บทที่ 1423 ถูกจับได้แล้ว（1）

สมน้ำหน้า ให้เขาเอาแต่รังแกเธออยู่ได้ ครั้งนี้ ก็จะให้ถังหลินลิ้มรสความรู้สึกที่พูดไม่ออกนี้！！

มุมปากของหลินเป้ยยกขึ้นมา รอยยิ้มนั้นปิดไว้ไม่อยู่ ตอนนี้เธอกลับอยากรู้มากว่า ต่อไป ถังหลินจะตอบเจ้าชายใหญ่อย่างไร！！

ได้ยินเสียงของหลินเป้ยแล้ว สีหน้าของถังหลินก็ยิ่งดูแย่

“ไสหัวไป”ตอนที่ถังหลินเงยตาขึ้นมา เห็นเจ้าชายใหญ่มองมาที่เขาอย่างคาดหวัง ในใจก็อดไม่ได้ที่จะโมโห

“ไม่ใช่ ถังหลิน คุณลองคิดดูอีกที คิดดูอีกทีสิ เรื่องนี้บังคับไม่ได้นะ ยังไงเรื่องความชอบนี้ก็ไม่อาจเปลี่ยนได้”เจ้าชายใหญ่ถูกด่าจนงง แต่เขาก็ยังไม่ยอมเท่าไหร่ แน่นอนว่าที่สำคัญคือทนไม่ได้ที่จะเอาหลินเป้ยส่งต่อให้ถังหลินแบบนี้

แน่นอนว่า ตอนนี้มีคนอื่นๆอยู่ในห้อง ดังนั้น เจ้าชายใหญ่จึงพูดเสียงเบา และก็มีแค่ถังหลินกับหลินเป้ยสองคนที่เข้าใจ

สายตาอันเย็นชาของถังหลินมองมา เหมือนว่าจะหยุดชีวิตคนไว้

เจ้าชายใหญ่เริ่มกลัวหน่อยๆ ไม่กล้าพูดแล้ว

เจ้าชายใหญ่มองไปที่หลินเป้ย พูดไม่ออก

ถังหลินดึงแขนของหลินเป้ยไว้ เร่งฝีเท้าเดินออกไปด้านนอก เขากลัวว่าถ้ายังดึงเวลาต่อไป จะทนไม่ไหวชกเจ้าชายใหญ่ไปทีหนึ่ง

“หลินเป้ย มีเรื่องอะไรก็โทรหาผมนะ”เจ้าชายใหญ่เห็นการกระทำของถังหลิน มุมปากก็กระตุกแรงๆ ในใจก็ยิ่งกังวล ดูเหมือนว่า ที่เขาเดา จะไม่ผิดเลย ดูเหมือนว่าถังหลินจะชอบหลินเป้ยจริงๆ

หลินเป้ยตัวเล็กแบบนี้ ถ้าถังหลินใช้ความรุนแรงใส่จริงๆ หลินเป้ยหนีไม่พ้นแน่ ตอนนี้ที่จริงเจ้าชายใหญ่อยากจะดึงหลินเป้ยกลับมาจากมือของถังหลิน

แต่เขานึกถึงสายตาของถังหลินนั้นแล้ว ก็นึกถึงเรื่องที่ถังหลินบุกถิ่นขององค์กรโกสต์ซิตี้แล้วฆ่าคารูทิ้ง มือข้างนั้นของเจ้าชายใหญ่ขยับ ไม่กล้ายื่นออกไป

สุดท้ายก็ได้แต่พูดประโยคนั้นออกไป คำพูดของเจ้าชายใหญ่นั้นมีความหมายชัดเจน ถ้าถังหลินบังคับหลินเป้ยจริงๆ หลินเป้ยบอกเขา เขาจะต้องเชื่อแล้วหาทางช่วยหลินเป้ย

หลินเป้ยได้ยินคำพูดของเจ้าชายใหญ่ก็งงเล็กน้อย จากนั้นมุมปากก็ยกขึ้นเบาๆ

ถังหลินดึงหลินเป้ยออกมาจากห้องแล้ว

หลินเป้ยไม่พูด ครั้งนี้ก็ไม่ได้ปฏิเสธ ปล่อยให้ถังหลินดึงเธอไว้

ก็แค่ตอนที่ใกล้จะออกไปจากโรงแรมนั้น หลินเป้ยหยุดฝีเท้าลง：“ฉันจะไปห้องน้ำหน่อย”

ถังหลินหันกลับ มองไปที่เธอ น่าจะเพราะว่าคำพูดเมื่อกี๊ของเจ้าชายใหญ่ สีหน้าของถังหลินดูเหมือนจะดูแย่เล็กน้อย：“เมื่อกี๊อยู่ในห้องทำไมไม่ไป？”

มือของถังหลินยังคงดึงแขนของหลินเป้ยไว้ ไม่ปล่อย

ชัดเจนมากว่า ถังหลินไม่ค่อยเชื่อคำพูดของเธอ

“เมื่อกี๊ในห้องเกิดเรื่องตั้งมากมาย ฉันยังไม่ได้สติคืนมา ลืมน่ะ”หลินเป้ยตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน ใบหน้าไม่ปรากฏสิ่งผิดปกติใดๆ：“ไม่ใช่ว่าคุณจะยุ่งแม้แต่เรื่องที่ฉันจะเข้าห้องน้ำหรอกนะ？”

ถังหลินมองไปที่เธอ มุมปากยกขึ้นมา：“ไปด้วยกัน”

ตอนถังหลินพูดคำนี้ น้ำเสียงมีความขำเล็กน้อย หลินเป้ยในตอนนี้แต่งตัวเป็นผู้ชาย ในสถานที่สาธารณะเช่นนี้ เธอต้องไปห้องน้ำชายอยู่แล้ว

หลินเป้ยตลกหน่อยๆ นิ่งไปแป๊บหนึ่ง เธอคิดอะไรเนี่ยเมื่อกี๊？

เมื่อกี๊ทำไมเธอถึงคิดได้ว่าไปห้องน้ำเพื่อสลัดออกจากถังหลิน？

ทั้งๆที่ตอนนี้เธอเป็น‘ผู้ชาย’！！

เมื่อก่อน เธอไม่ลืมเลยว่าตัวเองเป็น‘ผู้ชาย’คนหนึ่งตลอดเวลา

ทำไมเมื่อกี๊ถึงลืมไป？！

เธอคิดว่าสมองของเธออาจจะมีปัญหา

เพราะเรื่องที่เธอปลอมตัวเป็นชาย ปกติแล้วเธอเลยไม่เข้าห้องน้ำข้างนอก หลินเป้ยคิดว่าสมองของเธอน่าจะผิดปกติ

“ไม่ไปแล้ว”ที่จริงหลินเป้ยจะหาข้ออ้าง ถึงเธอปลอมตัวเป็นผู้ชาย แต่ในใจของเธอที่จริงปฏิเสธจะไปห้องน้ำชายอย่างมาก เธอกลัวเห็นของที่ไม่ควรจะเห็น

ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ถังหลินยังบอกว่าไปด้วยกัน เธอก็ยิ่งไม่อยากไป！！

ถังหลินมองเธอเหมือนจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม：“ผมแนะนำให้คุณอย่ามาเจ้าเล่ห์คิดหาวิธีเลย ไม่มีประโยชน์”