บทที่ 1467 ตามฆ่าไปถึงบ้าน (1)

เจ้าเก้าเงยหนึ่งขึ้นมองเสี่ยวซินไปที ปกติแล้วเสี่ยวซินก็คือเจ้าเด็กผีอยู่แล้ว ทว่าตอนนี้เสี่ยวซินคิดในโลกสวยเกินไปหรือเปล่า!!

คำพูดที่โง่ๆ เช่นนี้กลับยังคิดที่จะโกหกคุณหนูใหญ่ตระกูลถังด้วย?

เวินลั่วฉิงมองไปทางเจ้าเด็กผี

เจ้าเด็กผีรีบเผยรอยยิ้มที่ตัวเองคิดว่างดงามกับเวินลั่วฉิง “พี่สาวสวย ผมชื่อเสี่ยวซิน ปีนี้ผมอายุสิบสี่ขวบ ยังไม่บรรลุนิติภาวะ พี่ดูสิผมน่ารักขนาดนี้ จะเป็นพวกเดียวกับพวกนั้นได้ยังไง?”

เพื่อที่เสี่ยวซินจะได้รับความเชื่อใจจากเวินลั่วฉิง ตัดสินใจรายงานตัวเองก่อน แสดงออกถึงความจริงใจของเขา

เวินลั่วฉิงมองดูเสี่ยวซินที่สูงราว180 อายุสิบสี่สูง180 วัยรุ่นสมัยนี้สูงมากจริงๆ ตอนแรกเธอยังคิดว่าเขาสิบแปดปีบริบูรณ์แล้วเสียอีก

“พี่สาวสวย ผมสามารถไปได้ไหมครับ?” เสี่ยวซินเห็นเวินลั่วฉิงไม่พูดเลย ในใจมีความตื่นเต้น บนใบหน้าก็มีรอยยิ้มประจบเพิ่มขึ้น

“อื้ม นายสามารถไปได้แล้ว” เงินลั่วฉิงพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรมาก

“จริงเหรอครับ พี่สาวสวย พี่ดีมากจริงๆ ” เสี่ยวซินตะลึงงันไปก่อน เขาคิดไม่ถึงว่าเวินลั่วฉิงจะปล่อยเขาไปจริงๆ อีกอย่างยังปล่อยเขาไปง่ายๆ แบบนี้ มีวินาทีหนึ่งที่เขารู้สึกดีใจมากจริงๆ

คุณชายหานเบิกตากว้าง ไม่หรอกมั้ง? ปล่อยเจ้าเด็กผีไปแบบนี้เลย?

แบบนี้ก็สามารถผ่านไปได้ รู้อย่างนี้ตั้งแต่แรก เขาก็สามารถทำได้ ก็แค่พูดไม่กี่ประโยค ทำตัวน่าสงสาร อ้อนหน่อยเองเหรอ? ใครจะไม่เป็นล่ะ!

หรือว่า? เขาเองก็ลองดู?

ครั้งนี้คุณชายหานสามารถไม่ต้องหวงหน้าหวงตาขนาดนั้นแล้ว ไม่ว่ายังไงแล้วก็มีความเป็นไปได้ที่จะอยู่ต่อหน้าเจ้าหญิงขององค์กรโกสต์ซิตี้พวกเขา

เจ้าเก้าเองก็มีความแปลกใจเล็กน้อย คุณหนูใหญ่ตระกูลถังคุยง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?

“พี่สาวสวย ผมไปจริงๆ แล้วนะ” เสี่ยวซินเห็นเวินลั่วฉิงไม่ได้มีความหมายจะกลับใจ บนใบหน้าก็ยิ้มเบิกบานมาก อดได้ใจไม่ไหว วินาทีที่มองไปทางคุณชายหานนั้นได้ใจมากๆ

คุณชายหานเจ็บไปทั้งหัวใจ รอเขากลับไปเขาจะไปจัดการยัยหนุ่มนี่ดีๆ!!

“อื้ม ไปเถอะ นายไม่เกี่ยวอะไรด้วยอยู่แล้ว เก็บนายไว้ก็ไม่มีประโยชน์ คิดว่านายก็คงจะไม่รู้เรื่องอะไร” เวินลั่วฉิงพยักหน้าแล้วกวาดสายตาไปทางเสี่ยวซิน

ตอนแรกเสี่ยวซินตัดสินใจหมุนตัวแล้ว แน่นอนว่าก่อนที่จะหมุนตัว เขาก็อดได้ใจไม่ได้ โอ้อวดกับคุณชายหาน จากนั้นก็ได้ยินประโยคนี้ของเวินลั่วฉิง

ทันใดนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของเสี่ยวซินแข็งทื่อไปเลย ความได้ใจที่โอ้อวดในตอนแรกแตกสลายทันที

“ฮ่าฮ่าฮ่า......ไม่เกี่ยวอะไรด้วยอยู่แล้ว นายไม่เกี่ยวอะไรด้วยอยู่แล้ว ไม่มีประโยชน์” คุณชายหานที่เจ็บไปทั้งหัวใจในตอนนี้ทันใดนั้นก็หัวเราะออกมาทันที ความเศร้าในเมื่อกี้หายไปหมดแล้ว แม้กระทั่งความไม่พอใจที่จะถูกฟังก็ไม่มีแล้ว

เจ้าเก้าเองก็อดหัวเราะไม่ไหวแล้ว ทว่าเจ้าเก้าค่อนข้างที่จะแอบแฝง ไม่ได้หัวเราะเวอร์วังดั่งคุณชายหาน

ในใจของเสี่ยวซินในขณะนี้หดหู่จะตายอยู่แล้ว โดยเฉพาะตอนที่ได้ยินเสียงหัวเราะของคุณชายหาน เขาอดที่จะพุ่งไปถีบสองสามคนนั้นไม่ไหวจริงๆ

ทว่าสุดท้ายเขาก็ทนไว้แล้ว ไม่กล้า เขากลัวว่าหลังจากนี้คุณชายหานจะแก้แค้นเขา ไม่ว่ายังไงแล้วตอนนี้เขาก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณชายหาน

เขารีบไปหันไปทางเวินลั่วฉิง ต่อต้านคัดค้านว่า “ใครบอกว่าผมไม่มีประโยชน์? ใครบอกว่าผมไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น? ผมรู้ผมแหละ ผม......”

นัยน์ตาของคุณชายหานรีบมองไปทางเขา แววตาเฉยชา ทว่ากลับมีการเตือนที่ชัดเจน

“เฮอะ สิ่งที่พวกเขารู้ผมก็รู้ ทว่าผมไม่บอก ผมเองก็มีศักดิ์ศรี ฆ่าได้แต่เหยียดไม่ได้ ผมไม่ได้ พี่ขังผมไวด้วยเลย” การเงียบไปกะทันหันของเสี่ยวซิน ยิ่งมีความโมโหเพิ่มขึ้นแล้ว

“ก็ได้ งั้นก็ขับขึ้นมาด้วยกันแล้ว” เวินลั่วฉิงไม่ได้มีความเห็นอะไรกับข้อเสนอนี้ของเสี่ยวซิน ตอบตกลงอย่างรวดเร็วทันใจ

เสี่ยวซิน “……”

เขาก็แค่พูดออกปากเปล่าๆ ......

เธอบอกว่าจะปล่อยเขาไปอยู่แล้วแท้ๆ ทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนไปใจล่ะ?

นี่ก็ช่างไม่มีเหตุผลเกินไปแล้ว!!

เวินลั่วฉิงให้ผู้อำนวยการเรียก รปภ. มา ขังคนไปเลย

ทว่า ในขณะนี้ ทางนอกโรงพยาบาลมีเสียงของรถพยาบาลดังขึ้นมากะทันหัน อีกอย่างฟังจากเสียงแล้วไม่ใช่เพียงคันเดียว น่าจะหลายคัน

จากนั้น เวินลั่วฉิงก็เห็นหลายๆคนถูกส่งไปยังห้องฉุกเฉิน