บทที่ 1422 ที่จริงผมไปกับคุณได้（2）

ตอนนี้เธอยืนอยู่ด้านข้างของถังหลิน เธอยืนอยู่ ถังหลินยังนั่งอยู่ ขาของถังหลินหันหน้าเข้าหาเธอ

เธออดไม่ได้ที่จะยกขาขึ้น ถีบถังหลินไปทีหนึ่ง น้ำเสียงนั้นหาเรื่องหน่อยๆ：“ไม่ได้จะไปเหรอ？ยังจะนั่งทำไมอีก？”

เห็นการกระทำของหลินเป้ยนี้ คนในห้องต่างตกใจ

นั่นเป็นถึงถังหลิน

นั่นเป็นถึงถังหลินที่ฆ่าคารูในถิ่นขององค์กรโกสต์ซิตี้

เป็นที่ถังหลินที่ผู้นำคนปัจจุบันขององค์กรโกสต์ซิตี้มาขอโทษ

เป็นถังหลินที่ต่อไปองค์กรโกสต์ซิตี้เห็นแล้วต้องเคารพ

เป็นถังหลินที่เมื่อกี๊ท่านตูพยายามเอาใจสุดๆอย่างไม่ลดละ

ถังหลินที่ไม่มองท่านตู และเจ้าชายใหญ่ไปตรงๆ

ตอนนี้เจ้าชายน้อยกล้าใช้เท้ามาถีบเขา？

นี่บ้าแล้วเหรอ？

ถังหลินเป็นถึงคนที่ฆ่าได้แม้แต่คารู คนตัวเล็กๆอย่างเจ้าชายน้อย ถังหลินตบแค่ฉาดเดียวก็ทำเอาเจ้าชายน้อยกลัวแทบตายแล้วมั้ง

ถังหลินก็คิดไม่ถึงว่าหลินเป้ยจะถีบเขา จึงงงไปแป๊บหนึ่ง

เจ้าชายใหญ่กลับตกใจอย่างแรง จากนั้นจะเข้ามา อยากมาหยุดตรงหน้าหลินเป้ย เจ้าชายใหญ่ก็กลัวว่าถังหลินจะทำหลินเป้ยโกรธจริงๆแล้วจัดการจนตาย！！

“เจ้าชายน้อย นี่คุณบ้าแล้วเหรอ”ท่านตูได้สติคืนมาก็อุทานออกมาตรงๆ：“คุณทำกับคุณถังแบบนี้ได้ไง คุณถังเป็นถึงแขกคนสำคัญของเรา แม้แต่คนขององค์กรโกสต์ซิตี้ยังให้เกียรติคุณถัง กษัตริย์ของเราก็ให้เกียรติฮีโร่อย่างคุณถังที่สุด ทำไมคุณทำแบบนี้กับคุณถัง คุณไม่คิดถึงผลที่ทำแบบนี้เลยเหรอ คุณนี่มันไม่รู้จริงๆว่าอะไรสำคัญ”

ท่านตูตำหนิหลินเป้ยอย่างไม่เกรงใจ ถึงแม้จะเรียกว่าเจ้าชายน้อย แต่ไม่เคารพหลินเป้ยเลยสักนิด

หลินเป้ยหน้าหม่นลงไป มุมปากเม้มแน่น ไม่พูดอยู่แป๊บหนึ่ง ตอนที่มองไปที่ถังหลิน สายตาก็มีความโกรธ

เป็นถังหลินที่ทำทั้งนั้น！！

“คุณถัง คุณอย่าโกรธนะ เจ้าชายน้อยไม่รู้ประสีประสา ทำให้คุณขุ่นใจ เรื่องนี้ผมจะบอกกษัตริย์พวกเรา ถึงตอนนั้นกษัตริย์เราจะต้องจัดการเรื่องนี้แน่”ท่านตูกลัวทำถังหลินโกรธ จึงรีบขอให้ถังหลินยกโทษ

ถังหลินในตอนนี้ไม่ใช่คนตัวเล็กๆคนนั้นที่ไม่มีค่าอีกแล้ว ถังหลินในตอนนี้ฆ่าคารู ทำให้องค์กรโกสต์ซิตี้ฮีโร่ที่น่ากลัว ไม่อาจทำให้ขุ่นเคืองได้เลย

สายตาของถังหลินมองไปที่ท่านตู สายตานั้นเย็นชามาก เย็นชาจนทำให้ท่านตูอดไม่ได้ที่จะสั่น

“คุณถังอย่าโกรธเลย ที่เจ้าชายน้อยทำแบบนี้กับคุณ……”ท่านตูสบตากับถังหลิน แป๊บหนึ่งก็รู้สึกเย็นไปทั้งตัว อดไม่ได้ที่จะถอยหลังไป เขาอดทนไว้ จึงทนได้ไม่ถอยหลังไป

“ผมยินดี คุณไม่ต้องมายุ่ง”ในที่สุดถังหลินก็พูด ประโยคนั้นเอาแต่ใจอย่างมาก ที่สำคัญที่สุดก็คือ น้ำเสียงนั้นดูเหมือนว่าจะมีความเย่อหยิ่งไปบ้าง อือ และยังมีความสุขเล็กน้อย

ท่านตูตะลึง มองถังหลินนิ่งๆ ยังไม่ได้สติคืนมาแป๊บหนึ่ง ไม่เข้าใจความหมายของถังหลินว่าหมายความอย่างไร

ถังหลินยืนขึ้น ตอนมองไปที่หลินเป้ย ในดวงตาก็แฝงไปด้วยรอยยิ้มอันชัดเจน ไม่มีความเยือกเย็นอย่างที่เพิ่งมองไปที่ท่านตู มีแต่ความอ่อนโยนบริสุทธิ์：“อือ พวกเราไปเถอะ”

ชัดเจนมากว่า เขากำลังตอบคำพูดของหลินเป้ยเมื่อกี๊

ท่านตูงง ตอนนี้สีหน้ายิ่งงงมากขึ้น นี่มันอะไรกัน หลินเป้ยที่ปฏิบัติตัวต่อถังหลินเมื่อกี๊ หลินเป้ยเพิ่งจะถีบถังหลิน ถังหลินไม่โกรธเลย และท่าทีที่ถังหลินมีต่อหลินเป้ยก็ยังดีขนาดนี้อีก？

ถังหลินไม่สนเขา และก็ไม่สนเจ้าชายใหญ่ ทำไมดีกับแค่เจ้าชายน้อยล่ะ？！

เวลานี้ ใช่แค่ท่านตูที่งง ทุกคนในห้องตอนนี้ต่างก็งง

รวมทั้งเจ้าชายใหญ่

เจ้าชายใหญ่ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่？

เจ้าชายใหญ่ก็คิดไม่ออกว่านี่เพราะอะไร？

ถังหลินเดินก้าวออกไปข้างนอกแล้ว ตรงที่เดิมที่คนไม่กี่คนยืนอยู่ข้างๆถังหลินก็รีบหลบให้

ถังหลินหันไปมองหลินเป้ย ยิ้มให้เธอ ไม่พูดอะไร จากนั้นเดินไปข้างนอกต่อ

หลินเป้ยแอบถอนหายใจ เธอรู้ว่าในสถานการณ์เช่นนี้ เธอไม่อาจปฏิเสธได้ และเธอก็เพิ่งถีบถังหลินไปทีหนึ่งด้วย ถ้าตอนนี้เธอไม่ไปส่งถังหลิน ไม่แน่ว่าถังหลินไปแล้ว ท่านตูก็จะบีบให้เธอไปเจอกษัตริย์ก็ได้

ถึงตอนนั้นกษัตริย์ต้องโกรธแน่ และจะโทษเธอ ถึงตอนนั้นเธอกับแม่ก็จะได้รับโทษ

ถึงแม้ในใจหลินเป้ยจะยังหงุดหงิดอยู่บ้าง แต่คิดถึงคำพูดที่ถังหลินพูดกับท่านตูก่อนหน้านี้แล้ว ในใจก็รู้สึกแปลกๆ

ที่ถังหลินตอบไปเมื่อกี๊ฟังดูไร้เดียงสาไปหน่อย เอาแต่ใจไปหน่อย ว่ากันว่าภาพลักษณ์ภายนอกของถังหลินก็เคร่งขรึมมาตลอด ที่ถังหลินทำเมื่อกี๊ เพื่อเธอเหรอ？！