บทที่ 1408 คุณทำแบบนี้กับผม（2）

ตอนที่ถังหลินเห็นหลินเป้ยที่ยืนอยู่ใกล้ๆตรงหน้าประตูนั้น มุมปากก็อดที่จะยกขึ้นมาไม่ได้ โดยเฉพาะตอนที่ถังหลินลงจากรถแล้วสบตากับหลินเป้ยที่มองมาพอดี ช่วงเวลานั้น ในใจของถังหลินก็อดที่จะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจไม่ได้!!

ดังนั้นหลินเป้ยกำลังรอเขาอยู่จริงๆ

หลินเป้ยเห็นถังหลินปรากฏตัวขึ้นมา ในที่สุดหัวใจดวงหนึ่งก็ร่วงลงมา เธอแอบรู้สึกโล่งใจ มือที่กำอยู่แน่นนั้นผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

เขากลับมา เขากลับมาอย่างปลอดภัย กลับมาก็ดีแล้ว!!

เนื่องจากองค์กรโกสต์ซิตี้ทางนั้นยังไม่ได้ตอบกลับถังหลิน วันนี้เรื่องที่ถังหลินไปพบคารูนอกจากหลินเป้ยแล้วคนนอกคนอื่นๆก็ไม่มีใครรู้

ส่วนเรื่องที่คารูถูกฆ่านั้น องค์กรโกสต์ซิตี้ทางนั้นไม่ได้เปิดเผย เพราะฉะนั้นคนนอกจึงยังไม่รู้

หลินเป้ยไม่ได้รับข่าวคราวเลยแม้แต่นิดเดียว ดังนั้นเธอจึงรู้สึกเป็นกังวลมาโดยตลอด

เดิมทีเธอคิดจะโทรหาถังหลิน แต่ในใจของเธอก็รู้สึกกลัว เธอกลัวว่าถังหลินยังกำลังเจรจากับคารูอยู่ เธอกลัวว่าเธอจะโทรไปรบกวนถังหลิน

และเธอก็ยิ่งรู้สึกกลัวว่าเธอจะโทรไปติด กลัวว่าจะได้ยินข่าวไม่ดี ดังนั้นเธอจึงรออยู่ตลอด

ตอนนี้เห็นถังหลินยังดีอยู่ ในที่สุดเธอก็รู้สึกวางใจแล้ว

ดวงตาคู่นั้นของถังหลินมองมายังหลินเป้ย ใบหน้าปรากฏรอยยิ้ม แล้วเดินตรงมายังหลินเป้ย

หลินเป้ยมองถังหลินที่กำลังเดินตรงมาที่เธอ ถังหลินเดิมทีก็หน้าตาดีอยู่แล้ว ตอนนี้รอยยิ้มแบบนี้ เดินมารับกับแสงไฟ หลินเป้ยมองด้วยความตกตะลึงไปแล้ว

จนกระทั่งถังหลินเดินมาตรงหน้าเธอ เธอถึงได้มีปฏิกิริยาตอบกลับมา ดีที่ตอนนี้ไม่ได้มีคนอยู่มากนัก คงจะไม่มีใครเห็นการเสียอาการของเธอหรอกนะ

“กำลังรอผมอยู่หรือครับ?” ถังหลินเดินมาข้างๆเธอ เข้ามาใกล้ข้างๆหูเธอเล็กน้อย พลางเอ่ยพูดขึ้นเบาๆ น้ำเสียงดูขำๆอย่างเห็นได้ชัด

“คุณถัง เจ้าชายให้ฉันมาต้อนรับคุณถัง” หลินเป้ยดึงสติกลับมา หลังจากที่มีปฏิกิริยาตอบกลับมาแล้วในใจก็แอบหงุดหงิดกับการเสียอาการของตัวเอง ได้ยินถังหลินหัวเราะขำๆแบบนั้น และยังคำพูดที่ดูคลุมเครือนั่นอีก ในใจของหลินเป้ยก็รู้สึกประหลาดใจ

ไม่ ระหว่างเธอกับถังหลินไม่ควรจะเป็นแบบนี้ ระหว่างเธอกับถังหลินเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีอะไร

ในเมื่อไม่ได้ เธอก็จะต้องไม่ทำให้ถังหลินเข้าใจผิด เธอควรจะต้องรักษาระยะห่างจากถังหลินเอาไว้

ดังนั้น คำพูดเมื่อครู่นี้ หลินเป้ยเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นทางการ ใบหน้าก็ไม่มีอารมณ์ที่ดูผิดปกติใดๆด้วยเช่นกัน

ถังหลินรู้สึกอึ้งไป ดวงตาคู่นั้นมองเธอ เธอในเวลานี้ได้กลับไปมีท่าทางเหมือนตอนที่อยู่ประเทศzแล้ว นิ่งมีเหตุผล เย็นชาไร้ความรู้สึก และคอยแต่จะรักษาระยะห่างจากเขาอยู่ตลอดเวลา

ทั้งๆที่เมื่อตอนเช้าไม่ใช่แบบนี้?

“คุณถัง เชิญค่ะ” หลินเป้ยหลบตาลงเล็กน้อย เพื่อเลี่ยงจากการจ้องมองของเขา เธอพบว่าตัวเองไม่สามารถทนรับกับการจ้องมองแบบนี้ของถังหลินได้เลย

ดวงตาของถังหลินหรี่ลงเล็กน้อย แต่เขาคิดว่าถึงอย่างไรเวลานี้มีคนนอกอยู่ด้วย สถานะของหลินเป้ยเองก็คือเจ้าชายน้อย เธอคงจะทำเพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงจากความสงสัย

คิดเช่นนี้แล้ว สีหน้าท่าทางของถังหลินก็ผ่อนคลายลงมาบ้าง

หลินเป้ยเดินอยู่ทางด้านหน้า ไม่ได้หันกลับมา แล้วก็ไม่ได้พูดคุยกับถังหลินด้วยเช่นกัน แล้วพาถังหลินเข้าไปในห้องที่เจ้าชายจองเอาไว้ในตอนแรก

เวลานี้ถือว่ายังเร็วอยู่ คนอื่นๆยังไม่เข้ามา ดังนั้นภายในห้องจึงไม่มีคน

หลังจากที่ถังหลินเดินเข้ามาในห้องแล้ว ก็ปิดประตูลง

“เจ้าชายคงไม่คิดว่าคุณถังจะมาถึงเร็วขนาดนี้ เดี๋ยวฉันไปโทรหาเจ้าชาย ให้เจ้าชายมาแล้วกันนะคะ” ตอนที่หลินเป้ยหันกลับมา เห็นว่าถังหลินปิดประตูลงแล้ว ดวงตาของเธอมีแสงแวบมาเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงรักษาสีหน้าท่าทางที่นิ่งเฉยเอาไว้ ไม่มีความผิดปกติใดๆ

อีกทั้งน้ำเสียงของเธอก็ยังคงเป็นน้ำเสียงที่เป็นทางการเช่นเดิมอีกด้วย

“เอาล่ะ ไม่มีคนอื่นแล้วครับ ไม่ต้องปลอมตัวแล้วครับ” ถังหลินมองเธอ ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง และน้ำเสียงก็อ่อนโยนมากด้วยเช่นกัน : “คุณไม่ต้องรีบโทรหาเจ้าชายหรอกครับ ที่ผมมาไม่ใช่ว่าเพราะเจ้าชายเสียหน่อย แต่เป็นเพราะผมอยากมาเจอคุณต่างหาก”

เธอเป็นคนบอกว่าจะรอเขาอยู่ที่งานเลี้ยง ดังนั้นเขาถึงได้รีบมา

หลินเป้ยได้ยินคำพูดของเขา ในใจก็รู้สึกซับซ้อนขึ้นมา แต่เธอรู้ว่าระหว่างเธอกับถังหลินนั้นเป็นไปไม่ได้จริงๆ อะไรๆก็เป็นไปไม่ได้ทั้งนั้น

“เจ้าชายให้ฉันมาต้อนรับคุณถัง เจ้าชายสั่งเอาไว้ ว่าคุณถังมาถึงแล้วให้โทรบอก ตอนนี้ฉันขอไปโทรหาเจ้าชายก่อนนะคะ” หลินเป้ยไม่ได้สนใจคำพูดของถังหลิน หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรออกหาเจ้าชาย