บทที่ 1378 คุณชายถังสุดยอดไปเลย（2）

“ถังหลิน คุณบ้าไปแล้วหรือไง” หลินเป้ยโมโหจนตัวสั่นเล็กน้อย ดวงตาคู่นั้นจ้องเขาตาเขม็ง ผู้ชายคนนี้ไม่ใส่ใจสถานการณ์ของเธอ หรือว่าแม้แต่ตัวเขาเองเขาก็ไม่ใส่ใจหรือยังไง?!

คนที่มีฐานะอย่างเขา ถ้าหากถูกพบว่าเขาอุ้มผู้ชายคนหนึ่งเข้าโรงแรม งั้นผลลัพธ์ก็แทบไม่กล้าที่จะคิดเช่นกัน

“เมื่อวานตอนอยู่บนรถคุณหลับเหมือนหมูแน่ะ เรียกยังไงก็ไม่ตื่น ผมเองก็ไม่มีวิธีอื่น” ถังหลินมองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธของเธอ เละอธิบายด้วยความหวังดี น้ำเสียงฟังดูแล้วไร้เดียงสาเป็นพิเศษ

“อะไรที่เรียกว่าไม่มีวิธีอื่น คุณจะคิดหาวิธีปลุกฉันไม่ได้รึไง?” หลินเป้ยมองเขา โมโหจนแทบทนไม่ได้ เธอแค่นอนหลับไป ไม่ได้ตายสักหน่อย เป็นไปได้ยังไงที่จะปลุกไม่ตื่น

ยังมี ใครเป็นหมู เขาน่ะสิเป็นหมู

“ไม่มีวิธีจริง ๆ เมื่อวานคุณหลับลึกมาก เหมือนกับไม่ได้นอนมาหลายวัน ระยะนี้ทำอะไรถึงได้เหนื่อยขนาดนี้?” บนใบหน้าของถังหลินยังคงมีรอยยิ้ม น้ำเสียงยังคงสบายรื่นหูเหมือนเดิม ฟังไม่ออกถึงความผิดปกติใด ๆ

เพียงแต่ว่าเมื่อหลินได้ฟังคำพูดนี้ของเขากลับแอบตกใจ หลายวันมานี้เธอนอนไม่ค่อยหลับจริง ๆ นอนไม่หลับติดต่อกันมาหลายคืนแล้วทั้ง หมดนี้ล้วนเป็นเพราะการตั้งครรภ์ ดังนั้นจะบอกให้ถังหลินรู้ไม่ได้เป็นอันขาด

หลินเป้ยไม่มีอารมณ์จะไปต่อว่าเรื่องที่ถังหลินอุ้มเธอเข้ามาที่โรงแรมไปชั่วขณะ เธอออกแรงเพื่อผลักถังหลินออกไป และเตรียมที่จะลุกขึ้น

เพียงแต่ว่า ในตอนที่เธอกำลังจะลุกขึ้นก็ได้พบเห็นความผิดปกติ เสื้อผ้าบนร่างกายของเธอยังคงเป็น ชุดเดียวกันกับเมื่อคืน เพราะเธอเตรียมที่จะออกเดินทาง ต้องนั่งเครื่องบิน เลยใส่เสื้อผ้าสบาย ๆ จะใส่นอนก็ไม่มีปัญหาอะไร

นอกเหนือจากเสื้อคลุมแล้ว เสื้อผ้าตัวอื่นยังคงสวมอยู่บนร่างกายของเธอ แต่ผ้าก๊อซที่เธอพันเอาไว้หายไป ได้ถูกคนแกะออก

ไม่ต้องเดา หลินเป้ยก็รู้ว่าคนที่แก้ผ้าก๊อซของเธอออกเป็นคนอื่นไปไม่ได้ มีเพียงถังหลินเท่านั้น

หลินเป้ยนึกถึงภาพที่ถังหลินแกะผ้าก๊อซของเธอออก ก็แอบสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ถังหลินไม่ใช่สุภาพบุรุษอะไร เธอยังจำภาพที่ถังหลินแกะผ้าก๊อซของเธอออกตอนที่อยู่ในห้องน้ำเมื่อครั้งที่แล้วได้อย่างชัดเจน ตอนนั้นเธอมีสติดี ถังหลินยังจับเลย

ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อคืนเธอได้หลับไป เธอไม่เชื่อจริง ๆ ว่าถังหลินจะไม่ทำอะไร หรือไม่จับมั่วซั่วเหมือนสุภาพบุรุษ

หลินเป้ยมองดูเขา ประกายไฟในดวงตาของเธอลุกโชนขึ้นมา เธอแอบกับกัดฟันแน่น

“ผ้าก๊อซนั่นมันรัดแน่นเกินไป ไม่สบาย ผมช่วยคุณแกะออก” ถังหลินเผชิญหน้ากับไฟโมโหที่กำลังจะลุกขึ้นมาของเธอ เขาไม่ใส่ใจเลยสักนิด ตรงกันข้ามรอยยิ้มกลับดูสดใสขึ้นมามากกว่าเดิม

“แค่แกะออกเองงั้นเหรอ? คุณกล้าพูดไหมว่าคุณไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่น?” หลินเป้ยมองรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา โมโหจนกัดฟันกรอด ตอนนี้เธออยากจะกัดเขาให้ตายจริง ๆ

เธอไม่เชื่อคำพูดที่เขาบอกว่าแค่ช่วยเธอแกะออกเท่านั้นเองหรอก ถ้าเขาเพียงแค่ช่วยเธอแกะออกจริง ๆ เพียงแค่ต้องแกะตรงที่กลัดเอาไว้ที่ด้านนอกก็พอ มันก็จะหลวมไปเอง และจะไม่รู้สึกอึดอัดแบบนั้น แต่เขากลับแกะผ้าก๊อซออกจนหมด นอกจากนี้ผ้าก๊อซของเธอถูกเขาเอาไปไว้ไหนก็ยังไม่รู้ เธอหามันไม่เจอเลย

ถังหลินยังคงยิ้มอยู่เหมือนเดิม สายตาของเขามองไปที่จุดที่เธอใช้มือสองข้างปิดเอาไว้ ทั้งที่เธอใช้มือปิดไว้แต่ก็ยังปิดได้ไม่มิด เห็นว่าเธอตัวเล็กบอบบาง ตรงที่ควรจะอวบอิ่มก็อวบอิ่มไม่เบา อืม อวบอิ่มมากเลยล่ะ

“คุณรัดแน่นแบบนั้นทุกวัน แต่ก็ไม่ได้มีผลกระทบต่อการเจริญเติบโตของมันเลย ทำไมผมรู้สึกว่าไม่เจอกันมาสองเดือนมันโตขึ้นอีกแล้วล่ะ” ถังหลินวัดดูด้วยสายตารู้สึกว่ามันโตขึ้นอีก แน่นอนว่าไม่ใช่แค่วัดด้วยสายตา เพราะยังไงเมื่อวานในตอนที่เขาช่วยแกะผ้าก๊อซออกให้เธอ ก็ได้ใช้วิธีอื่นวัดดูแล้ว เหมือนกับว่ามันได้โตขึ้นมาจริง ๆ

ดูเหมือนว่าเธอจะอายุยี่สิบสี่ยี่สิบห้าแล้วสินะ ผ่านวัยเจริญเติบโตมาแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงโตขึ้นอีกล่ะ?

อีกอย่างนี่ก็ผ่านไปแค่สองเดือนเอง โตขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเลยนะ?

นี่มันเป็นเรื่องปกติหรือเปล่า?

หลินเป้ยตกใจ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เป็นหน้าแดงก่อน อาจเป็นเพราะโมโหหรือเป็นเพราะอาย จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นซีดขาว เนื่องจากตกใจ หรืออาจเพราะโมโห

เธอได้ลองค้นหาในอินเทอร์เน็ตมาก่อน หลังจากที่ตั้งครรภ์บางตำแหน่งจะเกิดการเปลี่ยนแปลง จะโตขึ้นมาจริง ๆ ตัวเธอเองไม่ได้สังเกตเห็น วันนี้ถังหลินได้พูดแบบนี้ เธออดไม่ได้ที่จะตกใจ

“คนต่ำทราม หน้าไม่อาย” หลินเป้ยด่าอย่างหนัก ๆ เธอโมโหเขาจริง ๆ และก็เพื่อปกผิดความรู้สึกผิดของตัวเองในตอนนี้ เธอรู้ดีว่าจะให้ถังหลินรู้เรื่องที่เธอท้องไม่ได้

“คุณรัดแบบนี้ทุกวันมันไม่ดีกับร่างกาย” ถังหลินไม่ได้โมโห ในทางกลับกันกลับรู้สึกว่าท่าทางของเธอน่ารักดี ในตอนที่เธอด่าคน เสียงจะเบามาก และช้าลง ไม่มีความเย็นชาแข็งกระด้างเหมือนในยามปกติ และน้ำเสียงก็ไม่แหบแห้งเหมือนในยามทั่ว ๆ ไป มีเสน่ห์ขึ้นมา นุ่มนวลขึ้นมาหลายเท่า

“ไม่ใช่เรื่องของคุณ” หลินเป้ยอดไม่ได้ที่จะหน้าแดงขึ้นมา ภายในใจนั้นหงุดหงิดเป็นอย่างมาก ดวงตาคู่นั้นจ้องเขาตาเขม็ง

เธอเองก็รู้ว่าแบบนั้นไม่ดีต่อร่างกายของเธอ แต่เธอไม่มีวิธีอื่น ถ้าของเธอนั้นเล็กหน่อยก็ยังดี แต่นี่มันกลับใหญ่มาก ดังนั้นเธอจึงต้องพันมันอย่างยากลำบากในทุก ๆ วัน และรู้สึกอึดอัดมาก

หลินเป้ยไม่อยากจะพูดมากกับเขาอีก เธอรู้ว่าเธอพูดสู้เขาไม่ได้ เพราะผู้ชายคนนี้ไร้ยางอายมาก หน้าด้านสุด ๆ

เธอออกแรงผลัก ต้องการลุกขึ้นมา