บทที่ 1371 คุณชายถังคุณแย่แน่（1）

“เรื่องนี้นายไม่ต้องยุ่ง นายแค่บอกสถานะของผู้ชายคนนั้นกับฉันมา พอถึงตอนนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันจะเป็นคนรับผิดชอบเพียงคนเดียวเอง ท่านปู่ถังมีพระคุณกับฉัน ฉันจะไม่ให้ผู้ชายคนนั้นทำลายคุณชายถังอย่างแน่นอน” เมื่อพูดประโยคนี้ดวงตาของเมิ่งหลินได้หรี่ลงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขาได้ตัดสินใจแล้ว

“นายอย่าใจร้อน ฉันคิดว่าเรื่องนี้นายอย่าข้าไปยุ่งด้วยจะดีกว่า” ในที่สุดเหยียนหยูก็ได้สติกลับคืนมา แม้ว่าก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่สนามบินเขาจะรู้สึกว่าคุณชายถังทำไม่ถูกที่ไปปะเหลาะเจ้าชายน้อยแบบนั้น แต่เรื่องนี้มันซับซ้อนมากเกินไป นอกจากนี้สถานะของเจ้าชายน้อยก็ค่อนข้างจะพิเศษ วิธีการของเมิ่งหลินเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

เหยียนหยูคิดว่าควรที่จะเชื่อมั่นใจคุณชายถังของตัวเอง ถึงแม้ที่สนามบินเขาจะเห็นคุณชายถังของตัวเองปะเหลาะเจ้าชายน้อยกับตา แต่เหยียนหยูยังคงคิดว่าเรื่องราวไม่น่าจะเป็นแบบนั้น

“นาย?” เมิ่งหลินมองเหยียนหยูด้วยความโกรธเคืองเล็กน้อย: “นายคิดว่านายกำลังปกป้องคุณชายถังอยู่ นายทำแบบนี้เป็นการทำร้ายคุณชายถัง ถ้าเรื่องนี้แดงออกมา พอถึงตอนนั้นคิดจะทำอะไรก็สายไปแล้ว”

เหยียนหยูชะงักไป ดวงตาทั้งสองข้างสั่นไหวเล็กน้อย เขารู้ว่าเมิ่งหลินพูดได้ถูกมาก จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนที่เรื่องจะแดงออกมาถึงจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด

“บอกมาเถอะ ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?” เมิ่งหลินเห็นเหยียนหยูลังเล สีหน้าก็อ่อนโยนลงเล็กน้อย

“ถ้านายอยากจะรู้เรื่องนี้ก็ไปถามคุณชายถังเองเถอะ” ถึงแม้เหยียนหยูจะรู้ดีว่าถ้าเรื่องนี้แดงออกมามันจะร้ายแรงแค่ไหน แต่เขาก็ไม่มีทางที่จะทำอะไรเองโดยพลการ ยิ่งไปกว่านั้นสถานะของเจ้าชายน้อยมันค่อนข้างจะพิเศษเกินไปจริง ๆ

“แม่งเอ๊ย ผู้ชายคนนั้นเป็นใครวะ?” เมิ่งหลินใจร้อนขึ้นมา ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้อยู่นอกโรงแรม เขาอยากจะอัดเหยียนหยูจริง ๆ

“ฉันรู้เพียงว่าไม่ว่าคุณชายถังจะทำอะไร ฉันล้วนต้องสนับสนุนเขาทั้งนั้น” สีหน้าของเหยียนหยูเองก็เคร่งขรึมลงมา เขาเป็นคนของคุณชายถัง ดังนั้นเขาจึงฟังแค่คำสั่งของคุณชายถังเท่านั้น

ถึงแม้คำสั่งของคุณชายถังจะเป็นสิ่งที่ผิด เขาก็ยังคงจะปฏิบัติตาม ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ยังไม่รู้ชัดเจนเลยว่าเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่

เมิ่งหลินชะงักงัน พลางถลึงตาใส่เขา แต่ในที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

“คุณชายถังทำอะไรมีขอบเขต ฉันคิดว่านายควรที่จะเชื่อมั่นในตัวคุณชายถัง” ตอนที่เหยียนหยูพูดประโยคนี้เสียงค่อนข้างเบา แท้จริงแล้วตัวเขาเองก็ไม่มั่นใจ เพราะยังไงเขาก็ได้เห็นคุณชายถังปะเหลาะเจ้าชายน้อยตอนที่อยู่สนามบินก่อน

“ถ้าเป็นเรื่องอื่นแน่นอนว่าฉันจะต้องเชื่อคุณชายถัง แต่เรื่องนี้มันไม่เหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้นผู้ชายคนนั้นใช่วิธีต่าง ๆ เพื่อยั่วอารมณ์คุณชายถัง กลัวแค่ว่าคุณชายถังจะ......” คำพูดของเมิ่งหลินหยุดชะงักไป ไม่ได้กล่าวจบ แต่ความหมายนั้นชัดเจน

“ฉันไม่คิดว่าเจ้า......ไม่คิดว่าเขายั่วยุคุณชายถัง” ก็อดที่จะแก้ตัวให้เจ้าชายน้อยไม่ได้ เขาเห็นคุณชายถังเป็นคนปะเหลาะเจ้าชายน้อยเองแท้ ๆ

“นายหมายความว่ายังไง? ไม่ใช่เขาที่ปะเหลาะคุณชายถัง เป็นคุณชายที่ปะเหลาะเขาหรือยังไง?

“ฉันเห็นกับตาว่าเขาใช้เล่ห์กลยั่วยุคุณชายถัง” เมื่อเมิ่งหลินนึกถึงเหตุการณ์เมื่อก่อนหน้านี้เขาก็โมโหขึ้นมา

เหยียนหยูอยากจะตอบกลับเขาไปจริง ๆ เพราะยังไงสิ่งที่เขาเห็นก็คือคุณชายถังของตัวเองเป็นคนปะเหลาะอยู่ตลอด แต่เจ้าชายน้อยกลับไม่สนใจเลยสักนิด เพียงแต่ว่าเมื่อเขาเห็นสีหน้าท่าทางโมโหของเมิ่งหลิน ท้ายที่สุดเขาก็ห้ามตัวเองเอาไว้ได้

เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าตลอดทางมานี้เจ้าชายน้อยได้ทำอะไรกันแน่ถึงทำให้เมิ่งหลินโกรธถึงขนาดนี้

“นายไม่บอกฉันว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใครงั้นฉันจะไปสืบเอง ฉันไม่เชื่อหรอกว่าฉันจะสืบหาเองไม่ได้” เมิ่งหลินรู้ว่าเหยียนหยูไม่มีทางที่จะบอก เมิ่งหลินเองก็ไม่ได้บังคับเขา

เหยียนหยูเบ้ปากเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร เขากล้าเชื่อว่าไม่ว่าเมิ่งหลินจะไปสืบยังไงก็ไม่มีทางสืบออกมาได้ เพราะขนาดตัวเขาเองที่ติดตามอยู่ข้างกายคุณชายถังอยู่ตลอดเวลายังไม่รู้เลย ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่คนอื่นจะรู้

อีกอย่างถ้าหากคุณชายถังทำแบบนั้นจริง ก็ไม่มีทางที่จะให้คนอื่นสืบได้ง่ายแบบนั้น

หลังจากที่เมิ่งหลินไปจากโรงแรม เขาได้ขมวดคิ้วอยู่ตลอดเวลา เขารู้ว่าถังหลินจะไม่ฟังเขาแน่ และเขาก็ว่าอะไรถังหลินไม่ได้

คนที่สามารถว่าอะไรถังหลินได้คงมีเพียงท่านถังเท่านั้น

เมิ่งหลินกลัวว่าจะทำให้ท่านถังโมโหจนป่วยขึ้นมา จึงไม่กล้าพูดเรื่องนี้ออกมาโดยตรง แต่หลังจากที่เขาครุ่นคิดดูแล้วก็ยังคงโทรศัพท์ออกไป เขาพูดออกมาตรง ๆ ไม่ได้ แต่เขาสามารถเตือนท่านถังทางอ้อมได้

ตอนนี้เขาหวังเพียงว่าท่านถังจะสามารถหยุดเรื่องคุณชายถังเขาไว้ได้ทันเวลา อย่าได้เป็นปัญหาในภายหลัง