บทที่ 1381 อย่าคิดปิดบังผม (1)

สำหรับเขา ไม่ว่าจะเป็นอิริยาบถ ความทุกข์ และความสุขของเธอ ล้วนเป็นทั้งสุราเลิศรสและเป็นยาพิษภายในตัวด้วย！！

หลินเป้ยถลึงตาใส่เขา คนนี้เป็นบ้าอะไรเนี่ย ตัวเขาหน้าไม่อายก็แล้ว ยังกล้ามาใส่ร้ายเธออีก

เธอไปยั่วเขาตอนไหน？เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะยั่วยวนเขา？！

เธอไม่ได้ทำอะไรเลย แทบอยากพลิกแผ่นดินหนีด้วยซ้ำ

“อย่ามองผมแบบนี้ จริงนะ ไม่งั้นผมจะ……”เสียงถังหลินมีความแหบแห้งหลายส่วน เธอไม่รู้ตัวเลยว่าท่าทางของเธอขณะนี้เย้ายวนใจแค่ไหน！！

“คุณหลีกไป หน้าไม่อาย”หลินเป้ยโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ใบหน้าจึงแดงก่ำถึงขีดสุด เธออดใจยกเท้าถีบเขาไม่ได้

ถังหลินกลับไม่ถือสา ทางกลับกัน เขาทำหน้าระรื่นพร้อมกับหัวเราะเสียงเบาออกมา ไม่สนใจเธอที่กำลังถีบเขาไปเรื่อย เขาคร่อมใส่เธอกว่าครึ่งตัว

เขามองใบหน้าและริมฝีปากของเธอในระยะใกล้ๆ มันทำให้เขาลอบถอนใจหนึ่งเฮือก

เขารู้สึกว่าต้องควบคุมความปรารถนาที่ลุกโชนขึ้นเรื่อย ๆ ไว้ จะให้ตบะแตกไม่ได้

นิ้วมือของเขาสัมผัสใบหน้าของเธอ เริ่มจากคิ้ว ดวงตา แล้วค่อยๆย้ายลงมาหยุดตรงริมฝีปากของเธอ “ไม่ต้องเครียด ผมไม่ฝืนใจคุณหรอก”ถึงแม้เขาอยากสักเต็มประดา ทว่าก็ขืนใจเธอไม่ได้ ดังนั้นเขาไม่ได้จุมพิตเธออีก เพราะกลัวตัวเองจะระงับความใคร่ไว้ไม่อยู่หมัด

หลินเป้ยชะงัก เธอเชื่อคำพูดนี้ของถังหลิน ถึงแม้เธอด่าถังหลินในใจว่าต่ำทราม ไร้ยางอายไม่ต่ำกว่าหนึ่งครั้ง ทว่าเธอรู้ดี ถังหลินไม่ข่มขืนผู้หญิงแน่

ตอนอยู่ในประเทศZ เดิมทีเขาก็ยืนกรานหัวชนฝาว่าจะสู่ขอเธอ ถึงแม้ท่าทีจะหนักแน่นมาก ทว่าเขาก็ไม่เคยบีบบังคับเธอสักเรื่อง และสุดท้ายเขาก็ยอมปล่อยเธอไป

ดังนั้นขอเพียงเธอไม่ตอบตกลง ถังหลินก็จะไม่ทำอะไรเกินเลยเด็ดขาด

เธอนึกถึงตอนที่เขาจูบเธอเมื่อกี้ เธอถึงกับลืมต่อต้าน ยิ่งไปกว่านั้นเธอยัง……

หลินเป้ยนึกถึงจุดนี้ หน้าก็ยิ่งแดงระเรื่อมากขึ้น ไม่รู้ว่ากำลังบันดาลโทสะหรือเอียงอายกันแน่ ตอนนี้ถังหลินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เธอรู้สึกไม่กล้ามองเขากะทันหัน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะละอายแก่ใจหรือว่าเพราะอะไรกันแน่ เธอตัดสินใจหลับตาหนีดีกว่า

เธอแต่งตัวเป็นผู้ชายกลับไปยังพระราชวังตั้งแต่เด็ก เธอในร่างหญิงสาวแต่งตัวเป็นผู้ชาย จึงไม่กล้านึกถึงเรื่องความรักเลย ดังนั้น ความรักของเธอจึงว่างเปล่าเสมอมา เธอถึงขั้นไม่อาจยอมรับเรื่องนี้ได้เลย

ดังนั้น ตอนนี้เธอเผชิญหน้ากับถังหลินพลันรู้สึกต้านทานไม่อยู่

อีกอย่างเธอไม่เคยมีแฟนมาก่อน ไม่รู้ว่าสถานการณ์แบบนี้ควรทำเช่นไรดี หรือไม่ควรทำเช่นไร

อันที่จริงที่เธอหลับตาเพราะหนีเหตุการณ์ตรงหน้า เธอไม่ได้คิดอะไรอย่างอื่นเลย และไม่ได้คิดมากด้วย！！

ถังหลินกลัวเธอตกใจเลยอธิบายให้เธอฟัง อยากให้เธอเบาใจ เดิมทีถังหลินคิดว่าเมื่อเธอได้ยินแล้วจะสบายใจขึ้นจนรู้สึกร่าเริง

ทว่าถังหลินนึกไม่ถึงว่าเธอจะตอบสนองเช่นนี้

เวลานี้ท่าทางของเธอคล้ายความเขินอายที่เจือความอ่อนช้อยน่ารักไว้ในทีด้วย หลับตาแล้วหากแต่ขนตายังคงกะพริบน้อยๆ มันช่างเหมือนดอกตูมที่ตั้งหน้าตั้งตาให้คนมาเด็ดด้วยความตื่นเต้น

ถังหลินลอบถอนหายใจ ลูกคอลื่นไหล ดวงตาดำเงางามที่เดิมทีน่ากลัวเหลือแสน ถังหลินเป็นคนฉลาด ถึงจะไม่เคยมีแฟนมาก่อนก็ตาม ทว่าตอนนี้ถังหลินรู้ว่าผู้หญิงไม่ได้ต่อต้านหรือปฏิเสธ ท่าทางนี้ราวกับเหมือนรอคอยอีกด้วย

ถังหลินอดยิ้มไม่ได้ เขาเก็บนิ้วมือบนริมฝีปากเธอกลับมา จากนั้นก็โน้มตัวเข้าไป ก่อนจะนำริมฝีปากของเขาที่ยกโค้งขึ้นเล็กน้อยประทับกับริมฝีปากเธออย่างสวยงาม

ร่างกายหลินเป้ยแข็งทื่อ พลางเบิกตากว้าง ตอนแรกเห็นใบหน้าถังหลินระยะใกล้ หัวใจเธอจึงรู้สึกว้าวุ่น เธอเลยหลับตาด้วยจิตใต้สำนึก จากนั้นก็รู้สึกทะแม่งๆ จึงรีบลืมตาขึ้น ทว่าก็ยังคงรู้สึกไม่ถูกอยู่ดี ……

หลินเป้ยรู้สึกว่าตัวเองจะบ้าอยู่แล้ว หลินเป้ยถูกนัวเนียเช่นนี้จึงลืมทำเรื่องอย่าง อาทิเรื่องปฏิเสธ หรือการผลักถังหลินออก

！！