บทที่ 1410 เขาทำเกินไปแล้ว (2)

ถังหลินมองเธอ ไม่ได้เอ่ยพูด สีหน้าหนักหน่วง ดวงตามืดมน ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่?!

หลินเป้ยคิดว่าปัญหานับว่าได้แก้ไขแล้ว เธอยืนตัวตรง คิดจะก้าวเดินออกไป

แต่ขาของเธอยังไม่ได้ก้าวออกไปเลยนั้น ถังหลินกลับยื่นมือออกมาดึงเธอเอาไว้อีกครั้ง หลังจากนั้นก็ดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด

มือของเขาจับอยู่ตรงท้ายทอยของเธออีกครั้ง หลังจากนั้นก็จูบเธอ

ครั้งนี้หลินเป้ยไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบรับ และแน่นอนว่าไม่ได้รู้สึกคลื่นไส้อาเจียนเหมือนครั้งที่แล้วเช่นกัน

หลินเป้ยรู้สึกอึ้งไปแบบนั้น จนกระทั่งตอนที่ถังหลินดันฟันของเธอเพื่อจะเข้าไปในปากของเธอนั้น หลินเป้ยถึงได้ดึงสติกลับมา แต่เห็นได้ชัดว่าทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว

มือของถังหลินใช้แรงกดอยู่ที่ท้ายทอยของเธอ ไม่ให้เธอมีโอกาสได้ดิ้นหลุดไปได้แม้แต่นิดเดียว เขาจูบแรง ทั้งยังมีความป่าเถื่อนอีกด้วย ทำให้เธอยิ่งไม่สามารถหลีกหนีไปได้แม้แต่นิดเดียว

จนกระทั่งตอนที่หลินเป้ยเกือบจะหายใจไม่ทัน ถังหลินถึงได้ปล่อยเธอ แต่มือที่โอบอยู่ตรงเอวของเธอนั้นไม่ได้ปล่อย เขาใช้แรงกอดเธออยู่ในอ้อมกอดแน่น ให้ร่างกายของเธอแนบชิดกับเขา

“รังเกียจไหม?” ถังหลินมองเธอ มุมปากยกขึ้น กึ่งๆหัวเราะ รังเกียจ? ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้าแสร้งทำเป็นรังเกียจเขา?!

เขา ถังหลินหลอกง่ายขนาดนั้นเลยหรือ?

“ถังหลิน คุณอย่าทำเกินไปนะ” หลินเป๋ยโมโห รู้สึกว่าตัวเองแทบจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้แล้ว เธอรู้มาตลอดว่าถังหลินเป็นพวกหน้าไม่อาย แต่เธอรู้สึกว่าเมื่อก่อนตัวเองประเมินค่าเขาต่ำเกินไป!!

“เกินไป ยังทำเกินไปได้อีก อยากจะลองไหมล่ะ?” ริมฝีปากของถังหลินยกขึ้นด้วยรอยยิ้มที่มีความหมาย

“อะไรนะ? คุณหมายความว่าอะไร?” กับรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา ในใจของหลินเป้ยนั้นตื่นตระหนก จู่ๆก็มีลางสังหรณ์ไม่ดีแบบหนึ่งเกิดขึ้น

“คุณเชื่อไหมตอนนี้ผมจะอุ้มคุณออกไป? คุณเชื่อหรือเปล่าว่าผมจะจูบคุณต่อหน้าสถานที่สาธารณะได้?” ตอนที่ถังหลินเอ่ยพูดขึ้นมานั้น ใบหน้านั้นมีรอยยิ้ม แต่กลับกัดฟันแน่น

หลินเป้ยได้ยินคำพูดของเขา ก็ตกใจเสียจนหัวใจหล่นวูบ เธอรู้ว่าเขาพูดออกมาได้ แล้วก็ทำได้จริงๆอีกด้วย

“ถังหลิน คุณบ้าไปแล้ว” หลินเป้ยส่งเสียงตกใจออกมา เธอตกใจกับถังหลินมากจริงๆ ตอนนี้สถานะของเธอเป็นถึงเจ้าชายน้อยของประเทศR ตอนนี้เธอเป็นผู้ชาย ถ้าหากถังหลินจูบเธอข้างนอกจริงๆ ถ้าหากถูกคนเห็นเข้า ถ้าอย่างนั้นสถานะของเธอก็จะต้องถูกเปิดเผยออกมาอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นเธอก็ตายแน่ๆแล้ว

“ใช่ ผมบ้าไปแล้ว อยากจะลองไหมล่ะ?” ถังหลินมองเธอ ใบหน้ายังคงยิ้มอยู่เช่นเคย แต่น้ำเสียงนั้นฟังดูแล้วกลับทำให้ดูน่ากลัว

“ไม่” หลินเป้ยปฏิเสธ ถังหลินบ้า แต่เธอจะบ้าตามถังหลินไปด้วยไม่ได้

“ถ้าไม่อยากลอง เราก็มาคุยกันดีๆ” ถังหลินได้ยินคำตอบของเธอ ในที่สุดก็รู้สึกพอใจขึ้นมานิดหน่อย

อืม ดีมาก รู้จักกาลเทศะก็ดี!!

“คุยอะไรคะ?” หลินเป้ยพยายามทำให้ตัวเองรักษาความสงบนิ่งเอาไว้ แต่ก้นบึ้งในใจนั้นรู้สึกลนลานมาก ความหมายนี้ของถังหลินเป็นการข่มขู่เธออย่างเห็นได้ชัด ถังหลินเป็นคนหน้าเนื้อใจเสือขนาดนั้น เธอกลัวจริงๆว่าเขาจะยื่นความต้องการที่เกินไป

“คุยเรื่องระหว่างเราหลังจากนี้ไงครับ” มุมปากของถังหลินเผยรอยยิ้มออกมา น้ำเสียงก็เย็นชาน้อยลงด้วยเช่นกัน

“ระหว่างเราไม่.....” หลินเป้ยอยากจะพูดว่า ระหว่างพวกเขาไม่มีอะไรให้ต้องคุยกันอีกแล้ว แต่จู่ๆทางถังหลินนั้นก็หรี่ตาลง คำพูดของหลินเป้ยจึงต้องหยุดลง

เธอกลัวจริงๆว่าถังหลินจะลากเธอออกไป หลังจากนั้นจูบเธอข้างนอกจริงๆ

แรงของเธอนั้นสู้ถังหลินไม่ได้อยู่แล้ว ต่อให้เธอปฏิเสธ ต่อให้ไม่ให้ความร่วมมือ เพียงแค่ถังหลินจูบเธอ ก็จะต้องดึงดูดความเข้าใจผิดได้อย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นเรื่องของเธอก็อาจจะถูกเปิดเผยขึ้นมาได้

“จะคุยไหมครับ?” ถังหลินเห็นความเปลี่ยนแปลงของเธอ ดวงตาปรากฏรอยยิ้มออกมา เดิมทีเขาไม่อยากจะบีบบังคับเธอจริงๆ เดิมทีเขาคิดอยากจะค่อยๆพัฒนาไปเรื่อยๆ แต่เขาพบว่าผู้หญิงคนนี้ไม่บีบไม่ได้เลย

ถ้าอย่างนั้นก็จะโทษเขาไม่ได้แล้ว!!

“ได้ คุยค่ะ” หลินเป้ยกัดฟัน ไม่ยอมแพ้ไม่ได้ เนื่องจากว่าเธอรู้ว่าถังหลินนั้นทำอะไรออกมาได้ทั้งนั้น

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณต้องอยู่ข้างๆผม ผมไปที่ไหนคุณก็ไปที่นั่น รวมทั้งเวลากินแล้วก็เวลานอนด้วย” คำพูดของถังหลินย่อมเป็นเช่นนั้นโดยไม่ต้องสงสัย ในเมื่อตัดสินใจที่จะใช้วิธีพิเศษแล้ว ก็จะต้องตรงไปตรงมาเสียหน่อย

“คุณฝันไปหรือเปล่า?” หลินเป้ยตกตะลึงไปแล้ว มองถังหลินด้วยใบหน้าที่ตื่นกลัว คนๆนี้บ้าไปแล้วจริงๆใช่ไหม?

อยากจะให้เธออยู่เป็นเพื่อนเขาทุกวัน? และยังไปที่ไหนก็ต้องไปด้วยกันอีก?

และยังต้องรวมตอนกินตอนนอนด้วย?