บทที่ 1459 กระบวนการยอมรับ（1）

ผู้ดูแลจ้งอยากจะตอบกลับ หัวหน้าน้อยก็ชิงพูดตัดหน้าว่า “พอแล้ว ผมรู้ว่าเรื่องนี้มันไม่ง่าย วางใจเถอะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผม ผมจะจัดการเอง！！”

“หัวหน้าน้อย อย่าทำไปเรื่อยนะ”สีหน้าของผู้ดูแลจ้งเปลี่ยนไปเล็กน้อย การเก็บงำความลับของคนตระกูลถังนั้นเขาเคยสัมผัสมันมาก่อน และคุณหนูใหญ่ตระกูลถังก็เป็นคนเก่งและฉลาด ระมัดระวังตัวมาก หากหัวหน้าน้อยลงมือทำอะไรจริงๆก็อาจจะสังเกตเห็นได้

แม้ว่าตอนนี้หลักฐานหลายอย่างจะชี้ชัดว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลถังไม่ใช่เจ้าหญิงแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้ แต่หัวหน้าน้อยก็ยังรู้สึกพิเศษกับคุณหนูใหญ่ตระกูลถังอยู่

หากหัวหน้าน้อยกระทำการสุ่มสี่สุ่มห้าโดยไม่ยั้งคิดกับตระกูลถัง หรือถูกคุณหนูใหญ่ตระกูลถังจับได้ เกรงว่าจะเกิดความเข้าใจผิดขึ้นได้

หัวหน้าคงไม่อยากเห็นความเข้าใจผิดเช่นนี้อย่างแน่นอน

หัวหน้าน้อยเหลือบมองมาที่ผู้ดูแลจ้งแวบหนึ่ง“ตาแก่ คุณคิดว่าผมจะเลอะเลือนเหมือนคุณรึไง เรื่องแค่นี้ผมจะจัดการไม่ได้เลยเชียวเหรอ？”

“หัวหน้าน้อย คุณหนูใหญ่ตระกูลถัง……”ผู้ดูแลจ้งเห็นท่าทีของหัวหน้าน้อยก็ยิ่งเป็นกังวลมากขึ้น

“ผมรู้ ว่าเธอเก่งมาก หากเธอไม่เก่งแบบนี้ ผมคงไม่ต้องเข้ามายุ่งแบบนี้หรอก”มู่เฉิงเป็นคนทะนงตน เรื่องที่ทำให้เขาสนใจ และทำให้เขาลงมือลงแรงทำเองได้มีไม่มากเท่าไร

“วางใจเถอะ ผมมีวิธีของผม รับรองว่าตระกูลถังไม่รู้เรื่องแน่นอน และเธอก็จับพิรุธอะไรไม่ได้แน่ เรื่องนี้ผมจะจัดการอย่างลับสุดยอดไม่ให้ใครรู้ หากผลสุดท้ายแล้วเธอไม่ใช่เจ้าหญิงแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้ ก็จะถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน” เห็นชัดว่าหัวหน้าน้อยได้เตรียมการวางแผนไว้แล้ว และมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม

ในเมื่อหัวหน้าน้อยพูดมาขนาดนี้แล้ว ผู้ดูแลจ้งก็ไม่คิดที่จะพูดอะไรอีก

“หัวหน้าน้อย คุณไปบอกหัวหน้าเองนะ”ผู้ดูแลจ้งไม่อยากจะยุ่ง จึงต้องโยนไปให้หัวหน้าแทน หากหัวหน้าเห็นด้วยกับแนวทางของหัวหน้าน้อย เรื่องนี้ก็จะมีหัวหน้าน้อยเป็นคนจัดการเอง

“จู่ๆผมก็นึกขึ้นได้ว่ามีอีกเรื่องที่สำคัญ และเร่งด่วนมาก คุณไปรายงานกับหัวหน้าเองแล้วกัน” หัวหน้าน้อยไม่รอให้ผู้ดูแลจ้งได้ตอบรับ ก็ปลีกตัวหนีหายไปทันที

มู่เฉิงไม่แน่ใจว่าหัวหน้าจะเห็นด้วยกับสิ่งที่เขาจะทำหรือไม่ เรื่องนี้เขาได้ตัดสินใจแล้ว ก็ต้องไปทำมันอย่างแน่นอน หากหัวหน้าไม่เห็นด้วย กลัวว่าจะมีปัญหาตามมาแน่ ดังนั้น ไม่สู้เขาลงมือจัดการให้เรียบร้อยแล้วค่อยไปรายงานกับหัวหน้าเอาทีหลัง

ยังมีเรื่องที่ก่อนหน้านี้เขาประกาศในงานแถลงข่าวว่าเจอตัวเจ้าหญิงตัวจริงแล้ว เขาไม่รู้มาก่อนว่าเรื่องนี้มันได้พลิกผันไปบ้างแล้ว ดังนั้น หัวหน้าน้อยก็จึงกังวลกลัวว่าหัวหน้าจะโกรธ

แม้มู่เฉิงจะโตมาจนป่านนี้และไม่เคยเห็นหัวหน้าโมโหมาก่อน แต่ในใจลึกๆของมู่เฉิงก็รู้สึกเกรงกลัวหัวหน้าอยู่มากเช่นกัน

“หัวหน้าน้อย”ผู้ดูแลจ้งถึงกับอึ้ง นี่หัวหน้าน้อยก่อเรื่องแล้วคิดจะหนี เอาปัญหาทุกอย่างมาโยนให้เขา

แต่ว่า แค่พริบตาเดียวหัวหน้าน้อยก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เขาไม่สามารถไปตามตัวหัวหน้าน้อยกลับมาได้

ผู้ดูแลจ้งทำได้เพียงบากหน้าไปหาหัวหน้าเพียงลำพัง

เวลาปรกติหัวหน้าไม่มีนิสัยที่ชอบดูโทรศัพท์มือถือ เวลาส่วนใหญ่ของหัวหน้าก็มักจะหมดไปกับการวาดภาพ

ผู้ดูแลจ้งเจอตัวซ่างกวนหงในห้องวาดรูป

“หัวหน้า หัวหน้าน้อยไปงานแถลงข่าว หัวหน้าน้อยประกาศว่าจะลงโทษเฉิงโหรวโหรวตามกฎขององค์กรโกสต์ซิตี้”ผู้ดูแลจ้งยืนอยู่ข้างๆของซ่างกวนหง รายงานเรื่องที่เกิดขึ้นในงานแถลงข่าว

ซ่างกวนหงที่ได้ฟังคำพูดของผู้ดูแลจ้ง ก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ มือที่วาดภาพอยู่ก็ไม่ได้หยุดลง

ผู้ดูแลจ้งรู้ ว่าหัวหน้าไม่มีความคิดเห็นอะไรกับการกระทำของหัวหน้าน้อย

แน่นอนว่า การกระทำก่อนหน้านั้นของเขามันมีเมตตาเกินไป หากทำตามอย่างที่เขาว่า หัวหน้าก็คงไม่มีความคิดเห็นอะไร แต่นั้นก็ไม่ใช่ผลที่จะทำให้หัวหน้าพึงพอใจได้

“หัวหน้าน้อยยังได้ประกาศว่าเจอเจ้าหญิงตัวจริงแล้ว”ซ่างกวนหงไม่ได้ตอบสนองใดๆ ผู้ดูแลจ้งยังคงรายงานต่อไปเรื่อยๆ

ครั้งนี้ซ่างกวนหงมีปฏิกิริยาตอบสนองแล้ว มือที่วาดภาพอยู่ก็ชะงัก ดวงตาคู่คมมองไปที่ผู้ดูแลจ้ง“เขาหมายถึงใคร？”

“เรื่องที่คุณหนูใหญ่ตระกูลถังกับเวินลั่วฉิงคือคนเดียวกันนั้นหัวหน้าน้อยยังไม่รู้เรื่องนี้ ดังนั้นหัวหน้าน้อยจึงคิดว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลถังคือเจ้าหญิงแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้ของเรา ”

ซ่างกวนหงตะลึง แต่ใบหน้าก็ไม่ได้แสดงอาการอะไร ไม่ได้แปลกใจ และไม่ได้ผิดหวัง

แม้ผู้ดูแลจ้งจะอยู่รับใช้ซ่างกวนหงมานานสี่สิบกว่าปี แต่บางครั้งผู้ดูแลจ้งก็ดูไม่ออกว่าหัวหน้านั้นกำลังคิดอะไรอยู่