บทที่ 1414 ถูกตบหน้า（2）

“คุณถัง ผมพูดจาก็พูดความจริง ผมบอกคุณให้ ตอนนี้สถานการณ์ของคุณอันตรายมากจริงๆ คารูเอาชีวิตของคุณไปได้ตลอดเวลา คนขององค์กรโกสต์ซิตี้ก็เป็นไปได้ที่จะทำลายอิทธิพลทั้งหมดของพวกคุณในประเทศRได้ตลอดเวลา”

ถังหลินยิ้มบางๆไม่พูดจา กับคนแบบนี้ เขาไม่มีอะไรต้องพูด และก็ขี้เกียจพูดให้เสียเวลา

แน่นอนว่าเกี่ยวกับเรื่องของเขากับองค์กรโกสต์ซิตี้ เขายังรอยู่ต๋าให้คำตอบที่น่าพอใจกับเขาอยู่ ตอนนี้ผลยังไม่ออกมา เขาก็ไม่อาจพูดอะไรมาก

“เจ้าชายใหญ่ ผมว่าข้าวมื้อนี้พวกเราน่าจะต้องยกเลิกแล้ว”ถังหลินไม่สนใจขุนนางคนนั้น มองไปที่เจ้าชายใหญ่โดยตรง สถานการณ์แบบนี้ กินข้าวไม่ลงแน่

ถ้าไม่ใช่เพราะหลินเป้ยอยู่นี่ ถังหลินก็คงลุกขึ้นออกไปนานแล้ว！！

“คุณถัง ขอโทษจริงๆ ผมเชิญคุณถังมาด้วยความจริงใจ คิดไม่ถึงว่า ……”เจ้าชายใหญ่รู้สึกอึดอัดอย่างมาก เขาคิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นนี้ได้ แต่คนๆนั้นคือคนของกษัตริย์ และยังเป็นคนที่กษัตริย์ให้ความสำคัญอย่างมาก เขาไม่อาจทำอะไรคนๆนั้นได้จริงๆ

“คุณถัง ไม่งั้นพวกเราค่อยนัดเวลาอื่นดีไหม”เจ้าชายใหญ่คือคนฉลาด รู้ว่าตอนนี้ให้ถังหลินอยู่ต่อก็ไม่เหมาะ สู้นัดเวลาอื่นดีกว่า

ถังหลินไม่ได้ตอบเจ้าชายใหญ่ทันที แต่มองไปที่หลินเป้ย

เจ้าชายใหญ่เห็นถังหลินมองไปที่หลินเป้ย จึงรีบพูดเสริม：“ใช่สิ เมื่อกี๊คุณถังบอกว่าคุยกับหลินเป้ย ถึงตอนนั้นค่อยให้หลินเป้ยคุยกับคุณถังหน่อยละกัน”

ถังหลินไม่ชอบคนของราชวงศ์ แต่สำหรับหลินเป้ย เขาชื่นชอบอย่างมาก

ถึงแม้ก่อนหน้านี้เขาข่มขู่หลินเป้ย บอกว่าให้หลินเป้ยคอยอยู่ข้างกายเขาตลอดเวลา แต่เขาเข้าใจหลินเป้ย เขารู้ว่าหลินเป้ยไม่ตกลง

คิดถึงก่อนหน้านี้ที่เขาแกล้งเธอจนร้องไห้ ถังหลินก็ไม่กล้าบีบบังคับเธอแรงมากไป ตอนนี้เจ้าชายใหญ่ให้โอกาสเขาอย่างชอบด้วยเหตุผล เขาก็ต้องใช้อย่างดีสิ

“โอเค ผมมาประเทศของท่านเป็นครั้งแรก ยังไม่ค่อยชิน อีกหลายวันจากนี้อยากรบกวนเจ้าชายน้อยพาผมไปเดินเล่นให้ทั่ว คุ้นเคยกับสถานการณ์ที่นี่สักหน่อย ไม่รู้ว่าเจ้าชายน้อยจะว่าอย่างไร？”ถึงแม้คำนี้ถังหลินฟังดูเหมือนกำลังถามหลินเป้ย แต่ชัดเจนว่าพูดให้เจ้าชายใหญ่ฟัง

“ได้อยู่แล้ว ไม่มีปัญหา”อย่างที่คิดไว้เลย ไม่รอให้หลินเป้ยพูด เจ้าชายใหญ่รับปากไปมา เขากำลังกังวลว่าถังหลินจะไม่ตกลง ตอนนี้ถังหลินเสนอให้หลินเป้ยไปอยู่ด้วย งั้นโอกาสต่อไปก็จะมีมากแล้ว！！

หลินเป้ยแอบหายใจออก เธอรู้ว่าถังหลินจงใจ แต่เจ้าชายใหญ่ก็ตอบตกลงไปโดยตรง เธอเลยปฏิเสธเจ้าชายใหญ่ต่อหน้าคนจำนวนมากขนาดนี้ไม่ได้

“คุณถังยังจะกล้าเดินเล่นไปทั่ว คุณถังช่างกล้าเสียจริง กลัวว่าคุณถังออกจากบ้าน ชีวิตน้อยๆนี้จะไม่รอดน่ะสิ คุณถังไปขัดใจคารู ความตายมาหาถึงที่แล้วยังไม่รู้ตัว โง่เสียจริง”ขุนนางคนนั้นอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยไปโดยตรง

สายตาของหลินเป้ยหม่นลงไปเล็กน้อย วันนี้ขุนนางท่านนี้กินยาผิดมาเหรอ？

เขาคิดว่าถังหลินเป็นคนที่อ้อนวอนเขาให้ทำอะไรอย่างเช่นเมื่อก่อน จะปล่อยให้พวกเขารังแก ปล่อยให้พวกเขาฆ่าแกงพ่อค้าธรรมดาๆ？

หลินเป้ยรู้สึกว่าคนๆนี้กำลังหาเรื่องตาย

“ท่านตู พูดให้มันน้อยๆหน่อยเถอะ”หลินเป้ยอยากเตือนท่านตูด้วยความจริงใจ

“นี่มีส่วนที่คุณพูดถึงที่ไหนกันล่ะ？อีกอย่าง ผมพูดความจริง คุณถังคนนี้ไปขัดใจคารู คารูเป็นคนอย่างไร？องค์กรโกสต์ซิตี้มีอิทธิพลแค่ไหน？เกรงว่าคุณถังท่านนี้จะอยู่รอดไม่ถึงพรุ่งนี้น่ะสิ”ท่านตูไม่ไว้หน้าแม้แต่เจ้าชายใหญ่ ก็ยิ่งไม่ไว้หน้าหลินเป้ย

สายตาของถังหลินหม่นลงอย่างชัดเจน ท่านตูว่าเขาอย่างไร เขาไม่แคร์ แต่ว่าพูดถึงหลินเป้ย？！

ผู้หญิงของเขาจะให้คนรังแกได้อย่างไร？！

ถังหลินเงยหน้าขึ้น มองไปที่ท่านตู ตาคู่นั้นเย็นชามาก เหมือนมีความอาฆาตซ่อนไว้

ท่านตูสบตาเข้ากับสายตาของถังหลิน ร่างก็สั่นอย่างไม่รู้ตัว จู่ๆในใจก็หนายสั่น กลัวเล็กน้อย แต่เขาคิดได้ว่าที่นี่คือประเทศR เขาเป็นคนโปรดข้างกายของกษัตริย์ ดังนั้นเขาจึงมีความมั่นใจทันที：“มองอะไรกันล่ะ ทุกคำที่ผมพูดน่ะเป็นเรื่องจริง ไม่ได้ขู่คุณ คารูฆ่าคุณได้ตลอดเวลา องค์กรโกสต์ซิตี้พร้อมทำลายพวกคุณได้ทุกเมื่อ”

สายตาของถังหลินยิ่งเย็นชามากขึ้น มุมปากขยับเล็กน้อย กำลังจะพูด