทษกันจริงๆ ก็น่าจะนึกถึงความรู้สึกของพวกเราบ้าง บอกว่าไม่อยากเจอยังจะรั้นอยู่ต่อ? พวกเขามาขอโทษจริงๆ หรือ หรือว่ามีเจตนาอย่างอื่น”

ท่านย่าถังตกใจ พวกนี้เป็นอะไรกันแน่ แต่จะว่าท่านย่าถังไม่ได้ที่คิดไปในแง่ร้าย เพราะพฤติกรรมของคุณแม่โจว๋เมื่อเช้าน่ารังเกียจเกินไป

“พวกเขาอยากคุกเข่าก็ปล่อยพวกเขาไป ไม่ต้องไปสนใจ” ท่านย่าถังรู้สึกขยะแขยง มีที่ไหนมาขอโทษแบบนี้