บทที่ 1417 อุจาดตา（1）

เขากลับคาดหวังหน่อยๆ ดูเหมือนว่าเรื่องราวต่อไปจะต้องวิเศษมากแน่！！

ตอนนี้ในห้องเงียบเป็นพิเศษ ไม่มีใครพูดอีก แม้แต่เสียงลมหายใจก็กลั้นไว้ เหมือนว่าเงียบเกินจนทำให้คนขาดอากาศหายใจ

นอกจากถังหลินแล้ว สายตาทุกคนก็จ้องไปที่ประตูห้อง ยิ่งรอนาน สายตาที่ใบหน้าทุกคนก็ยิ่งเคร่งขรึม

ท่านตูที่เย่อหยิ่งภูมิใจเมื่อกี๊ดูเหมือนจะหายไป ไม่กล้าพูดส่งเสียงหรือทำอะไรออกมาทันที！！

คนขององค์กรโกสต์ซิตี้มาไวมาก ไม่นานนัก คนที่รายงานเมื่อครู่ก็พาเข้ามา คนที่มาคือยู่ต๋า แน่นอนว่าที่มากับยู่ต๋ายังมีอีกคน ทั้งสองคนนี้ดูแล้วไม่ควรยุ่งเท่าไหร่

คนตรงนั้นต่างรู้จักยู่ต๋า เพราะว่าเมื่อก่อนคารูมาที่ราชวงศ์บ่อยๆ และทุกครั้งก็เป็นยู่ต๋าที่มาด้วย

ประตูเปิด ยู่ต๋ากับสองคนนั้นยังไม่เข้ามา หลังจากท่านตูเห็น ก็ถอยหลังไปสองสามก้าวทันที ชี้ไปที่ถังหลิน พูดเสียงดัง：“คนที่พวกคุณมาหาอยู่นี่ เขาคือถังหลิน พวกคุณคิดบัญชีกับเขาได้เลย ไม่เกี่ยวกับพวกเรา ไม่เกี่ยวกับราชวงศ์พวกเรา”

ปฏิกิริยาอย่างแรกของท่านตูก็คือตัดขาดความสัมพันธ์อย่างไว กลัวจะซวยไปเพราะถังหลิน กลัวคนขององค์กรโกสต์ซิตี้ฆ่าเขาด้วย

ยู่ต๋าที่ก้าวเข้ามาในห้องได้ยินคำพูดของท่านตูก็หยุดฝีเท้าลง ตาคู่นั้นเงยขึ้นมา มองไปที่ถังหลิน เห็นถังหลินนั่งนิ่งไม่ขยับ ใบหน้าเรียบเฉย

จากนั้นยู่ต๋าก็หันไปมองท่านตูอีกครั้ง สายตานั้นเหมือนมองคนบ้า！！

ท่านตูสบตากับยู่ต๋า แปลกใจเล็กน้อย แต่ว่า เขาไม่คิดมาก แน่นอน ถึงคิดก็คิดไม่ออก

“ท่านยู่ เขาก็คือถังหลินที่พวกคุณต้องการ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับราชวงศ์พวกเราเลยสักนิดจริงๆ เจ้าชายใหญ่รู้จักกับถังหลิน กษัตริย์ของพวกเราอยู่ฝั่งพวกคุณมาตลอด”ท่านตูแสดงทัศนคติอย่างชัดเจน แค่ประโยคเดียวก็แยกกษัตริย์กับเจ้าชายใหญ่ออกทันที

ท่านตูคิดว่าสถานการณ์เช่นนี้เจ้าชายใหญ่จบเห่แน่ คนขององค์กรโกสต์ซิตี้ไม่ปล่อยเจ้าชายใหญ่ไว้แน่ สไตล์ของคารูปกติฆ่าเจ้าชายใหญ่ไปโดยตรงก็เป็นไปได้！！

ดังนั้น ตอนนี้ท่านตูจึงผลักเจ้าชายใหญ่ออกไปอย่างไม่ลังเลใดๆ เดิมทีงานเลี้ยงนี้เป็นเจ้าชายใหญ่ที่จัดการ งานเลี้ยงรับรองถังหลินก็เป็นความตั้งใจของเจ้าชายใหญ่จริงๆ คนขององค์กรโกสต์ซิตี้รู้เรื่องนี้อยู่แล้วแน่！！

ยู่ต๋ามองไปที่ท่านตูอีกครั้ง มุมปากเม้มลง ไม่พูดจา ก็แค่ตอนมองไปที่เจ้าชายใหญ่ กลับชัดเจนอย่างมากถึงมิตรภาพ และยังมีความกระตือรือร้นด้วย！！

ตอนนี้เขามาหาถังหลิน มาให้คำตอบแก่ถังหลินตามที่ถังหลินพูดไว้ แต่จากท่าทีแข็งแกร่งของถังหลินก่อนหน้านี้ ยู่ต๋ารู้ว่าการเจรจาครั้งนี้ไม่เป็นไปอย่างราบรื่นแน่ ถ้าให้เจ้าชายใหญ่มาเป็นคนกลาง อาจจะน่าคุยขึ้นมาบ้าง

ยู่ต๋าเดินก้าวข้ามาในห้อง สองคนที่ดูไม่น่ายุ่งเท่าไหร่นักที่ตามติดเขาก็ตามมาอยู่ด้านหลัง

ฉากแบบนี้ทำให้คนไม่กี่คนในห้องที่เดิมทีตื่นตระหนกอยู่แล้วก็ตึงเครียดทันที พลังงานจดจ่ออย่างสูง

กระทั่งว่ายังมีคนเอามือยื่นไปในเอว เตรียมลงมือตลอดเวลา

ท่านตูกลืนน้ำลายอย่างตกใจ ถอยหลังไปอย่างไม่รู้ตัวอีกครั้ง ก็แค่เดิมทีห้องที่ใหญ่นั้น พอเขาถอยไปเช่นนี้ ก็ถอยไปชนกับกำแพง ไม่มีทางถอยไปได้อีก

ตอนนี้ใบหน้าท่านตูซีดขาวด้วยความตกใจ เขาคิดว่าอย่างเดียวที่ทำได้ในตอนนี้ก็คือผลักถังหลินออกไป มือของเขายังชี้ไปที่ถังหลิน ก็แค่ตอนนี้นิ้วมือสั่นอย่างชัดเจน：“ท่านยู่ เขา เขาคือถังหลิน……”

ท่านตูเหมือนกลัวคนขององค์กรโกสต์ซิตี้จะมาหาคนผิด กลัวลำบากเขาไปด้วย แต่ เขากลับลืมว่า ในสถานการณ์เช่นนี้ คนที่ฉลาดวิธีการที่ดีที่สุดก็คืออยู่เฉยๆไม่พูดไม่ทำอะไร พยายามทำให้การมีอยู่ของตัวเองน้อยที่สุด

“ท่านตูเพิ่งกินข้าวด้วยกันกับคุณถังเหรอ？”ที่จริงยู่ต๋าไม่อยากจะสนใจท่านตู แต่เสียดายที่ท่านตูแสดงละครมากไป ยู่ต๋ามองไปที่ท่านตูอีกครั้ง แสร้งทำเป็นถามไปงั้นๆ

“ไม่ ไม่ใช่ เปล่าเลย”ท่านตูส่ายหน้าไปมา แป๊บหนึ่งใบหน้าก็ซีดขาว：“ท่านยู่อย่าเข้าใจผิด เป็นเจ้าชายใหญ่ที่จัดการเอง คนก็เป็นเจ้าชายใหญ่ที่เลี้ยงต้อนรับเอง ผมมาเป็นตัวแทนของกษัตริย์ ท่านยู่รู้ทัศนคติของกษัตริย์พวกเรา มาเพื่อหยุดพวกเขาที่ทำไม่ดีต่อองค์กรโกสต์ซิตี้”ตอนนี้ท่านตูตกใจจนสติแทบไม่เหลือ เขารู้แค่ว่าในสถานการณ์เช่นนี้จะให้ท่านยู่เข้าใจผิดไม่ได้

“ท่านยู่ เมื่อกี๊ถังหลินเกือบจะหนีแล้ว แต่ผมช่วยหยุดให้พวกคุณ”ท่านตูยังไม่ลืมที่จะให้เครดิตตัวเอง

เจ้าชายใหญ่เหลือบมองท่านตูอย่างเย็นชา รู้สึกละอายใจมาก

สายตาถังหลินยังไม่เปลี่ยน มองอารมณ์ใดๆไม่ออก