บทที่ 1424 ถูกจับได้แล้ว（2）

แต่ว่า ไม่ชัดเจน แม้แต่ตัวเธอเองยังไม่เห็น

“ไปเถอะ กลับบ้านด้วยกัน”ถังหลินที่ถูกจ้องไม่โกรธสักนิด อารมณ์กลับดีเป็นพิเศษ

“ถังหลิน คุณหน้าด้านขนาดนี้เลยเหรอ”หลินเป้ยอดไม่ได้ที่จะด่าออกไป แต่ในน้ำเสียงนั้นไม่ได้โกรธมากนัก

“ทำไม？คุณเพิ่งรู้เหรอ？”หางคิ้วของถังหลินยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ใบหน้าไม่หยุดยกขึ้น เพื่อจีบภรรยาแล้ว เขาคิดว่ายังหน้าด้านได้อีก！！

หลินเป้ยถอนหายใจอย่างหมดหนทาง เธอรู้มาตลอดว่าเธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของถังหลิน ไม่สามารถเอาชนะด้วยกำลังได้ สู้กับปากก็สู้ไม่ได้ ดังนั้นสุดท้ายเธอจึงได้แต่ประนีประนอม

“ฉันส่งคุณกลับโรงแรมเอง”เธอไม่สามารถพาถังหลินไปที่พักของเธอได้ ถ้ามีคนเห็น ก็ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเอาไปพูดอย่างไร

ถึงตอนนี้เธอจะเป็น‘ผู้ชาย’แต่ตัวตนของถังหลินนั้นพิเศษ และบางคนก็คาดหวังว่าให้โลกวุ่นวายเพื่อบรรลุผลของตัวเอง

“ไม่ได้ไปที่พักคุณเหรอ？ผมอยากไปมาก……”ถังหลินดูผิดหวังเล็กน้อย ตอนพูดยังถอนหายใจอย่างเสียดายเบาๆด้วย

“คุณฝันไปเถอะ”หลินเป้ยคิดว่าผู้ชายคนนี้ไม่มีอะไรที่จะช่วยได้อีกแล้ว

“กลับโรงแรม”หลินเป้ยมองไปที่ถังหลิน ตั้งใจพูดเน้น

“โอเค มีคุณอยู่ข้างๆ ไปไหนก็เหมือนกัน”ถังหลินยิ้มบางๆ พูดจาคำหวานๆออกมา ก็แค่ปกติแล้วคุณชายถังดูเย็นชา แต่ไม่ได้หมายความว่าคุณชายถังจะจีบสาวไม่เป็น

หลินเป้ยอึ้งไป ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอยังจะพูดอะไรได้อีก เธอไม่สนถังหลินอีก หันกลับแล้วเดินออกไปข้างนอก ก็แค่ หลังจากเธอหันไป มุมปากของเธอกลับยกขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

รถของถังหลินอยู่ข้างนอก และยังเป็นคนขับรถคนนั้นที่ก่อนหน้านี้พาเขาไปเจอคารู เมิ่งหลินกลับไปแล้ว ถังหลินฆ่าคารู แล้วใช้อำนาจกดองค์กรโกสต์ซิตี้ให้ยอมจำนนขนาดนี้ เมิ่งหลินรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรแล้ว แค่คุณชายถังลงมือก็จัดการเรื่องราวได้

ดังนั้นเมิ่งหลินก็ไม่กังวล กลับบ้านไปนอนเลย เมื่อคืนวานเมิ่งหลินรับถังหลินกลับมาแล้วก็ตีสามกว่า เพราะว่าในใจกังวลเรื่องขององค์กรโกสต์ซิตี้ บวกกับเรื่องที่ถังหลินยังกอดผู้ชายคนนี้กลับห้อง เมิ่งหลินก็กังวลจนไม่ได้นอน

ตอนนี้เรื่องขององค์กรโกสต์ซิตี้จัดการไปแล้ว ผู้ชายคนนั้นในเมื่อคืนวานดูเหมือนว่าจะหายไป ในที่สุดเมิ่งหลินก็วางใจ

หลินเป้ยกับถังหลินต่างนั่งอยู่ที่นั่งแถวหลัง หลินเป้ยนั่งอยู่ในสุด พยายามห่างเขาให้มากที่สุด ถังหลินมองเธอแวบหนึ่ง จากนั้นยื่นมือดึงเธอมา เอาเธอมากอดไว้ในอ้อมแขน

หลินเป้ยตกใจ เกือบจะร้องออกมา ก็แค่ตอนที่เห็นคนขับรถตรงหน้าก็ได้แต่ทนไว้อย่างไม่เต็มใจ

แต่ว่า เมื่อกี๊คนขับรถเห็นจากกระจกมองหลังแล้ว คนขับรถตกใจอย่างชัดเจน สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยแป๊บหนึ่ง！！

เมื่อคืน เขาเห็นกับตาว่าคุณชายถังอุ้มเขาเข้าห้อง ดังนั้นวันนี้ก็ไม่แปลกอะไร ก็แค่ก่อนหน้านี้ประธานเมิ่งยังบอกว่าคนอ่อนต่อโลกที่ยั่วยวนหายไป คิดไม่ถึงว่าคนอ่อนต่อโลกจะมาร่วมงานเลี้ยงกับคุณชายถังได้

และดูจากสถานการณ์นี้แล้ว คืนนี้ยังต้องกลับไปโรงแรมด้วยกัน

คนขับรถไม่ใช่เมิ่งหลิน รู้ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่เขาควรสนใจ ดังนั้นคนขับรถเลยแกล้งเป็นไม่เห็น

“ถังหลิน ปล่อยฉัน”สีหน้าของหลินเป้ยเปลี่ยนไป เธอพูดเสียงทุ้มต่ำ อยากจะออกจากพันธนาการของถังหลิน แต่ก็พบว่าไร้ประโยชน์

“อย่าขยับ ถ้าคุณขยับอีกผมไม่รับประกันนะว่าต่อไปจะเรื่องเกิดอื่นขึ้นไหม”เสียงของถังหลินแหบหน่อยๆ เธอดิ้นรน ถูไถแนบชิดอยู่ในอ้อมแขนของเขา ทำให้เขาใกล้จะทนไม่ไหว

หลินเป้ยตะลึง พอเข้าใจความหมายของเขาแล้วก็ไม่กล้าขยับมั่วอีกทันที

มุมปากของถังหลินยกขึ้น ใบหน้ามีรอยยิ้ม เขาเข้าใกล้หูของเธอ กระซิบเสียงเบา：“เด็กดีมาก”

ตอนนี้อยู่บนรถ ถังหลินทำอะไรเธอไม่ได้ เมื่อกี๊เขาเห็นเธอจงใจเว้นระยะห่างกับเขา ในใจก็ไม่สบายใจอย่างมาก ดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะดึงเธอเข้ามา

เขาสามารถทนต่อสิ่งอื่นๆของเธอได้หมด แต่ไม่สามารถทนต่อการที่เธอหลีกเลี่ยงเขาได้

ในใจหลินเป้ยแอบโมโห หูอดไม่ได้ที่จะแดง ติ่งหูที่อิ่มเอิบเหมือนชุ่มไปด้วยเลือด แดงจัด

สายตาของถังหลินหม่นลง เดิมทีไม่คิดจะทำอะไรเธอ แต่ตอนนี้ทนไม่ไหวเสียแล้ว จึงจับติ่งหูสีแดงของเธอไปโดยตรงแล้วดูดเบาๆ

ร่างของหลินเป้ยแข็งทื่อทันที แดงตั้งแต่หูไปยันคอไปยันหน้า คนๆนี้ทำแบบนี้ได้ไง？

หลินเป้ยรู้สึกว่าร่างที่แข็งเหมือนสั่นเล็กน้อย ตอนนี้หัวใจดูเต้นเร็วเป็นพิเศษ แบบที่ว่ายังไงก็ควบคุมไม่อยู่

เธอโตมาขนาดนี้ถือเป็นครั้งแรกที่มีความรู้สึกแบบนี้

ครั้งที่แล้วตอนอยู่ในโรงแรม ตอนนั้นถังหลินถูกคนวางยา ตอนนั้นเธอถูกถังหลินข่มขืน ก็แค่ติดอยู่ที่ตัวตนของตัวเองจะเปิดเผยไม่ได้ ตอนนั้นเธอกล้าร้องขอความช่วยเหลือ แน่นอนว่า จากแรงของเธอแล้วสู้ถังหลินไม่ได้เลย