บทที่ 1458 ตรวจดีเอ็นเอ（2）

เพราะเห็นท่าทีที่หวงแหนของหัวหน้าน้อยที่มีต่อเจ้าหญิงตัวจริงขององค์กรโกสต์ซิตี้ ดังนั้นเท่าที่ดูจากหัวหน้าน้อยแล้ว เจ้าหญิงแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้ยังไงก็ดีไปหมดทุกอย่าง

หากเฉิงโหรวโหรวเองยังยอมรับว่าเจ้าหญิงแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้หน้าตาดีจริงๆ งั้นก็คงจะสวยดั่งที่ว่าจริงๆแล้วล่ะ！！

เฉิงโหรวโหรวเป็นคนไม่มีความคิดซับซ้อนอะไร เมื่อนักข่าวถามคำถามนี้ เธอก็นึกไปถึงใบหน้าที่ชวนหลงใหลของคุณหนูใหญ่ตระกูลถัง คนที่กักเก็บอารมณ์ความรู้สึกไม่เป็นอย่างเธอ ใบหน้าก็มีความริษยาปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน

เมื่อนักข่าวเห็นปฏิกิริยาของเฉิงโหรวโหรว ต่างก็มีคำตอบในใจแล้ว ดูๆไปแล้ว เจ้าหญิงตัวจริงขององค์กรโกสต์ซิตี้คงจะสวยจริงๆ

“คุณเฉิง คุณบังคับให้คุณชายสามเย่แต่งงานกับคุณ มันเกี่ยวข้องกับเจ้าหญิงตัวจริงขององค์กรโกสต์ซิตี้ด้วยใช่ไหม?” ปฏิกิริยาของนักข่าวที่ถามคำถามนี้เป็นไปด้วยความรวดเร็ว หากคำถามนี้มีคำตอบ งั้นก็จะตีวงให้แคบลงไปได้อีกมาก

เพราะหญิงสาวที่จะมีความสัมพันธ์กับคุณชายสามเย่ได้ก็มีอยู่ไม่มาก！！

เฉิงโหรวโหรวตกใจ ยังไม่ทันได้ตอบโต้อะไร ในตอนนี้เอง ก็มีรถหลายคันที่ไม่ทราบทะเบียน แต่ดูก็รู้ว่าเป็นรถหรูขับเข้ามาเทียบจอดอยู่ทางด้านข้างของทุกคน

รถทั้งหลายเทียบจอดอยู่ข้างๆกับนักข่าวที่รายล้อมเฉิงโหรวโหรวเอาไว้ จอดใกล้จนล้อรถแทบจะทับเข้ากับเท้าของนักข่าว

ทันทีทันใด นักข่าวต่างก็พากันตกใจ รีบถอยร่นออกไป มีบางคนที่ขวัญอ่อนอดไม่ได้จนกรีดร้องออกมา ทันใดนั้นทั่วบริเวณก็เกิดความโกลาหลขึ้น นักข่าวต่างก็ไม่สนใจที่จะถามอะไรเฉิงโหรวโหรวอีก และไม่มีคนสังเกตเห็นท่าทีเมื่อครู่ของเฉิงโหรวโหรว เพราะหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ รักษาชีวิตรอดนั้นสำคัญกว่า ใครจะยังไปสนใจเรื่องอื่นได้อีก ？！

รถเหล่านั้นหยุดจอด บนรถก็มีคนใส่ชุดดำลงมาสองสามคน คนที่ลงจากรถดูไปแล้วก็ไม่น่าจะเป็นพวกน่ามีเรื่องด้วยสักเท่าไร

นักข่าวที่อยู่ในที่เกิดเหตุต่างก็ไม่กล้าที่จะบีบบังคับถามเอาคำตอบอะไรกับเฉิงโหรวโหรวอีก ทุกคนต่างพากันหวาดเกรงจนแทบไม่กล้าหายใจ

เฉิงโหรวโหรวเองก็ตกใจกลัวจนเข่าอ่อน ขยับเคลื่อนไหวไม่ได้ไปชั่วขณะ

ชายในชุดดำท่าทีเกรงขามเดินตรงมาหาเฉิงโหรวโหรว“คุณเฉิง เชิญครับ”

แม้ชายชุดดำจะพูดคำว่าเชิญ แต่ท่าทีที่แสดงออกมาไม่มีความสุภาพอะไรเลย ขาดก็แต่จะจับตัวเฉิงโหรวโหรวมัดแล้วเหวี่ยงขึ้นรถไปก็เท่านั้น

“พวกคุณเป็นใคร ? จะทำอะไร ?”จู่ๆเฉิงโหรวโหรวก็ส่งเสียงร้องออกมา หวาดกลัวอย่างสุดขีด เสียงแสบไปถึงแก้วหู

“เราเป็นคนขององค์กรโกสต์ซิตี้ มาตามคำสั่งของหัวหน้าน้อย หัวหน้าน้อยบอกว่า คำพูดบางคำไม่พูดมันจะดีเสียกว่า ไม่งั้นปัญหาใหญ่อาจตามมาก็ได้”

คนที่พูดคำนี้ คำพูดของเขาไม่เพียงแต่จะตอบคำถามของเฉิงโหรวโหรว เห็นชัดว่าต้องการพูดกับนักข่าวด้วย บ่งบอกชัดเจนว่านี่มันคือคำเตือน

แม้นักข่าวที่อยู่ในบริเวณนี้จะเคยพบเจอมาหลากหลายเหตุการณ์ แต่ก็น้อยครั้งนักที่จะเจอเหตุการณ์แบบนี้ พวกเขาต่างเคยเห็นบอดี้การ์ด แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เจอคนที่มีอำนาจและมีพลัง อีกทั้งน่าเกรงขามอะไรแบบนี้

คนพวกนั้นล้วนหน้าตาดี แต่ไม่ว่าจะยืนอยู่ตรงไหน ก็มีไอสังหารแผ่ซ่านออกมาตามรอบๆตัว ราวก็พร้อมที่จะฆ่าคนปิดปากได้ทุกเมื่อ

ยิ่งเห็นความหวาดกลัวของผู้คนที่มีต่อองค์กรโกสต์ซิตี้ นักข่าวที่อยู่ในที่นี้ต่างก็พากันหัวหดไปตามๆกัน

ในตอนนี้ ที่ทุกคนคิดได้ก็คือจะรักษาชีวิตตัวเองยังไง เรื่องอื่นก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไรอีกแล้ว

ชายชุดดำไม่ได้ทำอะไร เฉิงโหรวโหรวไม่อยากขึ้นรถไปด้วย แต่ภายใต้การมองดูของชายชุดดำ เธอก็ก้าวขาที่สั่นเทาออกแล้วค่อยๆพาร่างตัวเองขึ้นไปบนรถ

หลังจากที่รถแล่นออกไปแล้ว นักข่าวก็ถึงจะมาได้สติกัน

“เฉิงโหรวโหรวถูกพาตัวไปแบบนี้ ดูท่าคงจะรอดกลับมายากแล้ว ？”

“องค์กรโกสต์ซิตี้คงไม่คิดจะฆ่าใครแบบนี้หรอกมั้ง ？”

“สำหรับองค์กรโกสต์ซิตี้ การฆ่าใครสักคนเป็นเรื่องที่ง่ายมาก ที่โหดยิ่งกว่าก็คืออยากมีชีวิตอยู่ก็ไม่ได้ อยากตายก็ยากยิ่งกว่า”

“จุดจบของเฉิงโหรวโหรวอนาถจริงๆ！！”

“อย่ากังวลเรื่องเฉิงโหรวโหรวเลย ตอนนี้เราจะทำยังไงกันดี คำพูดเมื่อกี้ที่ล้วงมาจากเฉิงโหรวโหรวได้เรายังจะตีข่าวกันอีกไหม？”

“เมื่อกี้คนพวกนั้นก็ได้พูดเตือนแล้ว ยังกล้าอีกเหรอ ? นายไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง ？”