บทที่ 1406 เป็นไปตามที่ต้องการ (2)

ทางปลายสายเอ่ยพูดออกมาอย่างละเอียดและชัดเจน : “ตอนนั้นดูเหมือนกับว่าคุณปู่เย่และคุณย่าเย่กำลังรออะไรอยู่......”

“ตรงกลางที่คุณปู่เย่กับคุณย่าเย่ออกมาจากห้องของเย่โป๋เหวิน เย่โป๋เหวินจะต้องยังไม่เกิดเรื่องขึ้นอย่างแน่นอน เนื่องจากว่าหลังจากนั้นเย่โป๋เหวินก็ตะโกนเรียกพวกเขาให้เข้าไป ครั้งที่สองที่พวกเขาเข้าไปในห้องนั้นอยู่เป็นเวลานานมาก แล้วก็เดินออกมา”

“หลังจากที่คุณปู่เย่กับคุณย่าเย่ออกมาแล้ว พยาบาลก็เข้าไปแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนั้นบอกว่าเย่โป๋เหวินกำลังหลับอยู่ ตอนทานอาหารเย็น ไปตะโกนเรียกเย่โป๋เหวินเขากลับไม่ตื่น ตอนนั้นถึงได้พบว่าเย่โป๋เหวินเสียชีวิตไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วครับ”

“สาเหตุ” เวลานี้ใบหน้าของเย่ซือเฉินนั้นมืดมนเป็นอย่างมาก ดูน่ากลัว สองคำนี้ฟังแล้วดูเหมือนกับเค้นออกมาจากช่องฟันอย่างไรอย่างนั้น

เขาเอ่ยถามง่ายๆ แต่คนที่อยู่ทางปลายสายกลับเข้าใจความหมายของเขาในทันที : “ใช้ยานอนหลับเกินขนาดครับ”

คนๆนั้นชะงักไป แล้วเอ่ยเสริมขึ้นอีกหนึ่งประโยค : “เกี่ยวกับเรื่องที่เย่โป๋เหวินใช้ยานอนหลับเกินขนาดไม่ได้มีคนเจตนาที่จะปิดข่าวนะครับ”

“เขาคิดจะปิด ก็จะปิดได้อย่างนั้นหรือ?” เสียงของเย่ซือเฉินแฝงความเยาะเย้ยเอาไว้ เรื่องที่คุณปู่เย่กับคุณย่าเย่ไปเจอเย่โป๋เหวินปิดบังไม่ได้อยู่แล้ว ถ้าหากคุณปู่เย่ให้คนไปปิดข่าวเรื่องที่ว่าเย่โป๋เหวินใช้ยานอนหลับเกินขนาด ก็จะยิ่งเป็นที่น่าสงสัยมากกว่าเดิม

สืบหาไม่ได้แน่นอนว่าก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แต่ถ้าหากสืบได้ ถ้าอย่างนั้นก็สามารถเปิดเผยอาการกินปูนร้อนท้องของคุณปู่เย่ออกมาได้

คุณปู่เย่คงจะรู้ว่าปิดบังเขาไม่ได้ ดังนั้นจึงไม่ได้ปิดบัง แบบนี้กลับจะทำให้คนไม่สงสัยอีกด้วย

เพียงแต่เย่ซือเฉินเข้าใจคุณปู่เย่มากเกินไป และเย่ซือเฉินเองก็ชัดเจนถึงสภาพร่างกายของเย่โป๋เหวินด้วยเช่นกัน

เย่โป๋เหวินพักอยู่ที่สถานบำบัดเป็นเวลาสองปีแล้ว ในสองปีนี้ เย่โป๋เหวินไม่เคยคิดฆ่าตัวตาย ครั้งที่แล้วเย่โป๋เหวินกลับไปตระกูลเย่ เขาถูกวางยา และเย่โป๋เหวินก็กลับมายังสถานบำบัดอีกครั้ง ตอนนั้นเย่โป๋เหวินไม่มีเรื่องอะไรทั้งนั้น แล้วตอนนี้จู่ๆก็จะฆ่าตัวตายอย่างนั้นหรือ?

เพราะฉะนั้น นี่จะต้องไม่ใช่ความคิดของเย่โป๋เหวินอย่างแน่นอน ถึงต่อให้เย่โป๋เหวินจะฆ่าตัวตาย เช่นนั้นจะต้องเป็นคุณปู่เย่และคุณย่าเย่ที่วางแผนเอาไว้อย่างแน่นอน

“ยังมีอีกเรื่องนึงที่แปลกมากเลยนะครับ” เสียงจากทางปลายสายดังขึ้นอีกครั้ง

“อืม?” เย่ซือเฉินขมวดคิ้วขึ้น รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ยังมีเรื่องอะไรอีกอย่างนั้นหรือ

เย่ซือเฉินเข้าใจคนที่อยู่ทางปลายสายนั้นเป็นอย่างดี เรื่องของคนทั่วๆไปจะไม่ทำให้เขาใช้คำว่าแปลกโดยเด็ดขาด

สามารถทำให้เขาเอ่ยขึ้นมาได้ และยังมีน้ำเสียงแบบนี้อีก จะต้องสำคัญมากอย่างแน่นอน หรือจะเป็นเรื่องที่รุนแรงมาก

“ตอนนั้นยังมีอีกคนหนึ่งที่ไปหาเย่โป๋เหวินครับ ตอนที่คนๆนั้นไปคุณปู่เย่กับคุณย่าเย่ยังอยู่ในห้องของเย่โป๋เหวิน คนๆนั้นรอจนคุณปู่เย่กับคุณย่าเย่กลับไปแล้วถึงได้เข้าไปในห้องของเย่โป๋เหวิน คนๆนั้นคล่องตัวมาก มีความระมัดระวังรอบคอบ ถ้าหากไม่ใช่ว่าผมไปสืบเรื่องนี้ เกรงว่าจะพบเจอได้ยากมากครับ”

“ใคร?” ดวงตาของเย่ซือเฉินมีแสงแวบเข้ามาอย่างรวดเร็ว นี่เป็นสิ่งที่เย่ซือเฉินคิดไม่ถึงเลย

หลายปีมานี้พูดได้ว่าเย่โป๋เหวินตัดความสัมพันธ์จากโลกภายนอกไปแล้ว แม้แต่ลูกชายแท้ๆอย่างเขาเย่โป๋เหวินก็ไม่ยอมพบเสียด้วยซ้ำ

เวลาแบบนี้ยังจะมีใครมาพบเย่โป๋เหวินได้อีกกัน?

“ที่แปลกก็แปลกตรงนี้แหล่ะครับ ผมสืบหาสถานะของคนๆนี้ไม่เจอเลย” คนที่อยู่ทางปลายสายพูดออกมานั้นไม่ได้รู้สึกหงุดหงิด แต่กลับดูมีความตื่นเต้นขึ้นมา : “แปลกไหมครับ?”

ดวงตาของเย่ซือเฉินหนักหน่วงลง นั่นก็แปลกมากจริงๆ ความสามารถอย่างเขาไม่คิดว่าจะหาสถานะของคนๆนั้นไม่เจอ?

“คุณว่าเย่โป๋เหวินจะถูกคนๆนั้นฆ่าตายหรือเปล่าครับ?” คนที่อยู่ทางปลายสายเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง

“เป็นไปไม่ได้” เย่ซือเฉินไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว แล้วตอบกลับไปตรงๆ เขาเข้าใจคุณปู่เย่มากเหลือเกิน ถ้าหากการตายของเย่โป๋เหวินไม่เกี่ยวข้องกับคุณปู่เย่

คุณปู่เย่รู้ว่าเย่โป๋เหวินเสียชีวิตอย่างกะทันหันที่สถานบำบัดแล้วจะไม่มีทางเงียบเป็นคลื่นลมที่สงบแบบนี้อย่างเด็ดขาด!!

“ก็ใช่ครับ คนนั้นคงจะไม่ได้มีเจตนาร้าย เพียงแต่สืบหาสถานะของเขาไม่ได้เลยดูน่าสงสัยอยู่บ้าง” เสียงจากทางปลายสายฟังดูนิ่งมาก เห็นได้ชัดว่าคำพูดที่เขาพูดนั้นตัวเองก็ไม่ได้คิดจริงจังมากนัก