บทที่ 1465 ฉันสามารถปฏิเสธได้ไหม (1)

เจ้าเก้าปกปิดได้เป็นอย่างดีแท้ๆ อีกอย่างเขาเองก็ระมัดระวังมาก เพื่อที่จะไม่สร้างความสงสัย เขาทำเป็นไม่รู้จักกับพี่เจ้าเก้าเลย ไม่ได้มองพี่เจ้าเก้าเลยแม้แต่แวบเดียว

ทว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลถังเห็นได้ยังไง?!

หรือว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลถังจะมีทิพย์?!

ชายหนุ่มอยากจะหันไปมองคุณชายหาน พี่เจ้าเก้าถูกเปิดโปงแล้ว งั้นพี่หานล่ะ?

ชายหนุ่มคิดไปคิดมา อดทนดีกว่า ตอนนี้พี่เจ้าเก้าถูกเปิดโปงแล้ว เขาห้ามให้พี่หานถูกเปิดโปงอีก

ชายหนุ่มไม่รู้ว่ายังมีหน้าที่อื่นอีก หน้าที่ที่เขารับมาก็คือแย่งของ จากนั้นก็สร้างความวุ่นวายดึงดูดคนรอบข้าง ดึงดูดความสนใจของคุณหนูใหญ่ตระกูลถัง

เขารู้สึกว่าเขาปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างสำเร็จมาก!!

ดังนั้นถึงแม้ว่าจะเกิดปัญหาขึ้นก็ไม่ใช่ปัญหาจากเขาแน่นอน!!

ดังนั้น เขาห้ามกระวนกระวาย ห้ามรน เขายังไม่ถูกเปิดโปง ไม่แน่ตอนสุดท้ายอาจจะต้องพึ่งเขามาช่วยสถานการณ์ครั้งนี้ก็ได้!!

“ฝีมือของเธอไม่เลว” เวินลั่วฉิงมองเจ้าเก้า ยิ้มโค้งที่ริมฝีปาก

เจ้าเก้าตะลึงงัน เธอเงยหน้าขึ้นมองเวินลั่วฉิง เม้มปากเล็กน้อย ไม่ได้ตอบ ไม่ได้ตอบแสดงว่ายอมรับแล้ว

“ฝีมือดีแท้ๆ กลับปล่อยให้ฉันจับเธอแบบนี้ ไม่มีแม้กระทั่งการดิ้นรน?” เวินลั่วฉิงยิ้มโค้งที่มุมปาก “เธอไม่อยากดิ้นรน เธอกำลังกังวลอยู่ กังวลอะไร?”

เจ้าเก้าได้ยินคำพูดของเวินลั่วฉิงแล้ว นัยน์ตาคู่หนึ่งเปล่งประกายขึ้นทันที ก่อนหน้านี้เธอได้ยินหัวหน้าบอกว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลถังเก่งมาก ทว่าเธอคิดไม่ถึงว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลถังจะเก่งถึงเช่นนี้

เมื่อกี้เธอไม่ได้พูดอะไรเลย ไม่ได้ทำอะไรเลย และเธอปกปิดได้ดีมาก ไม่ว่ายังไงแล้วเธอก็เป็นเด็กที่ลุงเหลียงเลี้ยงดูมา สิ่งที่ควรเรียนเธอก็เรียนแล้ว สิ่งที่ควรฝึกฝนเธอก็ฝึกฝนแล้ว

คุณหนูใหญ่ตระกูลถังมองออกได้ยังไงกัน!

เวินลั่วฉิงหยุดพูดไปสักพัก มองไปทางเจ้าเก้า จากนั้นก็พูดเสริมอีกประโยคหนึ่งว่า “กลัวว่าจะทำร้านโดนฉัน?”

ถึงแม้เวินลั่วฉิงรู้สึกว่าคำพูดนี้ไม่ค่อยถูกต้อง ฝ่ายตรงข้ามเหมือนมีเป้าหมายต่อต้านเธอ ตามหลักแล้วไม่ควรมีความกังวลแบบนี้

ทว่าทักษะความชำนาญของเวินลั่วฉิงบอกกับเธอว่า เธอไม่ได้มองผิด

วินาทีที่เธอจับเจ้าเก้าเมื่อกี้ การตอบสนองแรกของเจ้าเก้าคืออยากจะดิ้นรน ทว่าตอนที่เจ้าเก้ามองเธอแล้วก็ลังเลไปสักพัก มีความกังวลแฝงอยู่ในแววตา จากนั้นเจ้าเก้าก็เงียบสงบ ปล่อยให้เธอจับไป ไม่มีการดิ้นรนใดๆ เลย

ตอนแรกในใจของเจ้าเก้าตกใจมากพอแล้ว ขณะนี้พอได้ยินประโยคนี้ของเวินลั่วฉิงแล้ว ก็ตกใจมากจริงๆ ทันใดนั้นอารมณ์บนใบหน้าก็ไม่สามารถปกปิดไวได้ เผยความตกใจออกมาอย่างชัดเจน

เวินลั่วฉิงเห็นการตอบสนองของเธอแล้ว ก็เข้าใจว่าตัวเองเดาถูกแล้ว!!

หญิงสาวตรงหน้านี้ถูกเธอจับไว้ ไม่มีการดิ้นรนใดๆ เพียงเพราะกังวลว่าจะทำร้ายโดนเธอ

ดังนั้นนี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่?!

เจ้าเก้าในขณะนี้อึ้งไปเลย คุณหนูใหญ่ตระกูลถังอ่านความในใจออกเหรอ?

นี่สามารถมองออกเลยว่าในใจของคนอื่นกำลังคิดอะไรอยู่

นี่ก็ช่างน่ากลัวเกินไปแล้วมั้ง?!!!

เจ้าเก้าถูกลุงเหลียงเลี้ยงดูจนเติบโต ตำแหน่งที่อยู่ในองค์กรโกสต์ซิตี้ก็สูง และมีความสามารถจริงๆ คนที่สามารถทำให้เจ้าเก้าเคารพและเกรงกลัวนั้นมีไม่มาก ยกเว้นพวกที่อาวุโสกว่า

คนที่วัยเดียวกัน ความสามารถของคุณชายน้อยนั้นโดดเด่น ทว่านิสัยอย่าคุณชายน้อยกลับทำให้เธอรู้สึกเคารพและเกรงกลัวไม่ขึ้นเลย

ทว่าเจ้าเก้ารู้สึกตกใจในตัวของคุณหนูใหญ่ตระกูลถังที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้จริงๆ ในใจของเจ้าเก้าในตอนนี้นับถือมากๆแล้ว รู้สึกเลื่อมใสอย่างสุดจิตสุดใจ เคารพและเกรงกลัวจากใจจริง

สมกับที่เป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลถังจริงๆ สมแล้วที่เป็นเจ้าหญิงขององค์กรโกสต์ซิตี้พวกเขา......

อื้ม เหมือนว่ายังไม่แน่ใจมากนัก!!

แต่ว่าไม่เป็นไร จากวินาทีนี้ไป เจ้าเก้าตัดสินใจแล้ว ต่อจากนี้หากคุณหนูใหญ่ตระกูลถังเป็นเจ้าหญิงขององค์กรโกสต์ซิตี้พวกเขาจริงๆ เธอจะทำตามคำสั่งของเจ้าหญิงแน่นอน

“ทำไมล่ะ?” เวินลั่วฉิงคิดไปนานมากก็คิดไม่ออกถึงปัญหาที่อยู่ในใจ คนพวกนี้พุ่งตรงมาทางเธอแท้ๆ ทำไมถึงกลัวว่าจะทำร้ายโดนเธอล่ะ?

พวกเขาจะทำอะไรกันแน่?!

เจ้าเก้าเม้าปาก สาเหตุเพราะว่าเธอไม่สามารถพูดได้เด็ดขาด ก่อนหน้านี้หัวหน้าได้กำชับไว้แล้ว อีกอย่างเรื่องที่คุณหนูใหญ่ตระกูลถังเป็นเจ้าหญิงขององค์กรโกสต์ซิตี้จริงๆ หรือเปล่าก็ยังไม่แน่ใจ