บทที่ 1466 ฉันสามารถปฏิเสธได้ไหม (2)

อีกอย่างการขายหน้าในครั้งนี้ก็สาหัสมาก นี่ไม่ใช่ว่าแผนการของพวกเขาล้มเหลวเท่านั้น พวกเขาเหมือนดั่งออกไปรบแต่ตัวตายก่อนจะรบชนะ

พวกเขาถูกเปิดโปงตั้งแต่แรกแล้ว แผนการของพวกเขายังไม่ทันดำเนินการ ก็ถูกคุณหนูใหญ่ตระกูลถังมองออกแล้ว ไม่เช่นนั้น ในตอนที่เขาทำท่าจะยิงปืนคุณหนูใหญ่ตระกูลถังก็คงไม่ยิ้มให้กับเขาแล้ว

และถูกรอยยิ้มนั้นบาดตา สมองก็บื้อตามไปด้วย แล้วหันไปมองเจ้าเก้าอัตโนมัติ จากนั้นทุกคนก็ถูกเปิดโปงหมดแล้ว

ตอนนี้เขาถูกคุณหนูใหญ่ตระกูลถังโบกมือเรียกเหมือนสุนัข ก็ต้องเดินไปดีๆ อยู่ดี อารมณ์ของคุณชายหานฝนขณะนี้ยากที่จะพูดจริงๆ

หลังจากที่คุณชายหานส่งข้อความเรียบร้อยแล้ว ก็ลบประวัติการสนทนาทิ้ง จากนั้นก็ค่อยๆ เดินไปยังตรงหน้าของเวินลั่วฉิง ยืนตรง จากนั้นก็เผยรอยยิ้มกว้างต่อหน้าเวินลั่วฉิง

อาจารย์บอกว่าคนที่ยิ้มแย้มจะไม่ถูกตี และเมื่อกี้ก็เพราะว่ารอยยิ้มของคุณหนูใหญ่ตระกูลถัง เขาถึงได้สติหลุดไป ส่งผลให้แผนการล้มเหลว ดังนั้น คุณชายหานจึงรู้สึกว่ายิ้มก่อนค่อยว่ากัน

เวินลั่วฉิงรู้สึกตะลึงในรอยยิ้มที่ดูมีความประจบสอพลออย่างชัดเจนของคุณชายหาน จากนั้นก็หลบสายตาออกด้วยความรังเกียจ

เวินลั่วฉิงรู้สึกว่าคนที่อยู่เบื้องหลังต้องมีปัญหาด้านสมองแน่นอน จากนั้นคนที่หามาก็เป็นคนที่มีปัญหาด้านสมองทั้งนั้น ใบหน้าที่ประจบสอพลอนี้ยิ้มอย่างกับผีบ้า นี่จะวุ่นวายไปถึงไหน!!!

คุณชายหานถือว่าเป็นคนที่ช่างสังเกต มองออกว่าเวินลั่วฉิงรังเกียจอยู่แล้ว ทันใดนั้นคุณชายหานก็รู้สึกถูกโจมตีแล้ว เขายิ้มได้เบิกบานขนาดนั้น ทำไมถึงถูกรังเกียจล่ะ ไม่มีเหตุผล ไม่มีเหตุผลเลยจริงๆ

เจ้าเก้ามองคุณชายหานไปแวบหนึ่ง จากนั้นก็รีบหลบสายตาทันที เจ้าเก้าก็รู้สึกว่าดูไม่ได้เลย

ชายหนุ่มที่ไร้เหตุผลเมื่อกี้ก็ดูจนบื้อไปเลย ที่แท้คุณชายหานก็ถูกเปิดโปงแล้ว?

คุณชายหานถูกเปิดโปงตั้งนานแล้ว ไม่เช่นนั้นคุณหนูใหญ่ตระกูลถังก็คงไม่โบกมือเรียกคุณชายหานมาแบบนั้น

ปกติแล้วคุณชายหานเกรี้ยวกราดยโสมากๆ โดยเฉพาะตอนที่รังแกเขา ไม่ออมมือเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้คุณหนูใหญ่ตระกูลถังแค่โบกมือเรียกเบาๆ คุณชายหานก็เดินไปดั่งสุนัขเลย

นี่ยังเป็นคุณชายหานที่เขารู้จักอยู่หรือเปล่า?!

ถึงแม้ว่าคุณชายหานจะถูกเปิดโปงแล้ว แผนการของพวกเขาก็ล้มเหลวแล้ว ทว่าชายหนุ่มกลับรู้สึกดีแปลกๆ มีวันที่เห็นคุณชายหานในสภาพแบบนี้ จะไม่ดีใจได้เหรอ?!

เรื่องนี้ เขาสามารถพูดโวกับพวกผองเพื่อนได้เป็นปีเลย!!

“ฉิ้นเอ๋อ นี่เกิดอะไรขึ้น? พวกเขาเป็นใครกัน?” เฟิ่งเหมียวเหมียวตะลึงงันไปหมดเลย คนพวกนี้เป็นใครกัน? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

หากคนพวกนี้ต่างก็พุ่งมาทางฉิงฉิง ทว่าดูจากท่าทีของพวกเขาแล้วเหมือนไม่ได้จะทำร้ายฉิงฉิง อีกอย่างเฟิ่งเหมียวเหมียวรู้สึกว่าคนพวกนี้ต่างก็กลัวฉิงฉิง เชื่อฟังฉิงฉิงมาก

“พวกนายใครจะมาพูดหน่อย?” ตอนนี้อย่างว่าแต่เฟิ่งเหมียวเหมียวเลย แม้กระทั่งเวินลั่วฉิงก็งง ถึงแม้เธอจะฉลาดเพียงไหนก็ไม่เข้าใจว่านี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่

“ถ้าไม่พูดจะเป็นยังไง?” คุณชายหานเข้าใจดีว่าสถานการณ์ในตอนนี้ไม่เป็นมิตรกับพวกเขามากๆ ดังนั้นสามารถกวนตีนได้ก็กวนตีนหน่อยละกัน ไม่เช่นนั้นเดี๋ยวจะไม่มีตีนให้กวนแล้ว

เวินลั่วฉิงมองไปทางเขาอย่างเฉยชา จากนั้นก็มองไปทางผู้อำนวยการ พูดอย่างจริงจังว่า “ผู้อำนวยการ โรงพยาบาลของเรามีการใช้ยาเพื่อเสียชีวิตไหม? ทั้งเร็ว ความเคลื่อนไหวก็เบา ไม่ได้สติและไม่รู้เรื่องอะไรเลย ดีมาก”

ผู้อำนวยการตะลึงงันไปเลย รู้สึกเหมือนเหงื่อไหลออกมาแล้ว นี่จะเอาชีวิตคนเลย? ยังให้โรงพยาบาลพวกเขาฆ่าคนอีก?!

“มี มีครับ” ผู้อำนวยการไม่แน่ใจว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลถังพูดจริงหรือเปล่า รู้สึกเพียงแค่ว่าเรื่องนี้วันนี้คงจะวุ่นวายใหญ่โตแน่นอน

“ไม่ ไม่หรอกมั้ง? ประเทศZนั้นมีกฎหมายของประเทศ การฆ่าคนผิดกฎหมายนะ” คุณชายหานอึ้งไปเลย เขาก็แค่อยากกวนตีนหน่อย ไม่ได้คิดว่าจะต้องแลกกับเรื่องแบบนี้

“นายมั่นใจว่าพวกนายเป็นคนประเทศZ? ประเทศZไม่อนุญาตให้พกปืนส่วนตัวนะ หรือว่าฉันแจ้งความตรงๆ เลย” ถึงแม้ว่าระยะทางในเมื่อกี้จะไกล ทว่าเวินลั่วฉิงมองออกว่าปืนที่เขาจับเป็นปืนจริง แต่ว่ามีกระสุนหรือไม่มีเธอไม่รู้

“ไม่ต้องโหดขนาดนี้หรอกมั้ง? พวกเรามีเรื่องอะไรก็คุยกันดีๆ” คุณชายหานหงอยไปเลย แจ้งความ?

พูดเล่นอะไรกัน หน้าที่ของคุณชายหานเขาล้มเหลวก็ช่าง ยังจะต้องไปวนที่สถานีตำรวจอีก นี่ถ้าถูกแร่ข่าวออกไป เขาคุณชายหานไม่อายหน้าเหรอ?!

“คุยกันดีๆ เหรอ?” เวินลั่วฉิงมองไปทางเขา ยักคิ้วไปเล็กน้อย เธอสงสัยในคำว่าคุยกันดีๆ จากปากเขามาก

“คุยกันได้ คุยกันได้ อะไรจะคุยกันไม่ได้ เธอพูดสิเธออยากคุยอะไร?” คุณชายหานใช้แรงพยักหน้า ใช้แรงที่เร็วและดูจริงจังมาก

เจ้าเก้าถอยออกไปก้าวหนึ่งทันที ขยับห่างออกจากคุณชายหาน เธออยากทำเป็นว่าไม่รู้จักเขา

！