บทที่ 1416 ตบหน้า เจ็บไหม（2）

คนขององค์กรโกสต์ซิตี้มาคิดบัญชีกับถังหลินเชียวนะ！！

ให้คนขององค์กรโกสต์ซิตี้เข้ามาภายใต้สถานการณ์เช่นนี้เท่ากับว่าหักหลังถังหลิน！

“คุณถังก็เพิ่งบอกว่าให้พวกเขาเข้ามา พวกเราน่าจะเคารพความต้องการของคุณถัง คุณถังน่าจะมีทางแก้ไข”ประโยคของหลินเป้ยนี้ไม่ได้พูดลอยๆ ยังไงเธอก็รู้ว่าถังหลินไปเจอคารูมาก่อนแล้ว！！

“เขามีทางแก้เหรอ？เขามีทางแก้ก็คงไม่มาหาราชวงศ์พวกเรามาช่วยหรอก อีกอย่างแบบเขานี้ กับอิทธิพลพวกนั้นของพวกเขาจะมีหนทางแก้เหรอ เจ้าชายน้อยไม่เข้าใจก็อย่าพูดมั่วๆเลย จะทำให้คนตลกได้” แม้แต่เจ้าชายใหญ่ท่านตูก็ยังไม่เห็นหัว สำหรับเจ้าชายน้อยที่กษัตริย์ไม่เคยมองนี้ก็ยิ่งไม่ให้เกียรติเลยสักนิด

ถังหลินหรี่ตาลงอย่างอันตราย กำลังจะพูด

“ท่านตู เรื่องที่คุณแก้ไขไม่ได้ก็ไม่จำเป็นว่าคนอื่นจะแก้ไขไม่ได้ ที่คุณกลัวคนอื่นก็ไม่จำเป็นต้องกลัว คุณจะตัดสินว่าคนอื่นกลัวเหมือนคุณ เพราะว่าตัวคุณเองกลัวไม่ได้หรอกนะ”หลินเป้ยหันไปมองที่ท่านตู ในแววตานั้นมีความเยือกเย็น

ตั้งแต่ที่หลินเป้ยกลับไปราชวงศ์ก็คอยระมัดระวังตัว ไม่พูดมาก ไม่เคยมีปัญหากับใครซึ่งหน้า เมื่อก่อนคนตั้งมากมายรังแกเธอ เธอทนได้ก็ทนตลอด

เมื่อก่อนแม้แต่ลูกน้องพวกนั้นรังแกเธอ เธอก็ไม่เคยโต้กลับอย่างซึ่งหน้าเลย

ท่านตูเป็นถึงคนโปรดที่อยู่ข้างกษัตริย์ แต่หลินเป้ยดันมาขัดแย้งกับท่านตูขนาดนี้

คนในห้องต่างตกใจ เจ้าชายใหญ่ก็ตกใจ เขาคิดไม่ถึงจริงๆว่าหลินเป้ยจะต่อต้านท่านตูขนาดนี้

หลังจากตกใจแล้ว เจ้าชายใหญ่ก็แอบชื่นชมในใจ ต่อต้านได้ดีมาก！！

มุมปากของถังหลินยกขึ้นเล็กน้อย เขาเข้าใจหลินเป้ยดี เขารู้ว่าหลินเป้ยมีสถานการณ์ยากลำบากในราชวงศ์ ดังนั้นเธอจึงระวังตัวมาเสมอ ดูท่าทางตกใจของคนพวกนั้นแล้วก็รู้ว่าเมื่อก่อนเธอไม่เคยเป็นเช่นนี้

ดังนั้น เธอทำแบบนี้ก็เพื่อเขาเหรอ？ยังไงคำพูดเมื่อกี๊ที่เธอต่อต้านท่านตูก็ปกป้องเขาทุกคำ

พอคิดถึงตรงนี้แล้ว ในใจของถังหลินก็สบายเป็นพิเศษ อือ ความรู้สึกที่มีคนปกป้องช่างดีมากเสียจริง！！

ยิ่งไปกว่านั้นปกป้องเขาก็เป็นผู้หญิงของเขาด้วย！！

“เจ้าชายน้อย คุณกลับราชวงศ์มาสิบกว่าปีแล้ว ทำไมยังไม่รู้เรื่องแบบนี้ ช่างน่าเศร้าและตลกจริงๆ”ท่านตูมองเจ้าชายน้อย ส่ายหน้า ท่าทางนั้นดูไม่ชอบใจเลย：“กษัตริย์ยอมรับลูกชายอย่างคุณ ช่าง ……”

ท่านตูยังพูดไม่จบ ตะเกียบอันหนึ่งก็ลองมาหาเข้าอย่างรวดเร็ว ความเร็วของตะเกียบนั้นเร็วมาก และด้วยความตกใจมาก เขาจึงอ้าปาก

ตะเกียบนั้นจึงเข้าไปในปากเขาโดยตรง เพราะว่าแรงค่อนข้างหนัก เลยเข้าไปในลำคอ ถ้าไม่ใช่ว่าฟันกันไว้พอดี ตะเกียบก็คงจะเข้าไปในท้องเขาแล้ว

ถึงฟันจะขวางไว้ แต่แรงของตะเกียบนั้นแรงไปหน่อย เลยทำให้ลำคอของท่านตูถูกเสียบ และแป๊บเดียวมุมปากของท่านตูก็มีเลือดไหลออกมา

“ท่านตู คุณไม่เป็นไรใช่ไหม”คนในห้องตกใจกับเรื่องคาดไม่ถึงนี้จริงๆ แป๊บหนึ่งก็ตะลึงงัน

มีคนจะลอบฆ่าท่านตู หรือว่าคนองค์กรโกสต์ซิตี้เข้ามาแล้ว แต่ถึงคนองค์กรโกสต์ซิตี้เข้ามาแล้ว ก็ควรจะคิดบัญชีกับถังหลิน ไม่มีทางที่จะลงมือกับท่านตู

“ใคร？ใคร……ใครลอบโจมตีผม？”ท่านตูดึงตะเกียบออกมา เลือดในปากไหลเร็วขึ้น ท่านตูในตอนนี้ไม่สนเยาะเย้ยคนอื่นแล้ว ตอนนี้เขาตกใจกลัวด้วยหน้าซีดขาว เสียงไม่พอใจสุดๆ

“ท่านตู จะใช่คนขององค์กรโกสต์ซิตี้หรือเปล่า？”มีคนพูดอย่างระวัง

สีหน้าของท่านตูยิ่งขาวซีด คำถามเมื่อกี๊ก็จำต้องกลืนลงไป ไม่กล้าพูดสักนิด ถ้าเป็นคนองค์กรโกสต์ซิตี้จริงๆ เขาก็ได้แต่ยอมรับ

“ขอโทษ เล่นไม่ระวัง หลุดมือน่ะ”ถังหลินหัวเราะเบาๆ มือของเขากำลังหมุนตะเกียบอันหนึ่ง ดังนั้นเขาพูดออกมา ทุกคนเข้าใจความหมายของเขาทันที

ว่าตะเกียบในลำคอท่านตูเป็นเขาที่ทำ แต่เขาบอกไม่ระวัง หลุดมือ แต่ถ้าไม่ระวังจริงๆ จะบังเอิญเสียบเข้าไปในปากของท่านตูพอดีได้อย่างไร？

คนๆนี้จงใจชัดๆ ก็แค่ก่อนหน้านี้ที่ท่านตูพูดเยาะเย้ยเขาไปตั้งเยอะ เขาไม่ลงมือ ตอนนี้ท่านตูไม่ได้เยาะเย้ยเขาสักหน่อย ทำไมเขาถึงทำล่ะ？！

“คุณ？คุณเอง？เป็นคุณเองเหรอ？คุณกล้ามากขนาดนี้เลย？”ท่านตูได้ยินว่าถังหลินทำ ไม่ใช่คนขององค์กรโกสต์ซิตี้ จึงโมโหจนอยากจะเข้ามาทันที

“ถังหลิน คุณไปทำให้คนขององค์กรโกสต์ซิตี้ขุ่นเคือง ตอนนี้ยังทำให้ราชวงศ์ของพวกเราขุ่นเคืองอีก คุณตายแน่ ตายแน่ๆ”ท่านตูไม่สนใจความเจ็บปวดที่คอ ออกแรงตวาดไป