บทที่ 1380 คุณชายถังร้ายกาจจริง ๆ （2）

“แต่ผมอยากจะใช้เวลาอยู่กับคุณนี่นา” ถังหลินมองเธอ มุมปากอดไม่ได้ที่จะยกขึ้น ท่าทางโกรธเล็กน้อยของเธอช่างดูมีชีวิตชีวา ดูน่าสนใจเป็นพิเศษ

ทำให้เขาชอบมากเป็นพิเศษ!!

คำพูดนี้ของถังเป็นคำพูดจากใจจริงอย่างแน่นอน เธอเป็นภรรยาของเขา แน่นอนว่าเวลาของเขาจะต้องใช้กับเธอ

แต่เห็นได้ชัดว่าหลินเป้ยได้เข้าใจความหมายของเขาผิดไป สีหน้าของเธอเคร่งขรึมลงอย่างเห็นได้ชัด ความโกรธในแววตาจับตัวแน่นขึ้นมาหลายเท่า: “ฉันไม่มีทางช่วยคุณ”

ไม่รู้ว่าทำไม ตอนนี้ในใจของเธอรู้สึกเสียใจเล็กน้อย ถังหลินกำลังหลอกใช้เธออยู่?!

เขาต้องการหลอกใช้เธอถึงได้อุ้มเธอเข้ามาในห้องของเขา?

แล้วที่เขาจูบเธอเมื่อสักครู่ล่ะ? ก็เพื่อต้องการหลอกใช้เธอเหมือนกันงั้นเหรอ?!

เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้นี้ ภายในหัวใจของหลินเป้ยรู้สึกเศร้าขึ้นมา ขณะเดียวกันนั้นก็มีความรู้สึกอัปยศรวมอยู่ด้วยเล็กน้อย ถังหลินทำแบบนี้ได้ยังไง

“ใจร้ายจริง ๆ จากความสัมพันธ์ของพวกเรา คุณใจร้ายแบบนี้ได้ยังไง?” ถังหลินอารมณ์ของเธอมีการเปลี่ยนแปลง แต่ถังหลินก็ไม่ได้รีบร้อนอธิบาย เพราะถังหลินรู้ดีว่า ในเวลานี้อธิบายไปก็ไม่มีประโยชน์ เพียงแต่จะทำให้เธอคิดมากกว่าเดิม

ดังนั้นถังหลินจึงจงใจพันแข้งพันขาคล้อยตามคำพูดของเธอ!!

“ความสัมพันธ์อะไรของพวกเรา? พวกเรามีความสัมพันธ์อะไร? ทำไมฉันต้องช่วยคุณด้วย?” หลินเป้ยโมโหขึ้นมาทันที ราวกับแมวที่ถูกเผาหาง ระเบิดออกมาในชั่วพริบตา

เธอออกแรงอย่างหนัก ผลักถังหลินออก เมื่อผลักไม่ออก เธอก็ใช้เท้าถีบ: “คุณหลบไป หลบไป”

ถังหลินทำแบบนี้ได้ยังไง? ทำแบบนี้ได้ยังไง?

เขาต้องการหลอกใช้เธอ? แถมเขายังดูสบายใจแบบนี้ ตอนนี้ถูกเธอพบเข้า เขาไม่เพียงไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด ในทางกลับกันยังได้คืบจะเอาศอก

เขาทำแบบนี้ได้ยังไง?

หัวใจของหลินเป้ยรู้สึกเหมือนกำลังมีอะไรทิ่มแทงอยู่ เจ็บมาก ทรมานมาก ก่อนหน้านี้เธอด่าถังหลินว่าเลวทรามต่ำช้าอยู่ภายในใจไม่เพียงแค่หนึ่งครั้ง แต่ครั้งนี้เรื่องราวแย่แบบนี้ ไม่รู้ว่าทำไม ภายในใจของเธอกลับไม่ได้ด่าเขาแบบนั้นอีก

เธอถึงขั้นคิดอยู่ในใจว่า ถังหลินไม่ได้เป็นแบบนั้น ถังหลินไม่มีทางทำแบบนั้นแน่นอน!!

หลินเป้ยคิดว่าตัวเองอาจจะบ้าไปแล้วจริง ๆ

“ทำไมถึงโกรธแล้วล่ะ? ทำไมถึงใจร้ายแบบนี้” ถังหลินเพียงแค่ขยับขาเล็กน้อย ก็กดทับการเคลื่อนไหวของเธอเอาไว้ได้แล้ว มือของเขาบีบแก้มของเธอเบา ๆ และก็กล่าวเสียงเบาด้วยรอยยิ้ม: “ช่วยผมเถอะนะ? ผมเพิ่งคุณได้คนเดียวแล้ว”

ในตอนที่ถังหลินพูดประโยคนี้ ท่าทางดูเป็นธรรมชาติ ดูไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

เมื่อเห็นเขามีท่าทางแบบนี้ ดวงตาของหลินเป้ยยิ่งเบิกโตขึ้นกว่าเดิม บนใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ และเมื่อได้ฟังน้ำเสียงที่เป็นธรรมชาติของเขา เธอยิ่งโมโหขึ้นมาอีก: “ถังหลิน คุณมียางอายบ้างหรือเปล่า?”

ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงไร้ยังอายได้ถึงขนาดนี้

เขาทำได้ยังไง?

เขาคิดจากเกาะเธอไม่ปล่อยงั้นเหรอ? คิดจะเกาะติดเธอ ให้เธอช่วยเขางั้นเหรอ?

ไม่ เธอจะไม่ช่วยเขาแน่นอน ไม่มีทางอย่างแน่นอน!!

ถังหลินมองดูเธอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย: “ไร้ยางอาย......”

คำพูดของถังหลินหยุดชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ขยับเข้าใกล้เธอ ครั้งนี้เขาไม่ได้จูบลงไปตรง ๆ แต่เขาได้ขยับเข้าใกล้ไปที่ข้างหูของเธอ และเอ่ยเบา ๆ อย่างช้า ๆ : “แค่ต้องการคุณ”

ร่างของหลินเป้ยสะท้านเล็กน้อย เธอตะลึงงันไปชั่วขณะ คำพูดของถังหลินลอยเข้ามาจากข้างหูของเธอ ใกล้ชิดแบบนั้น ใกล้จนเธอสามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขา แต่เธอกลับรู้สึกเหม่อลอย มีความรู้สึกเหมือนกับว่าไม่รู้ตัวเองอยู่ที่ไหน

เธอรู้สึกว่าเสียงนั้นเป็นเสียงที่อยู่ไกลมาก คำพูดแบบนั้นเป็นคำพูดที่อยู่ห่างไกลออกไป ไม่ควรที่จะเป็นของเธอ ใช่ ไม่มีทางที่จะเป็นของเธอ

นับตั้งแต่ที่เธอปลอมตัวเป็นผู้ชายเข้าสู่ราชวงศ์ เธอก็รู้แล้วว่าคำพูดแบบนั้น น้ำเสียงแบบนั้น ล้วนไม่มีทางที่จะเป็นของเธอ

แต่ว่าเพราะอะไรกัน ทำไมหัวใจของเธอถึงได้เต้นเร็วแบบนี้ เหมือนกับควบคุมไม่ได้ เหมือนกับจะเต้นออกมาจากร่างของเธอ หัวใจดวงนั้นเหมือนกับจะเต้นออกมาให้เธอมองเห็นอะไรบางอย่าง

เธอคลับคล้ายคลับคลารู้สึกเหมือนกับว่าหัวใจเจ็บปวดเล็กน้อย แต่ก็เหมือนกลับไม่เจ็บปวด เป็นความรู้สึกแปลก ๆ

ริมฝีปากของถังหลินเลื่อนออกจากข้างหูของเธออย่างช้า ๆ เลื่อนไปทางริมฝีปากของเธอ ครั้งนี้เธอไม่ได้ผลักเขาออก ไม่แม้กระทั่งปฏิเสธ และยิ่งไม่ขัดขืนเลยสักนิด ในเวลานี้หลินเป้ยกำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง

มุมปากของถังหลินตกลงไปบนริมฝีปากของเธอ ภายใต้ความเชื่องช้าแฝงไปด้วยความอ่อนโยน ความทะนุถนอม และความรักของเขา แต่ครั้งนี้ไม่ได้เป็นการสัมผัสเพียงแค่ไม่กี่ครั้งแล้วออกห่างเหมือนก่อนหน้านี้ ครั้งนี้ เขาถือโอกาสตอนที่เธอกำลังเหม่อลอยหลอกล่อให้ริมฝีปากของเธอเปิดออกเล็กน้อย แล้วค่อยถลำลึกเข้าไป