บทที่ 1387 ผู้ชายของคุณ (1)

สมองของหลินเป้ยโผล่เรื่องที่ตัวเองตั้งท้องขึ้นมา มีชั่ววินาทีหนึ่งบังเกิดความคิดนี้ขึ้น หากถังหลินรู้ว่าเธอท้อง เขาจะ？！！！

เพียงแต่ความคิดนี้แค่แวบผ่านสมองของเธอ ร่างกายเธอก็แข็งค้าง เธอกำลังจะทำอะไร？เธอคิดอะไรอยู่？

ด้วยฐานะและสถานการณ์ความเป็นอยู่ของเธอ ดังนั้นจึงกลัวคนจะรู้เรื่องเธอท้อง โดยเฉพาะกับถังหลินแล้วยิ่งต้องปิดบัง เธอจะบอกเขาได้อย่างไร？

เมื่อครู่เธอคิดอยากพูดเพราะต้องการขัดขวางไม่ให้ถังหลินไปหาคารู เธอบ้าไปแล้วใช่ไหม！！

หลินเป้ยลอบถอนหายใจหนึ่งเฮือก ใช้แรงกล้ำกลืนถ้อยคำที่เกือบโพล่งออกมา เธอจึงเม้มปากแน่

“ทำไมเหรอ？”ถังหลินเห็นเธอจะพูด แต่ไม่พูด ทั้งยังทำหน้าสับสนวุ่นวายเช่นนี้ “มีอะไรจะบอกผมเหรอ？”

ถังหลินเป็นคนฉลาด ทายออกทันที

หลินเป้ยตกใจ เธอรู้ว่าถังหลินเป็นคนฉลาดตั้งนานแล้ว เมื่อกี้เธอวู่วามเกินไป บ้าไปแล้วจริงๆ

ถึงแม้ถังหลินจะดูออก ทว่าหลินเป้ยก็บอกไม่ได้ จึงเม้มปากส่ายหัว

เธอไม่พูด ถังหลินก็ฝืนบังคับไม่ได้ ซึ่งเวลาเดียวกัน มือถือถังหลินก็ดังขึ้น

เป็นสายเรียกเข้าจากเมิ่งหลิน ถังหลินหรี่ตาขึ้นพร้อมกับรับสาย

“คุณชายถังครับ ผมนัดกับคารูเรียบร้อยแล้วครับ คารูรับปากแล้ว แต่เขาจะเป็นคนเลือกสถานที่เองครับ ซึ่งเป็นถิ่นของพวกเขาครับ”เสียงของเมิ่งหลินที่พูดผ่านโทรศัพท์ แต่ก็ยังคงได้ยินความหนักอึ้งเช่นเดิม“คารูเป็นคนอำมหิตมากๆเลยนะครับ ฆ่าคนไม่กะพริบตา ตอนนี้ยังเลือกถิ่นของเขาอีก คุณชายถังครับ ความคิดของเขาชัดเจนมากแล้วครับ คุณไปไม่ได้นะครับ”

เมิ่งหลินรู้ว่าหากถังหลินไปแล้วจะอันตรายเพียงใด

“ทำตามที่เขาบอก ไปเจอหน้ากัน！”ถังหลินยกมุมปากที่มีรอยยิ้มเย็นหลายส่วนขึ้น เขานึกถึงจุดนี้แล้ว ดังนั้น ไม่มีทางเปลี่ยนใจเพราะเรื่องพวกนี้เด็ดขาด

ถังหลินไม่อยากให้เกิดสงครามที่ไม่มีวันเลิกรา คารูชอบการสู้รบ ถังหลินก็พอจะรู้อยู่ หากไม่ไกล่เกลี่ยที่ต้นเหตุ เกรงว่าคงจะมีแต่สงครามรออยู่ด้านหน้า

หลินเป้ยที่ยืนอยู่ใกล้ๆเขาได้ยินคำพูดของเมิ่งหลินเกือบทั้งหมด เธอรู้ว่าสถานการณ์เช่นนั้นไม่เป็นผลดีต่อถังหลินเลย ไม่เป็นผลดีโครตๆเลย

ทว่าเธอคิดไม่ถึงว่าสถานการณ์เช่นนี้ถังหลินยังคิดจะเจอหน้าอีก

หลินเป้ยตกใจจนต้องสูดลมหายใจเข้า ทว่าตอนนี้ถังหลินกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ หลินเป้ยจึงพูดแทรกไม่ได้

“คุณชายถังครับ อันตรายเกินไปครับ ไปเสี่ยงไม่ได้นะครับ คารูฆ่าคนไม่กะพริบตาจริงๆนะครับ เขากล้าฆ่าคนไปเรื่อยเพราะมีอำนาจองค์กรโกสต์ซตี้ค้ำจุนเขาอยู่นะครับ”เมิ่งหลินตกใจจนเหงื่อชุ่มตัว เขาคาดไม่ถึงว่าสถานการณ์ไม่เอื้ออำนวยขนาดนี้แล้ว คุณชายถังยังคิดจะไปอีก

คุณชายถังไปก็เหมือนกับรนหาที่ตาย เมิ่งหลินอดกลั้น ไม่พูดประโยคท้ายนี้ออกมา

“วางใจเถอะ ผมมีวิธี” ถังหลินหรี่ตาขึ้น ทว่าสุ้มเสียงเป็นปกติ เขารู้ว่าอันตราย ทว่าจำเป็นต้องพบหน้าคารูอย่างเลี่ยงไม่ได้

ที่เขาอยากเจอหน้าคารูไม่ใช่เพียงต้องการสะสางเรื่องนี้เท่านั้น ยิ่งเป็นเพราะต้องการคลายความสงสัยในใจ เขาอยากรู้ว่าเป็นเจตนาของหัวหน้าองค์โกสต์ซิตี้ที่ลงมือกับพวกเขาหรือเปล่า

เกิดเรื่องที่เมืองAแท้ๆ หัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้อยู่ในเมืองAแท้ๆ เรียกได้ว่าฐานหลักของเขากับซือเฉินอยู่ในเมือง A ทว่าทำไมหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้ที่อยู่ในเมืองAไม่มีการเคลื่อนไหว ทำไมเมืองAยังสงบสุขอยู่？

ถังหลินคิดเรื่องนี้ไม่ตกจริงๆ แน่นอน การทำความเข้าใจความคิดอ่านของหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้นั้นสำคัญมากและเป็นกุญแจสำคัญอย่างยิ่งยวด