บทที่ 1379 คุณชายถังร้ายกาจจริง ๆ （1）

คุณชายถังคิดว่าตัวเองนับว่าได้เดินมาทีละขั้นตอนแล้ว คุณชายถังไม่รู้สึกสักนิดเลยว่าความก้าวหน้าของเขามันเร็วเกินไป คุณชายถังรู้สึกว่ามันช้า ช้ามากจริง ๆ!!

หลินเป้ยรู้สึกว่าตัวเองแทบจะบ้า เธอนึกว่าตอนที่อยู่ที่ประเทศ Z เธอได้เห็นความไร้ยังอาย ความหน้าด้านของถังหลินแล้ว แต่ตอนนี้เธอถึงพบว่าตัวเองนั้นไร้เดียงสาเกินไป ถังหลินในตอนที่อยู่ที่ประเทศ Z เมื่อเทียบกับตอนนี้ดีกว่าอีกมาก

ถังหลินในตอนนี้ถึงเรียกว่าหน้าไม่อายจริง ๆ

ลูกผู้ชายอกสามศอกทำไมถึงหน้าไม่อายได้ถึงขนาดนี้?!

“ผมอยากจูบ ตอนนี้จูบได้ไหม?” ถังหลินไม่รู้เลยสักนิดว่าในใจของหลินเป้ยตอนนี้ได้ด่าเขาจนไม่รู้จะด่ายังไงแล้ว แน่นอนว่าต่อให้คุณชายถังรู้เขาก็ไม่ใส่ใจ

ตีคือห่วง ด่าคือรัก มีอะไรไม่ถูกเหรอ?

หลินเป้ยตะลึงงันอีกครั้ง เธอนึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าในเวลานี้ทั้งหลินจะถามคำถามแบบนี้ออกมาได้อีก แถมท่าทางของถังหลินยังดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสา ดูไม่สะทกสะท้านแบบนั้น!!

“ไม่ได้” หลินเป้ยกัดฟันตอบ ครั้งนี้ เธอไม่ได้ผ่อนคลาย มือทั้งสองข้างออกแรงผลักหน้าของเขาเอาไว้

หลินเป้ยไม่ได้สังเกตเห็นว่าในเวลานี้มือข้างหนึ่งของเธอกำลังออกแรงปิดอยู่บนปากของถังหลิน มุมปากของถังหลินยกขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็กัดลงไปบนฝ่ามือของเธอเบา ๆ

หลินเป้ยราวกับถูกน้ำร้อนลวก เธอดึงมือกลับมาโดยสัญชาตญาณ ถังหลินโถมตัวเข้ามาด้านหน้าอีกครั้ง และจูบลงไปบนริมฝีปากของเธอ

“แต่ผมอยาก ผมอยากจูบคุณ ทำยังไงดีล่ะ?” ริมฝีปากของถังหลินกดทับอยู่บนริมฝีปากของเธอเบา ๆ เสียงพึมพำดังเลยออกมา ฟังแล้วให้ความรู้สึกอ่อนโยนบางอย่างที่ทำให้หัวใจคนมึนเมา

มือของหลินเป้ยที่ผลักเขาเอาไว้ยิ่งรู้สึกไร้เรี่ยวแรงขึ้นมากว่าเดิม นอกจากนี้ถังหลินก็ไม่ได้ถลำลึกไปกว่านั้น เพียงแค่สัมผัสเบา ๆ ไม่กี่ครั้ง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

“ให้จูบไหม?” ถังหลินเงยหน้าขึ้น ในแววตาแฝงไปด้วยรอยยิ้ม และถามคำถามเมื่อสักครู่กับเธออีกครั้ง

“ไม่......” ปฏิกิริยาแรกของหลินเป้ยยังคงคิดที่จะปฏิเสธเหมือนเดิม แต่เมื่อเธอนึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อสักครู่เธอปฏิเสธไปแล้วสองครั้ง แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร มันห้ามถังหลินเอาไว้ไม่ได้เลยสักนิด

ถังหลินยังคงจูบเหมือนเดิมไม่ใช่หรือไง ดังนั้นคำตอบของเธอมีประโยชน์อะไรเหรอ?

เห็นได้ชัดว่าถังหลินกำลังแกล้งเธออยู่!

หลินเป้ยโมโหแทบตาย เธอตัดสินใจ ถ้าหากเขายังพูดอะไรเหลวไหลกับเธอ ยังทำเรื่องแบบนั้นกับเธออีก เธอก็จะ เธอก็จะ......

หลินเป้ยยังคิดไม่ออกว่าจะทำยังไง ในตอนนี้เองจู่ ๆ โทรศัพท์ของถังหลินก็ได้ดังขึ้น

ถังหลินมองดูโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างเตียง สายโทรเข้าจากเมิ่งหลินปรากฏอยู่บนหน้าจอ

ถังหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย ภายในใจรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก แต่ก็ยังคงยื่นมือออกไปหยิบโทรศัพท์มา แล้วกดรับ

ถังหลินไม่ได้ลุกขึ้น เขารับโทรศัพท์ทั้ง ๆ ที่ครึ่งทับหลินเป้ยอยู่อย่างนั้น

“คุณชายถัง คุณ คุณตื่นหรือยังครับ?” ในตอนนี้ เมิ่งหลินที่อยู่ด้านนอกของโรงแรมรู้สึกทรมานมาก นี่มันเก้าโมงกว่าแล้ว คุณชายถังยังไม่ตื่นอีก

เมิ่งหลินนึกถึงเรื่องที่ในห้องของคุณชายถังยังมีผู้ชายอีกคนอยู่ ผู้ชายที่คุณชายถังอุ้มเข้าไปด้วยตัวเองเมื่อคืน เมิ่งหลินก็รู้สึกหัวใจสั่นไหว

ต่างบอกว่าความงดงามทำให้คนลุ่มหลง มันไม่ผิดเลยจริง ๆ คุณชายถังที่ปกติแล้วสุขุมเยือกเย็น เฉลียวฉลาดแบบนั้นยังทำให้เรื่องงานเสียเวลาเพราะความสวยงาม

“อืม” ถังหลินตอบรับหนึ่งครั้ง ฟังไม่ออกว่าน้ำเสียงเป็นยังไง แต่ว่า พอจะฟังออกได้ถึงความไม่พอใจ

มือที่จับโทรศัพท์ของเมิ่งหลินสั่นอย่างเห็นได้ชัด นี่คุณชายถังโกรธแล้วเหรอ?

เขารบกวนเรื่องดี ๆ ของคุณชายถัง?

แต่ว่านี่มันก็เก้าโมงแล้ว ก็ควรที่จะลุกขึ้นมาจัดการเรื่องงานแล้ว เรื่องขององค์กรโกสต์ซิตี้กระชั้นชิดเจียนตัว ยังรอให้คุณชายถังมาจัดการอยู่

“คุณชายถังครับ เรื่ององค์กรโกสต์ซิตี้ ทุกคนต่างรอคุณมาจัดการ” เมิ่งหลินคุณชายถังไม่พอใจมากที่ถูกรบกวน แต่เขาก็ยังคงกัดฟันพูดให้จบ

ในตอนนี้ถังหลินนอนทับอยู่บนตัวของหลินเป้ย อยู่ในระยะที่ใกล้มาก ดังนั้นหลินเป้ยจึงได้ยินเสียงจากทางอีกด้านของสาย