บทที่ 1373 เข้าใจผิดใหญ่แล้ว（1）

หลินเป้ยนอนหลับสะลึมสะลืออยู่บนเตียง ถูกคนบีบแก้ม เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจเล็กน้อย เธอขมวดคิ้ว เม้มปากเล็กน้อย จากนั้นก็พลิกตัวไปอีกทาง

ถังหลินมองดูเธอ อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา เสียงเบามาก แต่เสียงหัวเราะค่อนข้างจะชัดเจน!!

อีกฝั่งของสาย ท่านถังได้ยินเสียงหัวเราะของเขา กลับเพียงแค่หายใจเข้าลึก ๆ ด้วยความตกใจ เขาเข้าใจหลานชายของตัวเองดีที่สุด หลานชายยิ่งโตยิ่งสุขุม ยิ่งโตยิ่งเก็บความรู้สึกไว้ในใจ ทุกข์สุขล้วนไม่แสดงออกแต่ไหนแต่ไรมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินหลานชายหัวเราะแบบนี้ บริสุทธิ์และมีความสุข และยังมีสั่นไหวที่เขาอยากจะมองข้ามแต่ก็มองข้ามไม่ได้

ท่านปู่ถังเม้มปากแน่น ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรไปชั่วขณะ

“คุณปู่ครับ แค่นี้ก่อนนะครับ ผมวางสายแล้วนะ” สายตาที่ถังหลินมองหลินเป้ยแฝงไปด้วยรอยยิ้ม เขาไม่ได้ยินเสียงของท่านปู่หลิน ก็เลยวางสายไป

เขาคิดว่าท่านปู่ถังเพียงแค่ต้องการถามเขาว่าถึงประเทศ R หรือยังเท่านั้นเอง น้อยมากที่เขาและท่านปู่ถังจะคุยเล่นกัน ปกติแล้วท่านปู่ถังก็ไม่ใช่คนที่จะชอบคุยเล่น ถังหลินวางสายไปแบบนี้ก็เป็นเรื่องปกติ

เพียงแต่ว่าท่านปู่ถังที่ถูกตัดสายไปในตอนนี้กลับตะลึงงันไปโดยสิ้นเชิง รีบวางสายแบบนี้ คิดจะทำอะไรกัน?

คิดจะไปทำอะไร?!

ดึกดื่นเที่ยงคืน ผู้ชาย......และผู้ชายอยู่ด้วยกันสองต่อสอง ในโรงแรม จะรีบไปทำอะไร?

ท่านถังที่สุขุมเยือกเย็นแต่ไหนแต่ไรในตอนนี้ใบหน้าถึงกับบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย เขาไม่เข้าไปยุ่งเรื่องความรู้สึกของเด็ก ๆ มาโดยตลอด ให้ความอิสระกับพวกเขาตลอดมา ให้พวกเขามีความรักอย่างอิสระ แต่อิสระที่เขาให้ไม่ได้มีให้หลานชายของตัวเองแต่งผู้ชายเข้าบ้านรวมอยู่ด้วย!!

นอกจากนี้ถ้าถังหลินคิดแบบนั้นจริง ๆ

คิดจะแต่งแต่ก็แต่งเข้าบ้านไม่ได้ ประเทศของพวกเขาผู้ชายสองคนแต่งงานกันไม่ได้!!

หรือว่าจะอยู่อย่างลับ ๆ ล่อ ๆ แบบนี้ไปตลอดชีวิตงั้นเหรอ?

“เป็นอะไรไป? เกิดอะไรขึ้นเหรอ? ถังหลินพูดอะไร?” ท่านย่าถังเห็นปฏิกิริยาของเขา หัวใจก็หนักอึ้ง ตระหนักได้ว่าเรื่องราวไม่ค่อยจะดีนัก

ท่านปู่ถังมองดูใบหน้าที่เป็นกังวลของท่านย่าถัง ทำใจไม่ได้ที่จะบอกเธอเล็กน้อย แต่เขารู้ว่าเรื่องแบบนี้ปิดเอาไว้ไม่มิด ยิ่งเขาไม่พูด ภรรยาก็จะยิ่งเป็นกังวล

เพราะเมื่อสักครู่เขาตกใจมากจนเกินไป ลืมที่จะปิดบังไปโดยสิ้นเชิง ภรรยาจะต้องมองออกแล้วแน่

“มีคนอยู่ในห้องของถังหลิน” ท่านปู่ถังอธิบายไปแบบนี้ คำพูดแต่ละคำในประโยคนั้น เขารู้สึกเหมือนกับว่าถูกบีบออกมาตามไรฟัน

ท่านปู่ถังบรรยายถึงเรื่องจริงที่เขาได้รับเมื่อสักครู่ ไม่ได้อธิบายอะไรมาก แต่เมื่อท่านย่าถังเห็นท่าทางของเขาก็เข้าใจขึ้นมาทันที เธอถามเสียงสั่น: “ผู้ชายเหรอ?”

ท่านปู่ถังไม่ได้ตอบ แต่สีหน้าท่าทางเคร่งขรึมขึ้นมากกว่าเดิม

ร่างของท่านย่าถังโอนเอนไปมา แทบจะล้มลงไป เธอพยุงตัวเอาไว้กับเก้าที่อยู่ข้างอย่างรวดเร็ว และยืนนิ่งได้อย่างหวุดหวิด

ถังหลินไปที่ประเทศR เรื่องทางนั้นเมิ่งหลินเป็นคนจัดการด้วยตัวเอง ไม่มีทางที่เมิ่งหลินจะจัดให้ถังหลินอยู่ร่วมห้องกับคนอื่น ยิ่งไปกว่านั้นจากนิสัยของถังหลินก็ไม่มีทางที่จะนอนห้องเดียวกันกับคนอื่น

ดังนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างคนคนนั้นกับถังหลินจะต้องไม่ธรรมดาแน่ ไม่ธรรมดามากด้วย

“อาจจะเข้าใจผิดไปหรือเปล่า บางทีอาจจะเป็นผู้หญิงก็ได้” ท่านย่าถังสูดลมหายใจเข้าอย่างแรง กอดความหวังสุดท้ายเอาไว้แน่น เพราะยังไงก็ได้ยินผ่านทางโทรศัพท์ จะต้องฟังไม่ค่อยชัดแน่ บางทีในห้องถังหลินของเธออาจจะเป็นผู้หญิงก็ได้ใช่ไหมล่ะ?

ถ้าเป็นผู้หญิงจะเป็นเรื่องที่น่ายินดีเป็นอย่างมาก ความแตกต่างระหว่างสองอย่างนั้นมันต่างกันมากเลยล่ะ!!

“ผมได้ยินแล้ว เป็นเสียงของผู้ชาย” เป็นธรรมดาที่ท่านปู่ถังจะเข้าใจความหมายของท่านย่าถัง เขาเองก็หวังว่าในห้องของถังหลินนั้นจะเป็นผู้หญิง แต่เมื่อสักครู่เขาได้ยินอย่างชัดเจนมาก นั่นมันเป็นเสียงของผู้ชาย

“หรือว่า คุณจะลองถามเมิ่งหลินดูอีกครั้ง เรื่องของถังหลินเมิ่งหลินเป็นคนจัดการ เมิ่งหลินไปรับถังหลินด้วยตัวเอง และเป็นคนไปส่งถังหลินที่โรงแรมเอง เมิ่งหลินจะต้องรู้ดีแน่” ท่านย่าถังยังคงไม่ตายใจ เธอไม่อยากจะยอมรับเรื่องแบบนั้นจริง ๆ

“ได้ ผมจะลองโทรหาถามเมิ่งหลินอีกครั้ง” ดวงตาของท่านปู่ถังเปล่งประกายขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขาเองก็คิดว่าควรจะถามให้ชัดเจน บางทีอาจจะเป็นเขาที่ฟังผิดไปจริง ๆ ก็ได้ บางทีในห้องของถังหลินนั้นอาจจะเป็นผู้หญิงจริง ๆ