บทที่ 1411 รังแกจนร้องไห้（1）

เธองงเล็กน้อย จากนั้นเธอก็ส่งเสียงฮึดฮัดในใจ ใครกลัวใครกันล่ะ？เธอกลับอยากจะดูว่าถังหลินหาเธอไม่เจอ แล้วยังจะข่มขู่เธอได้อย่างไรอีก！！

“หลินเป้ย ผมแนะนำให้คุณอย่าคิดอะไรแย่ๆเชียว”จู่ๆร่างของถังหลินก็เอนไปข้างหน้า เข้ามาใกล้ข้างหูของเธอ กระซิบเสียงเบา：“ผมเป็นคนยังไงคุณน่าจะรู้ดี มาก่อปัญหากับผม คุณน่าจะรู้ดีว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร……”

เวลานี้เสียงของถังหลินนั้นเบามาก เสียงของเขาเข้ามาในข้างหูของเธอ ระดับเสียงที่มีแค่เธอที่ได้ยินคนเดียว แต่กลับทำให้ลึกในใจเธอนั้นสั่น

ถึงถังหลินไม่พูดคำนี้ เธอก็รู้ดีว่า ไม่ว่าเรื่องอะไรถังหลินก็ทำได้ทุกอย่างจริงๆ

แต่ว่า เธอก็เริ่มโมโห เรื่องอะไรด้วยที่เธอจะต้องยอม เรื่องอะไรด้วยที่เธอต้องฟังเขา และเรื่องอะไรที่เธอต้องโดนเขาข่มขู่ขนาดนี้？

เธอที่แข็งข้ออาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของถังหลิน แต่ยังไงที่นี่ก็เป็นประเทศR เป็นถิ่นของเธอ และเธอก็ไม่อยากแข็งข้อกับถังหลิน

และเธอก็ยังไม่เชื่อจริงๆว่าเธอจะแพ้

ยิ่งเป็นแบบนี้ หลินเป้ยกลับไม่ยินยอม！จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่อัดอั้นมาไว้หลายปีก็ค่อยๆจุดประกายขึ้นมา！！

ตอนนี้ถังหลินเข้ามาใกล้เธอมาก เห็นจู่ๆเธอยอมเอาสายตาที่มีแต่ความขุ่นเคืองนั้นเปลี่ยนเป็นประกายแวบวับ เป็นประกายยิ่งกว่าดาว ทั้งตัวเธอนั้นจู่ๆมองไปแล้วเหมือนมีจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่พลุ่งพล่าน สีหน้าเต็มไปด้วยพลัง

เป็นครั้งแรกที่ถังหลินเห็นเธอแบบนี้ หรี่ตาลงแป๊บหนึ่ง มองจนตะลึงเล็กน้อย

เธอในแบบนี้สวยยิ่งกว่าเธอในตอนเช้า น่าหลงใหล！！

ยิ่งทำให้เขายิ่งใจเต้น ใจเต้นจนอยากจะจูบเธออย่างทนไม่ไหว อยากจะ……

แต่ไหนแต่ไรมาถังหลินไม่ใช่คนที่จะน้อยใจตัวเอง ในใจเขาคิดแบบนี้ ก็ยิ่งเข้าไปใกล้จริงๆ อยากจะจูบเธอ

ก็แค่ ในตอนนี้ ด้านนอกมีเสียงฝีเท้าเข้ามา ห้องนี้เป็นห้องที่เจ้าชายใหญ่จองไว้ คนทั่วไปจะไม่มาที่นี่ ดูเวลาแล้ว เจ้าชายใหญ่ก็น่าจะมาถึงแล้ว

หลินเป้ยตกใจ ร่างกายถอยหลังไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รู้ตัว เพราะถอยเร็วไป จึงเกือบสะดุดล้ม

ถังหลินโอบกอดเธอไว้อย่างรวดเร็ว เดิมทีระยะห่างของทั้งสองใกล้กันมาก พอถังหลินโอบกอดแบบนี้จึงเอาเธอเข้ามาในอ้อมแขนโดยตรง

“คุณปล่อยฉัน”หลินเป้ยตกใจจนแทบหยุดลมหายใจ ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ตอนนี้หลินเป้ยกังวลแล้วจริงๆ

ถังหลินมองไปที่เธอ ไม่ปล่อยมือสักนิด ได้ยินเสียงฝีเท้ามีคนมาก็น่าจะอีกสักระยะทีเดียว ดังนั้นจึงไม่รีบร้อน เขาไม่อยากเห็นเธอมีสภาพเย็นชาเหมือนน้ำแข็งอย่างนั้น ดังนั้นเวลาแบบนี้จึงอดไม่ได้ที่จะแกล้งเธอ

“ไม่ปล่อย”ถังหลินไม่ใช่แค่ไม่ปล่อย มือที่โอบรัดเอวของเธอกลับยิ่งรัดแน่นขึ้น

ยังไงหลินเป้ยก็เป็นแค่เด็กผู้หญิง ที่ฝีมือไม่ดีเท่าถังหลิน แรงก็ไม่มากเท่าถังหลิน หลินเป้ยดิ้นรนอยู่หลายครั้งก็ดิ้นรนไม่หลุด

หลินเป้ยได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ในใจก็ยิ่งร้อนรน：“ถังหลิน คุณปล่อยฉัน！”

ถ้าเจ้าชายใหญ่เข้ามาเห็นฉากนี้ ถึงตอนนั้นผลที่ตามมาหลินเป้ยก็ไม่กล้าจะคิด

ถ้ามีแค่เจ้าชายใหญ่ก็คงดี ยังไงเจ้าชายใหญ่เองก็ชอบผู้ชาย หรือบางทีเจ้าชายใหญ่อาจคิดว่านี่เป็นเรื่องปกติ แต่ได้ยินเสียงฝีเท้าแล้ว ชัดเจนว่าไม่ได้มาแค่เจ้าชายใหญ่คนเดียว

ที่จริงคืนนี้ก็จัดให้คนอื่นมาอยู่เป็นเพื่อนด้วยแล้วจริงๆ！！

หลินเป้ยยิ่งคิดก็ยิ่งรีบร้อน ตอนมองไปที่ถังหลิน ในสายตานั้นซ่อนความอ้อนวอนไว้ เธอรู้ว่าจากแรงของเธอแล้วสลัดไม่ออกแน่ ในเมื่อสลัดไม่ออก เธอจึงได้แต่คิดหาทางอื่น

เธอไม่อยากยอมแพ้ เธอไม่อยากขอร้องเขา แต่ตอนนี้เธอไม่มีหนทางอื่น

สบเข้ากับสายตาอ้อนวอนคู่นั้นของเธอแต่กลับมีความดื้อดึงด้วย สายตาถังหลินเป็นประกายเล็กน้อย ยิ่งรู้จักเธอนานขึ้น เขาก็ยิ่งค้นพบว่าผู้หญิงคนนี้น่าสนใจมาก

“ถ้าผมไม่ปล่อยล่ะ”ที่จริงเป็นไปไม่ได้ที่ถังหลินจะให้เธอรู้สึกอึดอัดใจจริงๆ และก็เป็นไปไม่ได้ที่จะให้คนเห็นฉากแบบนี้ได้จริงๆ เขามีขอบเขตของเขา เขาทนไม่ไหวที่อยากจะแกล้งเธอ อยากจะเห็นด้านที่แท้จริงที่เธอซ่อนไว้！！

“คุณจะทำอะไรกันแน่？”ได้ยินคำพูดของถังหลิน หลินเป้ยแอบถอนหายใจ ตอนนี้เธออยากจะด่าเขาจริงๆ และเธอก็อยากชกถังหลินไปแรงๆสักหมัด แต่เธอรู้ว่าเป็นไปไม่ได้

อย่าพูดเลยว่าเธอสู้ถังหลินไม่ได้ ถึงแม้สู้ได้ ถ้าให้คนเห็นชกถังหลิน เธอก็ไม่สามารถอธิบายได้

ดังนั้น ตอนนี้เธอได้แต่อดทน ถึงแม้ผู้ชายตรงหน้าจะหน้าด้านแค่ไหน ยั่วโมโหแค่ไหน เธอก็ได้แต่ทน

“จูบผมสิ คุณจูบผม ผมก็จะปล่อย”ถังหลินมองไปที่เธอ มุมปากค่อยๆยกขึ้น เสียงกระซิบนั้นอ่อนนุ่มมาก แต่กลับคลุมเครืออย่างชัดเจน

หลินเป้ยกัดฟัน เธอสาบานว่า ต่อไปถ้ามีโอกาส เธอจะให้ถังหลินได้เห็นดีกัน！！

ตอนนี้เธอยังต้องอดทนไว้ แต่ว่าเธอทนความโกรธได้ ถ้าเธอจูบเขาก่อน เธอทำไม่ได้จริงๆ！！