บทที่ 1470 ถูกจับได้แล้ว (2)

“ไม่เป็นไรแล้ว นายยุ่งของนายเถอะ” เวินลั่วฉิงได้ยินคำพูดของคุณชายห้าฉิงแล้ว สีหน้าก็ค่อยๆ ดีขึ้นเล็กน้อย

คำพูดที่คุณชายห้าฉิงพูดเธอเชื่ออยู่แล้ว คุณชายห้าฉิงที่เป็นหัวหน้าสถานีตำรวจไปยังที่เกิดเหตุด้วยตัวเอง เธอเชื่อในความสามารถของคุณชายห้าฉิง เหตุการณ์ที่คุณชายห้าฉิงสืบมาไม่มีปัญหาแน่นอน

อีกอย่างเป็นเรื่องที่ใหญ่โตขนาดนี้ คุณชายห้าฉิงก็ไม่กล้าทำอะไรลวกๆ ดังนั้นสามารถตัดสถานการณ์ที่ว่ามีคนบงการทิ้งได้เลย

คุณชายหานและเจ้าเก้าก็เป็นคนที่ช่างสังเกต เห็นสีหน้าของเวินลั่วฉิงค่อยๆ ปล่อยวาง บอกกับได้ยินเวินลั่วฉิงบอกว่าไม่เป็นไรแล้ว จึงเข้าใจ เรื่องนี้น่าจะเป็นอุบัติเหตุ ไม่เกี่ยวกับหัวหน้าน้อยพวกเขา

โชคดี โชคดี!!

โชคดีที่ไม่เกี่ยวกับหัวหน้าน้อยพวกเขา โชคดีที่ไม่เกี่ยวกับพวกเขา ไม่เช่นนั้นดูจากสีหน้าของคุณหนูใหญ่ตระกูลถังเมื่อกี้แล้ว ชีวิตของพวกเขาอาจจะเอาไม่อยู่แล้ว

“ฉันบอกแล้วว่าพวกเราไม่ใช่คนโหดร้ายแบบนั้น เธอน่าจะเชื่อใจฉัน ไม่ควรสงสัยฉัน” คุณชายหานรู้ว่าเรื่องอุบัติเหตุทางรถไม่เกี่ยวข้องกับหัวหน้าน้อย ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขา ทันใดนั้นก็ปล่อยวางไปเลย

“เมื่อกี้นายไม่ได้มีความมั่นใจขนาดนี้” เวินลั่วฉิงกวาดสายตาไปทางคุณชายหาน ตอนที่เขาพูดเมื่อกี้ เห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่ามีความกลัว แม้กระทั่งตัวเขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อ

“เฮอะๆ .....” คำพูดนี้ทำเอาคุณชายหานไม่รู้จะตอบยังไงเลย คุณหนูใหญ่ตระกูลถังเป็นคนที่พูดตรงประเด็น ไม่สามารถทำให้คนหลีกเลี่ยงได้

“ตอนนี้สามารถพูดเรื่องของพวกนายได้แล้วสินะ?” เวินลั่วฉิงเห็นพวกเขารออยู่ข้างนอก ไม่ได้จากไป ดูจากท่าแล้วพวกเขาก็เป็นห่วงเธอมาก และตอนนี้ก็มั่นใจแล้วว่าเรื่องอุบัติเหตุทางรถไม่เกี่ยวกับพวกเขาแล้ว น้ำเสียงของเวินลั่วฉิงก็ดีขึ้นอย่างชัดเจน

“ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากพูด แต่ว่าฉันพูดไม่ได้ หรือว่าเธอรออีกนิดไหม.....” คุณชายหานไอออกมา คำถามนี้สร้างความลำบากใจให้กับเล็กน้อยจริงๆ ทางหนึ่งคือหัวหน้าน้อย อีกทางหนึ่งคือคนที่อาจจะเป็นเจ้าหญิงขององค์กรโกสต์ซิตี้พวกเขา เขาห้ามสร้างเรื่องบาดหมางด้วยทั้งสองฝ่ายเลย

หากเขาเปิดเผยตัวตนในตอนนี้ แผนการหลังจากนี้ของหัวหน้าน้อยก็ดำเนินยากแล้ว หากเป็นเพราะเขาจึงทำให้เสียแผนหัวหน้าน้อย คุณชายหานจะไม่สงสัยเลยว่าหัวหน้าน้อยสามารถลอกหนังของเขาออกมาได้เลย

“รออะไร?” เวินลั่วฉิงยักคิ้วเล็กน้อย รอก่อน? รออะไร? คำพูดนี้ของเขามีความหมายอื่นอย่างชัดเจน

“ดังนั้น พวกนายยังมีแผนการอื่นอยู่” เวินลั่วฉิงหรี่ตาลง ถึงแม้ว่าจะมีน้ำเสียงที่เป็นประโยคคำถาม ทว่าเธอก็มั่นใจแล้ว

รอก่อน รอให้แผนการอื่นของพวกเขามาก่อน พอถึงเวลาก็น่าจะรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

คุณชายหานตะลึงงัน ในใจตกใจมาก ให้ตายเถอะ เมื่อกี้เขาพูดอะไรไปเหรอ?

เขาพูดอะไรไป?

เขาไม่ได้พูดอะไรเลยด้วยซ้ำ!

เขากำลังช่วยหัวหน้าน้อยปกปิดอยู่แท้ๆ!

ทำไมถึงทำให้หัวหน้าน้อยถูกเปิดโปงล่ะ!

แบบนี้คุณหนูใหญ่ตระกูลถังยังสามารถเดาออกได้ว่าพวกเขามีแผนการอื่น เขาหมดคำจะพูดแล้วจริงๆ

คุณชายหานรู้สึกว่าเรื่องนี้โทษเขาไม่ได้จริงๆ จะโทษก็ต้องโทษว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลถังฉลาดเกินไป การตอบสนองนี้เร็วเกินไปแล้ว ไม่ใช่การตอบสนองที่คนปกติควรจะมี

คุณชายหานอดถอนหายใจไม่ไหว จบ เขาจบ เขาเปิดโปงแผนการของหัวหน้าน้อยแล้ว หลังจากนี้ หัวหน้าน้อยอยากจะสำเร็จก็ยากกว่าเดิมแล้ว พอถึงเวลาหัวหน้าน้อยไม่ปล่อยเขาไปแน่ๆ

ทำไมเขาถึงซวยขนาดนี้เนี่ย?!

หากรู้ว่าเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก เขาก็ไม่รับหน้าที่นี้แล้ว

“ได้สิ ฉันจะรอดู รอดูว่าพวกนายยังมีท่าไม้ตายอะไร” เวินลั่วฉิงอดหัวเราะไม่ไหว ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของเธอในตอนนี้ทำให้คุณชายหานรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

“ไม่ ไม่เรื่องอะไร” คุณชายหานคิดอยู่ว่าเขาน่าจะยังสามารถดิ้นรนได้อยู่ ไม่มากก็น้อยที่สามารถชดเชยได้ พอถึงเวลาหัวหน้าน้อยจะถลอกหนังของเขาออกก็จะได้เร็วหน่อย อย่างน้อยก็ทำให้เขาเจ็บปวดน้อยลง

เห็นได้อย่างชัดเจนเลย คำปฏิเสธของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีความมั่นใจมาก ทันใดนั้นก็ถูกเวินลั่วฉิงมองออก เวินลั่วฉิงมองไปทางคุณชายหาน เหมือนยิ้มแต่ไม่ได้ยิ้ม “ก่อนหน้านี้แค่การคาดเดาแปดในสิบของฉัน หลังจากได้ยินประโยคนี้ของนายแล้ว ฉันก็มีความมั่นใจสิบในสิบแล้ว ดังนั้น ขอบใจนายมาก”