บทที่ 1405 เป็นไปตามที่ต้องการ (1)

ถึงตอนนั้นทุกอย่างก็จะสมบูรณ์แล้ว ทุกอย่างล้วนจะเป็นไปตามที่ต้องการ! เป็นที่ถูกอกถูกใจแล้ว!!

ดังนั้นความเสียสละของเย่โป๋เหวินนั้นคุ้มค่าแล้ว และยิ่งไปกว่านั้นเย่โป๋เหวินเองก็บอกแล้วว่า เขาทำแบบนนี้ก็นับว่าเป็นการหลุดพ้นแล้ว!!

เย่โป๋เหวินหลับตาลงเรียบร้อยแล้ว หลับลึกมากเหลือเกิน ไม่รู้สึกตัวแล้ว คุณปู่เย่และคุณย่าเย่ยืนอยู่ในห้อง ไม่ได้เอ่ยพูด และไม่ได้เคลื่อนไหวอีกด้วย

หลังจากผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง คุณปู่เย่กับคุณย่าเย่ถึงได้ออกมา

จากนั้นไม่นาน ทางสถานบำบัดก็โทรมาที่ตระกูลเย่ เป็นผู้อำนายการสถานบำบัดโทรมาด้วยตัวเอง น้ำเสียงของผู้อำนวยการสั่นด้วยความตกใจ กลัวว่าตระกูลเย่จะโมโหเข้า

แต่คุณปู่เย่ไม่พูดอะไรออกมาเลย

จากนั้น คุณปู่เย่ก็ไปรับเย่โป๋เหวินที่สถานบำบัดกลับมาที่ตระกูลเย่ด้วยตนเอง

ข่าวเรื่องการเสียชีวิตของเย่โป๋เหวินก็ออกสื่อต่างๆมากมาย เพราะถึงอย่างไรตระกูลเย่ก็มีอิทธิพลมากในเมือง A ถึงแม้เย่โป๋เหวินไม่ได้ดูแลเรื่องของบริษัทตระกูลเย่กรุ๊ป แต่เย่โป๋เหวินนั้นก็เป็นที่วิพากษ์วิจารณ์กันอยู่บ้างเช่นกัน

เช่น ภรรยาของเย่โป๋เหวินที่เมื่อยี่สิบปีก่อนมาจากโลกไปอย่างกะทันหัน จู่ๆก็เป็นเรื่องที่แปลกประหลาดมาก

เช่น ยี่สิบปีนี้เย่โป๋เหวินไม่เคยไปทำงานที่บริษัทตระกูลเย่กรุ๊ปเลยซักวันเดียว

และเช่นเดียวกับอุบัติเหตุทางรถยนต์และความพิการของเย่โป๋เหวิน !!

ดังนั้นไม่จำเป็นต้องให้คุณปู่เย่ประกาศออกไปเลย สื่อใหญ่ๆแต่ละสื่อต่างก็พากันรายงานข่าวออกมาแล้ว

รายงานข่าวแบบนี้ เย่ซือเฉินจะต้องเห็นอย่างแน่นอน คนของตระกูลถังก็จะต้องเห็นด้วยเช่นกัน

“ทำไมจู่ๆเย่โป๋เหวินถึงได้เสียชีวิตไปแบบนี้?” ตอนที่ท่านย่าถังเห็นรายงานข่าว ก็รู้สึกแปลกๆอยู่บ้าง : “เรื่องอุบัติเหตุก็ผ่านไปหลายปีแล้ว สถานการณ์ของเขาคงจะนิ่งแล้วสิ ทำไมถึงได้กะทันหันแบบนี้กัน?!”

แน่นอนว่าประโยคนี้ของท่านย่าถังเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกปลงเช่นกัน ไม่ได้คิดอะไรมากมายนัก

ท่านปู่ถังเองก็ไม่ได้คิดมากเช่นกัน : “เขาอยู่ที่สถานบำบัดมาตลอด ร่างกายอาจจะไม่ได้ดีทั้งหมดหรอกมั้ง”

ไม่มีใครที่จะคิดว่าเย่โป๋เหวินฆ่าตัวตาย เพราะถึงอย่างไรอุบัติเหตุก็ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ที่ควรจะสงบก็สงบลงตั้งแต่แรกแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะมาฆ่าตัวตายหลังจากผ่านมาไม่กี่ปี

และแน่นอนว่าไม่มียิ่งไม่มีใครนึกถึงว่านี่เป็นคุณปู่เย่และคุณย่าเย่จัดการทั้งหมดเอาไว้แล้ว

แต่ดวงตาของเย่ซือเฉินที่นั่งอยู่ข้างๆกลับเย็นชาขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายของเย่โป๋เหวินเป็นอย่างไรเขาชัดเจนดี

ถึงแม้ว่าเย่โป๋เหวินจะไม่สนใจแยแสเขามาตลอด ถึงแม้เขาไปหาเย่โป๋เหวิน แล้วเย่โป๋เหวินก็จะปฏิเสธและให้เขาอยู่ทางด้านนอกประตูทุกครั้ง แต่เย่ซือเฉินกลับคอยสังเกตเรื่องราวของเย่โป๋เหวินอยู่ตลอด

อย่างน้อยก่อนหน้าเรื่องที่ตระกูลเย่จะวางยาเขาครั้งนั้น ทุกครั้งที่เย่ซือเฉินไปสถานบำบัดก็จะไปรับรู้ถึงสภาพร่างกายของเย่โป๋เหวินกับผู้อำนวยการอยู่แล้ว!!

เขารู้ว่าสภาพร่างกายของเย่โปเหวินนั้นดีมาโดยตลอด ครั้งที่แล้วตั้งแต่ที่เขากลับมาจากเมืองไห่ พอดีกับที่เย่โป๋เหวินเกิดเรื่องขึ้น!!

แต่ต่อมาหลังจากที่เขารีบไปที่สถานบำบัด เย่โป๋เหวินเองก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก ครั้งนั้นเขาเองก็ถามถึงสภาพร่างกายของเย่โป๋เหวิน คุณหมอบอกเขาว่า ร่างกายของเย่โป๋เหวินนั้นไม่เลวเลย ไม่มีปัญหาใหญ่อะไรแล้ว

คนที่ไม่มีปัญหาใหญ่อะไรคนหนึ่ง อยู่สถานบำบัดทุกวัน ไม่ออกไปข้างนอก ไม่พบคนนอก จะมาเสียชีวิตไปอย่างกะทันหันได้อย่างไรกัน?!

สีหน้าของเย่ซือเฉินหนักหน่วงอยู่บ้าง เขาไม่อยากจะคิดเรื่องราวไปในทางที่ร้ายเกินไป แต่เรื่องบางเรื่องกลับไม่คิดไม่ได้

สองสามวันก่อนเขาเพิ่งจะประกาศแถลงข่าวไปเรื่องที่จะถอดถอนความสัมพันธ์ออกจากตระกูลเย่ นี่เพิ่งจะผ่านไปไม่กี่วัน เย่โป๋เหวินก็มาเสียชีวิตไป เรื่องนี้มันบังเอิญเกินไปแล้ว

ส่วนเรื่องที่เย่โป๋เหวินเสียชีวิตแล้วนั้น ในฐานะที่เขาเป็นลูกชาย ก็จะต้องกลับไปอยู่แล้ว

ต่อให้ในช่วงหลายปีมานี้จะไม่ได้สนใจดูแลเขา ไม่ได้ทำหน้าที่เป็นพ่อ แต่ถึงอย่างไรเย่โป๋เหวินก็เป็นพ่อของเขา พ่อเสียชีวิต เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะไม่กลับไป

ไม่ใช่ว่ากลัวคนนอกจะพากันวิพากษ์วิจารณ์ แต่ตัวเขาเองก็จะทำแบบนี้เช่นกัน

ดังนั้น เย่ซือเฉินจึงไม่สามารถที่จะไม่คิดถึงความเป็นไปได้ของเบื้องหลังเรื่องนี้ได้เลย!!

“ซือเฉิน เรื่องใหญ่ขนาดนี้ เธอเป็นลูกชายแท้ๆของเขา จะต้องกลับไปจัดการนะ” ท่านปู่ถังมองเย่ซือเฉิน ในใจนั้นถอนหายใจออกมาเบาๆ

ท่านปู่ถังเป็นคนเปิดเผยบริสุทธิ์มาโดยตลอด ดังนั้นก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ไปในทิศทางที่เลวร้ายเลย