บทที่ 1428 ปกป้องลูก（2）

“ลูกไม่อยากมีชีวิตแล้วเหรอ？ลูกรู้ถึงผลที่ตามมาจากเรื่องนี้ไหม？ถ้าพวกเขารู้ตัวตนของลูก แม่กับลูกก็ไม่รอด พวกเราต้องตาย ลูกรู้บ้างไหม ทำไมลูกโง่แบบนี้ ไม่ระวังตัวเลย？”คุณแม่หลินตำหนิเสียงดัง น้ำเสียงนั้นแย่อย่างชัดเจน！！

เพราะว่าตัวตนของหลินเป้ย พวกเขาไม่ได้จ้างคนใช้ ดังนั้นคุณแม่หลินก็ไม่ห่วงว่าจะมีคนได้ยิน

จู่ๆหลินเป้ยก็อยากจะขำ แต่ในใจนั้นเยือกเย็น ขำไม่ออกจริงๆ

“ตอนแรกแม่ให้ฉันปลอมตัวเป็นผู้ชายเข้าไปในราชวงศ์ก็น่าจะนึกถึงผลที่ตามมาของเรื่องนี้ได้แล้ว ตอนนั้นฉันแค่กี่ขวบ ไม่รู้เรื่อง แม่ไม่เข้าใจเหรอ？”หลินเป้ยเป็นเด็กดีมาแต่เด็ก ฟังคำพูดของคุณแม่หลินมาเสมอ นี่คือครั้งแรกที่หลินเป้ยเถียงคุณแม่หลิน

เธอไม่มีพ่อตั้งแต่เด็ก มีแต่แม่ เธอรู้ว่าแม่มีชีวิตที่ยากลำบาก และเธอสงสารแม่มาก ดังนั้นเธอจึงฟังแม่ของเธอตั้งแต่ยังเด็ก แม่ให้เธอทำอะไรเธอก็ทำ ไม่เคยบ่นมาก่อน แต่ตอนนี้ในใจเธอมีโมโห

หรือว่าเรื่องท้อง และอาจจะเป็นเพราะสาเหตุอื่น คนอื่น……

หลินเป้ยไม่ได้คิดดีๆ และก็ไม่ให้ตัวเองได้คิดดีๆ

คุณแม่หลินตกใจ มองหลินเป้ยด้วยใบหน้าไม่อยากจะเชื่อ：“นี่ลูก ลูกกำลังโทษแม่？ลูกโทษแม่？ลูกโทษแม่เนี่ยนะ？”

“ฉันแค่บอกความจริง”หลินเป้ยแอบถอนหายใจ ให้ตัวเองใจเย็นลง

“ลูกโทษแม่ชัดๆ ลูกโทษแม่ที่ให้ลูกแต่งชายกลับราชวงศ์ โทษที่แม่ทำให้ลูกอันตราย”อารมณ์ของคุณแม่หลินเหมือนใจร้อนขึ้นมาทันที：“ลูกไร้มโนธรรม ทำไมลูกถึงโทษแม่ ถ้าไม่ใช่แม่ ลูกจะมีชีวิตอย่างวันนี้ไหม？ถ้าไม่ใช่แม่ ตอนนี้ลูกอาจจะลำบากอยู่ที่ไหนก็ได้ ถ้าไม่ใช่แม่ให้ลูกเข้าราชวงศ์ ก็ไม่รู้ว่าลูกจะถูกใครจับไปเป็นคนรักตั้งแต่สิบกว่าขวบแล้ว ถ้าไม่ใช่แม่ที่ให้ลูกเข้าราชวงศ์มา ไม่แน่ตอนนี้ลูกคงตายอยู่ที่ไหนแล้ว”

หลินเป้ยงง ที่จริงแม่พูดก็จริง ถ้าเธอไม่แต่งชายเข้ามาราชวงศ์ จากสถานการณ์ตอนนี้ของเธอแล้ว แม่พูดพวกนี้ออกมาก็อาจเกิดขึ้นที่เธอจริง

ยังไงผู้หญิงโสดที่เลี้ยงลูกสาวที่พ่อไม่รู้จัก ในประเทศที่คนอ่อนแอไม่มีหลักประกันด้านสิทธิมนุษยชน เธอสวยแค่ไหน ก็กลัวว่าจะถูกคนจับไปตั้งแต่ยังไม่โตด้วยซ้ำ

แน่นอนว่าอาจเป็นไปได้ที่จะไม่รู้ว่าถูกใครฆ่าตาย

หลินเป้ยไม่พูดอีก

“แม่ทำเพื่อตัวเองหรือไง？แม่ไม่ได้ทำเพื่อลูกอีกเหรอ ถ้าไม่ใช่เพื่อลูก แม่ต้องเสี่ยงอันตรายไหม？”คุณแม่หลินจับหลินเป้ย ออกแรงเขย่าเธอ：“ลูกมันไร้มโนธรรม ลูกมาโทษแม่ได้ ทำไมลูกถึง ……”

“ขอโทษค่ะ”หลินเป้ยพูดอีกครั้ง เสียงนั้นแหบเล็กน้อย：“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ควรพูดอย่างนั้น”

“ลูกคิดว่าแม่ทำเพราะโลภเหรอ？ลูกคิดว่าถ้ามีคนจับได้แม่จะไม่รู้เหรอว่าจะเกิดอะไรขึ้น？ลูกคิดว่าแม่ไม่กลัวเหรอ？แต่ตอนนั้นแม่มีทางอื่นเหรอ？แม่จะมีทางอื่นเหรอ？”คุณแม่หลินยิ่งร้อนใจมากขึ้น ตาคู่นั้นมองไปที่หลินเป้ยเต็มไปด้วยการกล่าวหา น้ำตาไหลไม่หยุด คุณแม่หลินเขย่าตัวหลินเป้ยตลอดเวลา

หลินเป้ยถูกเธอเขย่าจนปวดหัว อาจเป็นเพราะการตั้งครรภ์ ร่างกายจึงไม่สบายอย่างมาก แต่หลินเป้ยไม่ได้สลัดออก และก็ไม่ห้ามการกระทำของคุณแม่หลิน และก็ไม่เถียงคุณแม่หลินสักคำ

ฟังคำบ่นของแม่แล้ว ตอนนี้หลินเป้ยเสียงใจที่เถียงแม่เมื่อกี๊จริงๆ！！

“ตอนนั้นแม่มีทางอื่นด้วยเหรอ？แม่ถูกคนรังแกแม่ทนได้ แต่แม่เห็นแกถูกคนรังแกไม่ได้ ตอนนั้นแกแปดขวบ ดูนุ่มนวลขาวสะอาด ใครเห็นก็ชอบ ……”คำพูดของคุณแม่หลินหยุดลง ใครเห็นก็ชอบเป็นคำที่ดี แต่ตอนนี้พูดออกมาจากปากของคุณแม่หลิน ชัดเจนว่าไม่ใช่เรื่องดีนัก

ตัวของหลินเป้ยแข็งทื่อ สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างไว เธอเข้าใจความหมายของแม่ดี

ตอนนั้นเธอสวยจริงๆ น่ารักมาก เธอจำได้ว่าตอนนั้นเธออยู่บนถนน เริ่มมีคนที่เจตนาไม่ดีคอยจ้องแล้ว จนหลายๆครั้ง เธอยังถูกหยุดไว้ด้วย