บทที่ 1409 เขาทำเกินไปแล้ว (1)

เวลานี้ เสียงของเธอไม่ดัง แต่ภายในห้องนั้นกลับชัดเจนมาก น้ำเสียงของเธอไม่ได้มีอารมณ์ความรู้สึกใดๆ กลับไปเป็นธรรมชาติ เรียบเฉย เรียบเฉยเสียจนฟังไม่ออกถึงความผิดปกติใดๆเลย

ดวงตาของถังหลินนั้นเยือกเย็นขึ้นมาในทันที เขาจ้องมองเธอ จ้องมองเธออยู่แบบนั้น : “หลินเป้ย ผมปล่อยคุณเกินไปหรือเปล่า?”

เขาไม่อยากบีบบังคับเธอ เขาอยากจะค่อยๆพัฒนาไปเรื่อยๆ แต่ตอนเช้าทั้งๆที่ท่าทีของเธอนั้นแตกต่างไปแล้ว ทั้งๆที่เธอพูดว่าเธอจะรอเขา แต่ตอนนี้กลับแสดงท่าทางเย็นชาแบบนี้?

ปกติแล้วถังหลินดูเป็นคนสุภาพสง่างาม แต่เขาก็ไม่ใช่คนนิสัยดีอะไรมาตั้งแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว อีกทั้งเรื่องที่เขาอยากจะทำ ก็ไม่เคยเปลี่ยนไปด้วย และจะไม่ยอมแพ้อย่างเด็ดขาด

ครั้งนี้เขามาประเทศR สาเหตุครึ่งหนึ่งก็เพราะเธอ ถ้าหากไม่มีเรื่องราวเมื่อคืนนี้และเช้าวันนี้ บางทีก็คงแค่ดูเธอ เห็นว่าเธอสบายดี บางทีก็อาจจะไม่ทำอะไรอีกก็ได้

แต่เช้านี้ทั้งๆที่เธอไม่ได้เป็นแบบนี้ ยั่วยวนเขา หลังจากนั้นก็จะถอยกลับไปแบบนี้อย่างนั้นหรือ?

เธอเห็นเขา ถังหลินเป็นอะไรกัน

หลินเป้ยได้ยินคำพูดของเขา มองดูท่าทางของเขา ในใจก็รู้สึกตกใจ เดิมทีเธอก็กลัวถังหลินอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ท่าทางแบบนี้ของถังหลินยิ่งน่ากลัวมากกว่าเดิมอีก

“คุณถัง กรุณาระวังคำพูดด้วยนะคะ” หลินเป้ยรู้ว่าต่อให้ในใจเธอจะรู้สึกกลัว แต่ก็จำเป็นที่จะต้องยืนหยัดต่อไปเช่นกัน

“ระวังคำพูด.....” จู่ๆถังหลินก็หัวเราะออกมาเบาๆ : “เมื่อคืนตอนที่คุณนอนอยู่ที่ห้องผมทำไมไม่พูดว่าให้ระวังคำพูดด้วยล่ะ? เช้านี้ตอนที่คุณจูบผมทำไมไม่พูดว่าให้ระวังคำพูด?”

หลินเป้ยยืดตัวตรง เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรแล้ว เมื่อคืนเธอหลับลึกมาก ตอนที่ถังหลินอุ้มเธอ เธอไม่รู้สึกตัวเลยจริงๆ

แต่หลินเป้ยรู้ คำพูดของเธอนั้นพูดออกมาคนอื่นก็คงไม่มีใครเชื่อ คนหนึ่งคนจะเหนื่อยขนาดไหนกันถึงได้หลับลึกขนาดนั้น?

ส่วนเรื่องของเช้าวันนี้?

นั่นเขาเป็นคนจูบเธอต่างหาก ตอนนี้เขาพูดมาแบบนี้ ดูเหมือนกับเธอเป็นฝ่ายรุกเอง ดูเหมือนว่าเธอยั่วยวนเขาเลยอย่างไรอย่างนั้น?

หลินเป้ยแอบหายใจออกมา เธอมองเขา ไม่ได้เอ่ยพูด แต่ความเย็นชานั้น ความห่างเหินนั้นกลับแสดงออกมาอย่างชัดเจน

“สรุปแล้วนี่มันเรื่องอะไรกันแน่? ตอนเช้าไม่ใช่ว่ายังดีๆอยู่เลยหรือครับ?” ถังหลินมองดูท่าทางของเธอ รู้สึกโมโหอยู่บ้างแต่กลับไม่มีทางเลี่ยง เขาไม่เข้าใจ ไม่ได้เจอเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมง จู่ๆเธอก็เปลี่ยนไปเป็นแบบนี้ได้อย่างไรกัน?

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ?” ถังหลินแอบคิดว่าจะเป็นเพราะที่เขาออกมาในช่วงไม่กี่ชั่วโมงนี้แล้วเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?

หลินเป้ยได้ยินน้ำเสียงที่อ่อนลงมาอย่างเห็นได้ชัดของเขา ในใจรู้สึกเศร้าขึ้นมาบ้าง เธอรู้ว่าเมื่อครู่นี้เขาโมโห อีกทั้งเมื่อครู่นี้เธอเองก็ตั้งใจทำให้เขาโมโหด้วยเช่นกัน เธอเองก็รู้ว่าวิธีของเธอเมื่อครู่นั้นก็เกินไปอีกด้วย

เธอทำให้ถังหลินโมโหเป็นฟืนเป็นไฟแล้ว หลังจากนั้นก็จะสามารถขีดเส้นแบ่งให้ชัดเจน แต่เธอคิดไม่ถึงเลย ว่าจู่ๆเขาจะอ่อนลง

เธอเองก็เห็นความเป็นห่วงในดวงตาของเขาอย่างชัดเจนด้วยเช่นกัน

ในช่วงเวลานั้น หลินเป้ยรู้สึกว่าตัวเองดูเหมือนจะเมาไปกับความอ่อนโยนและความห่วงใยนี้ แต่เธอรู้ ว่าเธอเป็นเจ้าชายน้อยของประเทศR เป็นเจ้าชายน้อย ถ้าหากสถานะของเธอถูกเปิดเผยเข้า เธอกับแม่ของเธอก็จะไม่มีชีวิตอีกต่อไปแล้ว อีกทั้งยังจะเกี่ยวข้องไปกับคนอื่นๆอีกด้วย

“บอกแล้ว เกิดเรื่องอะไรขึ้น? มีผมอยู่ ไม่ต้องกลัวนะ” ถังหลินเห็นว่าเธอไม่พูด น้ำเสียงก็ยิ่งอ่อนโยนมากขึ้นไปอีก ท่าทางเมื่อเช้ากับตอนนี้ของเธอช่างเปลี่ยนไปมากเหลือเกิน ถังหลินยังรู้สึกว่าอาจจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น

“ไม่มีอะไรทั้งนั้น” หลินเป้ยกัดฟัน ทำให้ตัวเองดูโหดร้ายขึ้นมา : “ฉันคือเจ้าชายน้อยของประเทศR จะเกิดอะไรขึ้นได้กัน ฉันมาตามคำสั่งของเจ้าชายว่าให้มาต้อนรับคุณถัง”

“หลินเป้ย คุณเป็นแบบนี้ไม่ได้นะ เมื่อเช้าคุณยั่วยวนผม ตอนนี้ก็คิดจะเก็บกลับไปอีก นั่นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย” ถังหลินได้ยินคำพูดของเธอแล้ว ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรมากนัก ผู้หญิงคนนี้เป็นแบบนี้ เมื่อก่อนตอนที่อยู่ที่ประเทศzก็เป็นแบบนี้

นี่ถึงจะเป็นเธอในแบบปกติ ที่ไม่ปกตินั้นควรจะเป็นเธอคนเมื่อคืนและเมื่อเช้านี้มากกว่า

เพียงแต่ถังหลินไม่เข้าใจ ว่าเช้าวันนี้ทำไมเธอถึงได้ดีกับเขาขนาดนั้น?

ในเมื่อตอนเช้าดีกับเขาขนาดนั้นแล้ว ทำไมถึงไม่ดีต่อไปให้ตลอด?!

“ฉันเปล่า” หลินเป้ยปฏิเสธโดยจิตใต้สำนึก เธอไม่ได้ยั่วยวนเขา เมื่อคืนนี้เธอเหนื่อยมากเกินไปจริงๆ ส่วนวันนี้เช้า.....

วันนี้เช้าก็คือเธอได้ยินมาว่าเขาจะไปพบคารู ก็เลยเป็นกังวล