บทที่ 1447 ถูกตบหน้ากลางสถานที่นี่ เจ็บจี๊ดถึงทรวง (1)

เฉิงโหรวโหรวแอบหงุดหงิด เธอจะรู้ได้ยังไง เธอไม่กลับองค์กรโกสต์ซิตี้หลายวันแล้ว ไม่เจอหน้าคนในองค์กรหลายวัน！！

ถึงแม้เธอจะกลับองค์กรโกสต์ซิตี้แล้ว คนในองค์กรก็ไม่บอกเธอหรอก เธอไม่มีทางรู้ได้เลย

มีแต่พวกเจิ้งฉงรู้ถึงจะบอกเธอ เธอถึงจะรับรู้ ทว่าหลายวันนี้ เธอไม่ได้ติดต่อกับเจิ้งฉงและไป๋หยิง เธอไม่รู้อะไรจริงๆ

เฉิงโหรวโหรวไม่รู้เรื่ององค์กรโกสต์ซิตี้จริงๆ ดังนั้นถึงอยากแต่งเรื่องขึ้นมาหลอกก็ยังไม่ได้ เมื่อสบตากับทุกคน เฉิงโหรวโหรวก็รู้สึกร้อนรนจนหน้าแดง

คุณย่าเย่เห็นท่าทางของเฉิงโหรวโหรวก็รู้ว่าเธอไม่รู้เรื่อง คุณย่าเย่ขมวดคิ้วมุ่น เฉิงโหรวโหรวเป็นองค์หญิงองค์กรโกสต์ซิตี้ แล้วทำไมถึงไม่รู้อะไรเลย ชั่วพริบตาเดียวคุณย่าเย่นึกความเป็นไปได้หลายทาง

ทว่าคุณย่าเย่ก็นึกในแง่ดีได้ ท่านครุ่นคิดดูแล้วก็อดเอ่ยปากพูดไม่ได้ “องค์กรโกสต์ซิตี้จัดงานแถลงโดยเฉพาะอย่างนี้คงจะเปิดเผยสถานะขององค์หญิงมั้ง”

คุณย่าเย่พูดมีเหตุผล เพราะปกติองค์กรโกสต์ซิตี้ทำอะไรเรียบง่าย ไม่เคยจัดงานแถลงข่าวอย่างนี้มาก่อน สิ่งเดียวที่มีความเป็นไปได้คือเรื่องขององค์หญิงองค์กรโกสต์ซิตี้

เฉิงโหรวโหรวได้ยินคำพูดของคุณย่าเย่ก็ชะงัก ดวงตาเปล่งประกายวาววับ ใบหน้าเผยความปลื้มปิติหลายส่วน จริงเหรอ？”

จะเปิดเผยสถานะของเธอจริงๆเหรอ？

เธอกลับมาอยู่ในองค์กรโกสต์ซิตี้ก็เกือบสองเดือนแล้ว สองเดือนนี้เธอเฝ้ารอคอยอยากให้องค์กรโกสต์ซิตี้ยอมรับเธอต่อหน้าสาธารณะ เช่นนี้สถานะองค์หญิงของเธอก็จะเป็นทางการและเป็นจริงเสียที

หากวันหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้อยากกลับคำก็ต้องไตร่ตรองดูแล้ว จุดนี้ไป๋หยิงเป็นคนวิเคราะห์ให้เธอฟังเอง

คุณย่าเย่รีบกวาดสายตามองเฉิงโหรวโหรว รู้สึกเหลือเชื่อกับการตอบสนองของเธอ เฉิงโหรวโหรวที่เป็นองค์หญิงองค์กรโกสต์ซิตี้ยังไม่รู้เรื่องเลย แล้วท่านจะไปรู้ได้ยังไง ท่านก็แค่คาดเดา และเพื่อกอบกู้หน้าตาเฉิงโหรวโหรวกลับมา

ใครจะไปรู้ว่าเฉิงโหรวโหรวจะคิดว่าเป็นจริงขึ้นมา！！

“องค์กรโกสต์ซิตี้จะเปิดเผยสถานะองค์หญิงจริงๆเหรอคะ?” นักข่าวพวกนี้ไม่คิดว่าเป็นเรื่องจริง ทว่าก็ยังรู้สึกว่าอาจจะเป็นไปได้

“ถ้าเป็นแบบนี้จริงๆ แสดงว่าหัวหน้าเห็นความสำคัญขององค์หญิงองค์กรโกสต์ซิตี้มาก เพราะองค์กรโกสต์ซิตี้ไม่เคยจัดงานแถลงมาก่อน ไม่เคยเปิดเผยประวัติส่วนตัวมาก่อน ครั้งนี้คงยกเว้นเพราะองค์หญิงมั้ง”

“เพราะว่าองค์หญิงองค์กรโกสต์ซิตี้เป็นลูกสาวหนึ่งเดียวของหัวหน้า ต้องเห็นความสำคัญอยู่แล้ว ได้ยินว่าหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้ไม่เคยแต่งงานมาก่อน ท่านตามหผู้หญิงในดวงใจเสมอมา และองค์หญิงเกิดจากผู้หญิงที่ท่านรัก ดังนั้นองค์หญิงต้องเป็นดั่งหัวแก้วหัวแหวนแน่”

“มิน่าล่ะ เมื่อกี้องค์หญิงจึงบอกคุณชายสามเย่อย่างมั่นใจว่าต้องเสียใจแน่ ด้วยความที่หัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้รักใคร่เธอเช่นนี้ เธอจึงมีคุณสมบัติพูดแบบนี้”

“แล้วคุณชายสามเย่จะซวยจริงๆไหม?ได้ยินว่าอำนาจองค์กรโกสต์ซิตี้นั้นสามารถใช้คำว่า น่าสะพรึงกลัวมาบรรยาย คุณชายสามเย่ไม่ใช่คู่แข่งขององค์กรโกสต์ซิตี้หรอกมั้ง?”

“ก็ต้องดูท่าทีต่อจากนี้ขององค์หญิงองค์กรโกสต์ซิตี้ ไม่ใช่บอกว่าองค์หญิงรักคุณชายสามเย่มากหรอกหรือ?”

“คุณชายสามเย่เป็นที่โปรดปรานของสวรรค์จริงๆ น่าอิจฉาจังเลย?”

คนที่อยู่ในเหตุการณ์ผลักกันพูดคนละประโยคอย่างมันส์ปากขึ้นมา

เฉิงโหรวโหรวได้ยินคำซุบซิบพวกนี้ก็เผยรอยยิ้มบนใบหน้า ความได้ใจเผยออกมาอย่างไม่ปิดบัง อดกล่าวอย่างโอ้อวดไม่ได้ “ก่อนหน้านี้ฉันก็เคยพูดแล้ว หัวหน้ารักฉันมาก ก่อนหน้านี้หัวหน้าแก้เผ็ดให้ฉัน ถึงกับโจมตีเย่ซือเฉินเลยนะ”

เฉิงโหรวโหรวเชื่อคำพูดของคุณย่าเย่เสียสนิทใจ เพลิดเพลินอยู่กับคำหารือของทุกคน อดหัวเราะคิกคักไม่ได้ “ขอแค่เย่ซือเฉินรับปากจะแต่งงานกับฉัน ฉันก็จะไม่ถือสาเรื่องที่ผ่านมา ฉันไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้นอะไร”

“องค์หญิงเป็นคนใจคอกว้างขวางจริงๆ ซือเฉินโชคดีเหลือเกินที่ได้รับความรักจากองค์หญิง” คุณย่าเย่แค่คาดเดาในตอนแรก ทว่าได้ยินผู้คนหารือกัน ท่านก็เชื่อว่าเป็นอย่างนั้น

เวลานี้คุณย่าเย่ยิ่งกระตือรือร้นต่อเฉิงโหรวโหรวมากขึ้นอีกหลายส่วน ใบหน้ายิ่งเป็นมิตรไมตรีมากขึ้น

เรื่ององค์กรโกสต์ซิตี้จัดงานแถลงข่าวกำลังดำเนินการอยู่ เริ่มทำการถ่ายทอดสดแล้ว

“มาแล้ว มาแล้ว คนขององค์กรโกสต์ซิตี้มาแล้ว” เวลานี้มีเสียงจากสถานที่ถ่ายทอดสดหลายเสียง สถานที่ยุ่งเหยิงทันที ทว่าเสียงพูดอันตื่นเต้นยังคงได้ยินอย่างชัดเจน